μια μερα

– Χαμένε, νομίζω πως πρέπει να βλέπουμε τους ανθρώπους μας πιο συχνά, πρόσωπο με πρόσωπο, να τους μιλάμε από κοντά και να τους αγγίζουμε
– Και πρέπει να ξεφοβηθούμε
– Ναι ρε γαμώτο
– Όμως ότι και να γίνεται πρέπει να χαμογελάμε που και που, ε;
– Πρέπει ρε γαμώτο μου. Χαμογελάς καθόλου μωρε;
– Που και που. Έχω ένα παιδάκι μέσα μου που χαμογελάει λιγάκι. Εσύ;
– Κι εγώ. Λιγάκι            

Ύστερα ξέρεις πως είναι αυτά. Ξέρεις πολύ καλά πως είναι να είσαι «σε σχέση» και πώς να «έχεις σχέση». Και είναι και ο Κόστια, που τον είχα ξεχάσει και μου χτύπησε το κουδούνι πρώτη φορά στο καινούριο μου σπίτι και πριν προλάβω να του ανοίξω ήδη τον είδα ξαπλωμένο στο κρεβάτι μου με σταυρωτά τα πόδια του να με χαιρετάει και να μου χαμογελάει σαρκαστικά. Μου ευπενθύμισε την παρουσία του με τρόπο βίαιο, επιθετικό τόσο πολύ δηλαδή που το μόνο που μπόρεσα να του κάνω είναι να του βάλω ένα ωραίο τραγούδι να ακούσει να χαλαρώσει. Ή πάλι που έχει κρύο και δεν ξέρω αν ντύνεσαι καλά εκεί μακρυά που είσαι. Στην ευρώπη κάπου ή στην ελλάδα ή δυο δρόμους πιο κάτω. Υπάρχει μια μελαγχολία σε αυτά που γράφω; Είμαι βερμπαλιστής και πολυλογάς. Όχι δεν ξέρω να μοιράζομαι λογικά το μέσα μου και ότι κι αν συμβεί προτιμώ να λέω ιστορίες ή παραδείγματα. Και τα αγγίγματα; Αυτά από κοντά.

Τι ωραία τι καλά κάτω απ’ το μπαλκόνι μου ερωτοτροπούν γατιά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s