Gloomy Sunday

Η σωστή λέξη. Πληγωμένος. Ήταν πληγωμένος. Ένιωθε. Λαβωμένος. Ήταν Κυριακή. Εκείνη η Κυριακή. Κάθε Κυριακή. Μία ακόμα ζοφερή Κυριακή. Gloomy Sunday. Billie Holiday. Έπαιζε και ξαναέπαιζε στα αυτιά του. Εκείνη του είπε : «συγγνώμη πρέπει να πάω στην φίλη μου» και έφυγε χωρίς να περιμένει κάποια απόκριση. Ο Κόστια μπόρεσε να πει μόνο ένα «καλά». Και ήταν ακριβώς την στιγμή που εκείνη έσπρωχνε την καρέκλα της και κοίταζε το ρολόι. Γιατί να κοιτάζει το ρολόι; Αν πήγαινε στην φίλη της δεν θα είχε πρόβλημα να κάτσει λίγο ακόμα μαζί του. Εκείνη όμως μάλλον βιαζόταν να φύγει. Και έφυγε. Και ο Κόστια πλήρωσε. Και την ακολούθησε. Και είδε που πήγε. Και άκουγε το Gloomy Sunday ο Κόστια στο αμάξι. Και τα μάτια του είχαν φουσκώσει. Και άρχισαν να βγάζουν δάκρυα. Που ξέσπασαν και μετά από μία κραυγή- που εκείνη δεν την άκουσε- έγιναν ένα ασταμάτητο κλάμα με αναφιλητά. Και τότε σκέφτηκε ο Κόστια πως τέτοιο κλάμα είχε να βγάλει πολύ καιρό. Και όταν ξανάβγαλε τέτοιο κλάμα ήταν πάλι για εκείνη. Και αυτό ήταν σημαντικό, κάτι έλεγε. Τότε βάλθηκε να της γράφει ένα γράμμα. Κι έγραφε, έγραφε με μανία. Αν το χαρτί είχε ψυχή θα πόναγε και αυτό μαζί του. Αν το μολύβι είχε μιλιά θα έλεγε «αχ θεέ μου τι γράφω». Τα γράμματά του ήταν χάλια. Έσκισε το χαρτί με βία. Το άφησε κάτω από την πόρτα της. Άρχισε να χτυπάει το κουδούνι. Την είδε κρυμμένος πίσω από ένα αυτοκίνητο να κατεβαίνει ξυπόλυτη. Χωρίς σουτιέν μέσα από ένα φαρδύ πουκάμισο που δεν ήταν δικό της ούτε δικό του προφανώς και να παίρνει το γράμμα. Έστριψε τσιγάρο εκείνη, κάθισε σε μια ακρούλα και το διάβαζε. Μπορεί να το διάβασε πάνω από 10 φορές.

Δεν μπορώ να αποκαλύψω όλο το περιεχόμενο του γράμματος. Ωστόσο εκείνη έμεινε σε ένα κομμάτι που έλεγε:

«Με κατηγόρησες ότι δεν σε άφησα ποτέ να μπεις κανονικά στη ζωή μου. Ότι σε κράταγα σε απόσταση. Τουλάχιστον όμως σε άφησα να μπεις βαθιά στην ψυχή μου. Να δεις τις πληγές μου. Να τις αγγίξεις. Να δεις τα πιο σκοτεινά μου αισθήματα. Ότι πιο κακό κουβαλάω. Είσαι το μόνο άτομο που άφησα να περπατήσει στην σκοτεινή πλευρά μου. Το μόνο άτομο που φιλοξένησα και ξενάγησα εκεί. Μιας και η φωτεινή πλευρά δεν είναι και τόσο φωτεινή, η αγάπη μπορεί τελικά να είναι αυτό! Ναι, υπάρχει αγάπη τελικά και καταρρέουν όλες οι θεωρίες μου περί μη ύπαρξης της αγάπης! Αγάπη υπάρχει και είναι να αφήσεις τον άλλο να μπει στην σκοτεινή πλευρά σου
Εκείνη έσβησε το τσιγάρο. Κοίταξε έξω μήπως τον δει. Νόμιζε πως δεν ήταν εκεί για να τη δει και πέταξε αδιάφορα το γράμμα γύρισε την πλάτη της και ανέβηκε βιαστικά για να ξαναμπεί στην αγκαλιά που ένιωθε τόσο ήρεμα, τόσο σίγουρα. Ο Κόστια, πιο πληγωμένος από ποτέ μπήκε στο αμάξι και έφυγε μαρσάροντας για να τον βρει το ξημέρωμα να πίνει. Οι πρώτες σταγόνες της βροχής έσκαγαν στο παρ-μπριζ, το ραδιόφωνο έπαιζε «love will tear us apart again» και εκείνος κάπνισε ύστερα από καιρό.

Εκείνο που δεν κατάλαβε ποτέ του ο Κόστια είναι πως όπως εκείνος την άφησε να μπει στα πιο σκοτεινά μέρη της ψυχής του, εκεί που δύσκολα αφήνουμε να μπουν οι άνθρωποι και αυτό το ονόμασε «αγάπη» έτσι και εκείνη τον έβαλε στα πιο φωτεινά μέρη της ψυχής της που και εκεί αφήνουμε δύσκολα να μπουν οι άνθρωποι και σίγουρα και αυτό είναι «αγάπη».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s