ακομα μια ητα

Ο Κόστια για ακόμα μια φορά περπατούσε μόνος του, μοναχικός, μόνος, παντέρημος, ολομόναχος, μοναχικός, τελείως μόνος κατάμονος. Περπατούσε, πετούσε, πατούσε, παραπατούσε, γυρνούσε, στριφογυρνούσε, περιπλανιόταν στροβιλιζόταν, περιδινιζόταν και γέλαγε. Θυμόταν. Σκεφτόταν. «δεν είμαι αλήτης αλλά μ’ αρέσει να αλητεύω». Τελικά… Την αγαπούσε. Τη ζητούσε, και την αγαπούσε και την έψαχνε και την αγαπούσε και την έβρισκε και την αγαπούσε και την έχανε και την αγαπούσε και φτου και πάλι και πάλι και την ήθελε. Όχι απαραίτητα όπως ένα αγόρι θέλει ένα κορίτσι. Τι εννοεί; Όχι απαραίτητα ερωτικά. Όχι φιλικά. Εννοείται όχι φιλικά. Την ήθελε να μπαίνει μέσα στις ιστορίες του και να τις αλλάζει. Να τις διαμορφώνει. Κι εκείνος εκείνη. Και τώρα. Χρόνια. Μετά. Το σκηνικό αλλάζει. Τα πάντα αλλάζουν. Κι αλλού παίζουν μπάλα γλυκιά μου και οι δυο. Δώσε μου λίγη σημασία γιατί θα θυμηθώ και θα σ’ αγαπώ. Με χαρά. Στα στήθη. Και αναπνοή. Μεγάλη, ολόκληρη, φρέσκια. Φοβάμαι τι θα συναντήσω όταν ξεμυτίσω. Φοβάμαι μαζί. Συν-φοβάμαι δηλαδή. Και σκέφτομαι. Και δεν σε συμφέρει γιατί θα θυμηθώ. Και φοβάμαι να θυμηθώ. Γιατί αν θυμηθώ θα φοβηθώ. Και αυτό είναι εκείνο που φοβάμαι. Λυπάμαι. Μια μέρα λοιπόν ο Κόστια. Ήταν. Ο Κόστια, ναι, εκείνος που ήταν αυτός. Ξέρεις. Και περιπλανιόταν και σκεφτόταν. Και άρχισε να τρέχει γιατί φοβόταν πως θα θυμηθεί.

