στους θείους όλων

και να συνειδητοποιείς ότι τα τελευταία χρόνια έχουν φύγει από αυτόν τον πλανήτη σημαντικοί ήρωες ή αντι- ήρωες των παιδικών σου χρόνων, των πρώτων σου εμπειριών. Περισσότερο ή λιγότερο κομπάρσοι της ατομικής σου μυθολογίας, κομμάτια σημαντικά της οικογενειακής σου ιστορίας σε μέρη παραθερισμού με πρωταγωνιστή εσένα και τα ξαδέρφια σου στα ποδήλατα και στη γειτονιά και οι φωνές τους, τα γλέντια μαζί τους. Και είναι λίγο κρίμα όταν σκέφτεσαι ότι αυτοί οι άνθρωποι που κάποτε τους έβλεπες πολύ συχνά και ίσως λίγο με ανυπομονησία και κάπως παράλογα τους συνδέεις με καταστάσεις, αρχετυπικά σχεδόν θα έλεγα ταξινομημένοι στη μνήμη σου σιγά σιγά έφευγαν από την ζωή σου μέχρι που έφυγαν γενικά και στεναχωριέσαι λίγο που δεν θα τους ξαναδείς παρά μόνο σε φωτογραφίες ή σε κανένα από τα νοσταλγικά όνειρα του ύπνου σου όπου εκεί είναι όπως τους θυμάσαι από τότε, που έκαναν πλάκα, γλένταγαν, έτρωγαν, μέθαγαν, μάλωναν κλπ. Και είναι λίγο θολές οι αναμνήσεις και φιλτραρισμένες μέσα από το δικό σου είναι και όχι το πραγματικό είναι σε χρόνο παρελθοντικό και πως διαφορετικά αφού είναι αναμνήσεις. Και είναι για δεύτερη φορά λίγο κρίμα που μπορεί να μην έκλαψες για τους ανθρώπους αυτούς, δεν τους θρήνησες κάπως, μάλλον αναγνωρίζοντας την παροδικότητα των παιδικών χρόνων και σημειολογικά ίσως αποδεικνύεις στον εαυτό σου ότι η παιδικότητα, που με τόση λύσσα αποζητάς, είναι εκεί που δεν ψάχνεις ή εκεί που προσπερνάς. Είναι περίεργο όμως πως ενώ συνεχίζεις την ζωή σου, ενήλικός, πολύ ενήλικος πια, πάντα κάπου κάπως τους θυμάσαι. Και είναι ελπιδοφόρα αυτή η νοσταλγία. Και είναι γλυκιά. Και η σκέψη της γλυκιάς νοσταλγίας σε κάνει να νιώθεις άσχημα αυτή τη στιγμή γιατί κάποιοι άλλοι άνθρωποι, επίσης ήρωες αυτής της μυθολογίας για την οποία έλεγα προηγουμένως θρηνούν γι’ αυτούς τους ανθρώπους γιατί για εκείνους ήταν πρωταγωνιστές της ζωής τους. Ως εκ τούτου νιώθεις για τρίτη φορά λίγο κρίμα που νιώθεις ένα γλυκό αίσθημα για την απώλεια που όμως σε κάποια άλλα άτομα αυτή η απώλεια έφερε κάποιου είδους δυστυχία. Και αστραπιαία σκέφτεσαι την λέξη κλειδί την λέξη «αγάπη» που μάλλον είναι η κινητήρια δύναμη και για τα δύο αυτά σχεδόν αντιθετικά συναισθήματα/ καταστάσεις. Μια περίεργη αγάπη, ένα αλλόκοτο δέσιμο σε συνδέει άχρονα με όλους αυτούς και θα σε συνδέει. Και θα θες να ρωτήσεις τι κάνουν γιατί θα σου βγαίνει αυθόρμητα αλλά κάπως θα συνειδητοποιείς την κοτσάνα που πήγες να κάνεις και θα κοκκινίζεις από ντροπή. Περίεργο μεν, αλλά δεν μπορεί να είναι αλλιώς αφού έτσι γίναμε και προς τα εκεί πορευόμαστε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s