έτσι ήμασταν

τα μαλλιά μας μακριά. τα μούσια μας απεριποίητα. τα τζην μας φθαρμένα. τα παπούτσια μας με τρύπες και να μπαίνει νερό όταν βρέχει. τα γάντια μας κομμένα. τα μπουφάν μας λερωμένα. τα χέρια μας βρώμικα. η μπύρα παγωμένη στα χέρια να ξυλιάζει τα δάχτυλα. τα δάχτυλα λίγο κίτρινα από το στριφτό. τα μάτια κόκκινα. γύρω από μια φωτιά στα ίδια μέρη τα γνωστά να μιλάμε για τα ίδια και τα ίδια. και για καινούρια πράγματα που μάθαμε σήμερα. και βόλτες πάνω κάτω. στα ίδια τα μέρη τα γνωστά. με γνωστούς ανθρώπους ίδιους. να λέμε τα ίδια και τα ίδια ή καινούρια πράγματα που μάθαμε σήμερα. και ήταν ωραία κάθε μικρή ανεπαίσθητη αλλαγή. ήταν τεράστια. και μια καινούρια ασχολία. μια καινούρια ρουτίνα. ίσως ένας καινούριος τρόπος να πάμε στα παλιά τα μέρη τα ίδια με τους ίδιους ανθρώπους που έλεγαν τα ίδια πράγματα. μια πτώση στην τιμή της μπύρας. τι ενθουσιασμός. το ίδιο και για το σουβλάκι. και μια καινούρια συνήθεια. πχ. σήμερα θα πιούμε ρετσίνα. έτσι για την αλλαγή. ένα πεσιματάκι. και ένα μικρό τρεχαλητό. κανένα σύνθημα. κανένα πάρτυ αλληλεγγύης. καμιά συνέλευση. όπου θα καθόμασταν με τους ίδιους ανθρώπους και θα λέγαμε για τα ίδια πράγματα. θα σχολιάζαμε τις ανεπαίσθητες αλλαγές. και θα ξαναλέγαμε τα ίδια πράγματα με άλλους τρόπους. κάποιος καινούριος καλεσμένος που και που. κανένα καινούριο τυπάκι στην παρέα και μετά πάλι στο τέλος οι ίδιοι θα βλέπαμε την νύχτα να φεύγει. ή την βδομάδα. ή τον μήνα. και παρόλο που ήταν το σπίτι μας νιώθαμε σαν περαστικοί. και άντε να πάμε κάπου αλλού και όλο εκεί γυρίζαμε. γιατί; γιατί ήταν όμορφη η τόση μονοτονία. ακόμα και οι μικρές εκρήξεις συνυπήρχαν τόσο αρμονικά με την υπόλοιπη μονοτονία ή ήταν σαν να την υπερτόνιζαν. ή σαν να ήταν κομμάτι της. καταλαβαίνεις τι θέλω να πω περίπου. το τρενάκι στο λουνα παρκ μπορεί να σε γεμίζει αδρεναλίνη αλλά δεν παύει να είναι μονότονο. στην τελική και το τρενάκι γύρω γύρω κάνει. κάνει βέβαια και πάνω κάτω και σε κάνει να ξερνάς. αλλά και η μπύρα σε κάνει να ξερνάς. αν πλησιάζεις στο ρεκόρ σου… στα 10 – 12 μπουκάλια σε μια νύχτα ξερνάς και με μπύρα. και τι έγινε με την έτσι; που χάθηκες μωρέ; και γιατί δεν πήρες κανά τηλέφωνο. σιγά. εκεί δεν υπήρχε ο χρόνος για να δώσεις ραντεβού. εκεί θα έβρισκες πάντα αυτόν που ήθελες όποτε τον ήθελες. στα ίδια μέρη. οι ίδιοι άνθρωποι. και εμείς από αυτούς τους ίδιους. αλλά με τα δικά μας διαφορετικά ξεχωριστά μακριά μαλλιά και απεριποίητα μούσια. με τα δικά μας φθαρμένα τζην, τρύπια παπούτσια, βρώμικα μπουφάν, ξηλωμένα γάντια. γιατί έτσι ήμασταν και γουστάραμε…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s