Ο Κόστια

… που δεν ήταν αλήτης αλλά του άρεσε να αλητεύει

… που άκουγε punk και Στράτο Διονυσίου

… που είχε καιρό να διαβάσει το ίδιο βιβλίο

… που γουστάρει στα ίδια μέρη που γούσταρε πριν 10 χρόνια

… που μισεί αλλά δεν έχει εχθρούς

… που βαριέται να μαγειρέψει

… που δεν έχει κανένα ιδιαίτερο χάρισμα αλλά είναι εργατικός

… που όταν τεμπελιάζει στηρίζεται λίγο στα όχι ιδιαίτερα χαρίσματά του

… που παραμένει γοητευτικός

… που έχει κάποιο στυλ που τραβάει τις κοπέλες

… που θα ήθελε να παίρνει τον εαυτό του λιγότερο στα σοβαρά

… που θέλει να κάνει πλάκα

… που προσπαθεί να μάθει να παίζει κιθάρα

… που μαθαίνει να ζει μόνος του

… που πίνει μπύρα, ουίσκι, τζιν και ρακη

… που ζει με τις αδυναμίες του

… που ψάχνει την πολιτική του ταυτότητα

… που είναι αντιρρησίας συνείδησης

… που τον καθορίζει το παρελθόν του

… που δεν έχει διάθεση

… που τώρα όμως του έφτιαξε η διάθεση

… που δεν ξέρει τι θα κάνει σήμερα το βράδυ

… που δεν τον χωράει ο τόπος

… που δεν μπορεί να φύγει από την πόλη του

… που του λείπουν οι φίλοι του

… που ψάχνει τους συγγενείς του

… που βρίσκει τον εαυτό του συμπαθητικό

Σε αυτόν τον τύπο θέλω να μιάσω

μια μερα

– Χαμένε, νομίζω πως πρέπει να βλέπουμε τους ανθρώπους μας πιο συχνά, πρόσωπο με πρόσωπο, να τους μιλάμε από κοντά και να τους αγγίζουμε
– Και πρέπει να ξεφοβηθούμε
– Ναι ρε γαμώτο
– Όμως ότι και να γίνεται πρέπει να χαμογελάμε που και που, ε;
– Πρέπει ρε γαμώτο μου. Χαμογελάς καθόλου μωρε;
– Που και που. Έχω ένα παιδάκι μέσα μου που χαμογελάει λιγάκι. Εσύ;
– Κι εγώ. Λιγάκι            

Ύστερα ξέρεις πως είναι αυτά. Ξέρεις πολύ καλά πως είναι να είσαι «σε σχέση» και πώς να «έχεις σχέση». Και είναι και ο Κόστια, που τον είχα ξεχάσει και μου χτύπησε το κουδούνι πρώτη φορά στο καινούριο μου σπίτι και πριν προλάβω να του ανοίξω ήδη τον είδα ξαπλωμένο στο κρεβάτι μου με σταυρωτά τα πόδια του να με χαιρετάει και να μου χαμογελάει σαρκαστικά. Μου ευπενθύμισε την παρουσία του με τρόπο βίαιο, επιθετικό τόσο πολύ δηλαδή που το μόνο που μπόρεσα να του κάνω είναι να του βάλω ένα ωραίο τραγούδι να ακούσει να χαλαρώσει. Ή πάλι που έχει κρύο και δεν ξέρω αν ντύνεσαι καλά εκεί μακρυά που είσαι. Στην ευρώπη κάπου ή στην ελλάδα ή δυο δρόμους πιο κάτω. Υπάρχει μια μελαγχολία σε αυτά που γράφω; Είμαι βερμπαλιστής και πολυλογάς. Όχι δεν ξέρω να μοιράζομαι λογικά το μέσα μου και ότι κι αν συμβεί προτιμώ να λέω ιστορίες ή παραδείγματα. Και τα αγγίγματα; Αυτά από κοντά.

Τι ωραία τι καλά κάτω απ’ το μπαλκόνι μου ερωτοτροπούν γατιά.

παλια

6 χρονια εχουν περασει απο το Δεκεμβρη του 08 και χωρις δευτερη σκεψη θα τα ανταλλαζαμε με αυτες τις 2 εβδομαδες…

6 χρόνια και μια μέρα μετά… και θείος βάνιας 10 χρόνια μετά και περιδήνηση και διάθλαση… και TS Eliot… και κάπου στην καλλιθέα. Και.πάλι.10.χρόνια.μετά. σαν να μην τρέχει τίποτα.και να παίζουμε και να γελάμε.6χρόνια μετά.5χρόνια μετά.και 3 χρόνια μετά.τα ίδια σκηνικά.

παιζεις

θα παίξουμε ένα παιχνίδι. θα προσποιηθούμε πως είμαστε μερικά χρόνια πριν, λίγο πιο παιδιά, λίγο πιο χαζά και χαρούμενα. θα κάνουμε τους ερωτευμένους -σαν να μην μεσολάβησε τίποτα- και όλα όσα κάναμε ή είπαμε για να πληγώσουμε ο ένας τον άλλο -είτε αυτό το κάναμε επίτηδες είτε κατά λάθος- θα κάνουμε πως δεν υπάρχει. θα κουβαλάω εγώ τα βάρη σου και εσύ τα δικά μου και θα προσπαθώ να μην σου φτορτώνω κι άλλα. και θα σε κοιτάω στα μάτια και θα καυλώνω όποτε ακούω τον ήχο της φωνής σου. θα κρατήσω το γέλιο σου στο παιχνίδι μας και εσύ ότι θες. ότι καλύτερο έχω για εσένα -αφού άντεξες τα απαίσια. θα τρέχω και θα σε κυνηγάω και θα τρελαίνομα όταν σπας. έλα να παίξουμε κι ας είναι η τελευταία φορά. κι ας κρατήσει για λίγο