εξομολογισις

Μου αρέσει να πηγαίνω θέατρο. Προτιμώ να πηγαίνω μόνος. Να φτάνω είκοσι λεπτά πριν την έναρξη. Αστειεύομαι με την ταμία και την ρωτάω πόση ώρα διαρκεί η παράσταση και αφού βγάλω το εισιτήριο κάνω ένα τσιγάρο έξω. Μετά στο φουαγιέ να παίρνω έναν καφέ, espresso lungo, ή ένα ποτήρι κρασί ή ένα σφηνάκι ουίσκι. Ανάλογα τα κέφια, ανάλογα τι θα έρθει αύριο. Καμιά φορά, αν το επιτρέπει η περιοχή, μια περιπτερόμπυρα και μερικά αμύγδαλα. Και πάλι: ανάλογα τα κέφια, ανάλογα τι θα έρθει αύριο. Καπνίζω πολύ πριν από κάθε παράσταση. Και σκέφτομαι τι θα δω. Και κοιτάζω με ποιους θα το δω. Καμιά φορά μπορεί να δω κάποιον γνωστό μου και πιάνουμε κουβέντα. Άλλη φορά ζητάω αναπτήρα ή κάτι από κάποιον άγνωστο θεατή. Δεν είναι άγνωστοι, είναι οι άνθρωποι που θα μοιραστούμε μαζί μια εμπειρία, καλή κακή δεν έχει σημασία. Μετά σκέφτομαι τους ηθοποιούς, τους έχω ξαναδεί κάπου; Χτυπάει το κουδούνι ή μας φωνάζουν και μπαίνουμε μεσά σιγά σιγά. Αυτό είναι το χειρότερό μου: η ουρά λίγο πριν μπούμε και τα λίγα λεπτά μέχρι να ξεκινήσει η παράσταση. Κάθομαι στην θέση μου. Λέω μια κουβέντα με την ταξιθέτρια. Είμαι ευγενικός. Φροντίζω να κλείσω το κινητό μου με το που κάτσω. Το κλείνω το κινητό, δεν το βάζω αθόρυβο. Είναι κομμάτι της τελετουργίας μου. Κοιτάζω τον κόσμο που κάθεται. Σαν ηθοποιός νιώθω την μικρή αγωνία: θα γεμίσει το θέατρο; θα βγει το μεροκάματο; θα πάρουν ζεστό χειροκρότημα; Κοιτάζω τους ανθρώπους γύρω μου. Λένε τα δικά τους, ακούω τι λένε και φαντάζομαι ότι τους απαντάω. Δεν το κάνω πραγματικά. Τα φώτα της πλατείας σβήνουν. Αυτό κάτι σημαίνει. Οι θεατές γίνονται ρόλος. Γίνονται ένα. Το πιο σημαντικό στοιχείο του θεάτρου. Δεν μπορείς να κάνεις θέατρο μόνος σου. Έχει ενδιαφέρον επίσης η φωνή που σου λέει να απενεργοποιήσεις το κινητό. Δεν ξέρω γιατί αλλά έχει ενδιαφέρον. Κοιτάζω την παράσταση, σκέφτομαι, μορφάζω. Αν υπήρχε μια κάμερα στην φάτσα μου θα καταλάβαινα αμέσως τι νιώθω για το έργο, για τους ηθοποιούς, για την παράσταση. Όμως δεν καταλαβαίνω ακριβώς. Συνήθως κάτι λείπει. Αλλάζω θέσεις ανά πέντε ή εφτά λεπτά. Φροντίζω να μην ενοχλώ τους γύρω μου και δεν μου αρέσει να με ενοχλούν. Μετά τελειώνει η παράσταση. Χειροκρότημα και φεύγουμε να πάμε σπίτια μας. Αυτό που καταλαβαίνω όλο και περισσότερο είναι ότι δεν έχει σημασία να δεις μια καλή παράσταση. Μεγαλύτερη σημασία έχει να πας θέατρο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s