Μπλε φεγγάρι στο αμάξι ένα φθινόπωρο με θάλασσα

«Για πολλούς λόγους ρε… Μου είπες πως είσαι μόνη σου και επειδή ήμουν και ένιωθα μόνος και εγώ είπα να μοιραστούμε αυτήν την περίεργη νύχτα μαζί. Επειδή μου είχες λείψει κιόλας  και ήθελα πολύ να σε δω. Επειδή σου αξίζουν τέτοιες συμπεριφορές. Όχι ότι είμαι μια «ιδιαίτερη» περίπτωση ανθρώπου, αλλά σαν κίνηση τουλάχιστον; Επίσης γιατί ήθελα να σου αποδείξω ότι έχω τα κότσια να το κάνω. Θυμάσαι που μου είχες πει «όλο έτσι λες αλλά δεν σε βλέπω» και σου είχα πει «θα γίνει και δεν θα το περιμένεις»; Και γιατί προφανώς ήθελα να αποδείξω στον εαυτό μου ότι μπορεί να το κάνει. Ναι… Και το έκανα. Φροντίζω για την υστεροφημία μου! Σε σκέφτομαι να λες στις κόρες σου «για εμένα ο άλλος έκανε 4 ώρες ταξίδι μέσα στη νύχτα, όχι όποια νύχτα! Εκείνη τη νύχτα την σπάνια». Και επειδή το αξίζεις… ναι… το ξαναείπα αυτό… αλλά να ξέρεις πως αξίζεις τέτοιες συμπεριφορές. Να το λες και στους γκόμενούς σου: «και ήρθε μόνο για να με δει…» Η αποστολή μου έληξε εδώ. Δεν έχω κάτι άλλο να πω… πάμε για μπύρα.  »

Κάπως έτσι έπλασε μια ιστορία με το μυαλό του ο Κόστια. Αντάλλαζε 300 χλμ απόστασης για λίγα εκατοστά μέχρι να πλησιάσουν τα στόματα τους, ενωθούν τα χείλη τους και χαϊδευτούν οι γλώσσες τους. Κάθισε σε ένα παγκάκι, άνοιξε μπύρα με αναπτήρα, έστριψε ένα τσιγάρο. Μετά τις πρώτες 3 γουλιές και την πρώτη τζούρα της έστειλε ένα μήνυμα στο κινητό, κάτι που ο Κόστια προσπαθεί να ξεχάσει, ο αφηγητής της ιστορίας δεν θυμάται και αυτός που γράφει την ιστορία αυτή δεν μπορεί να σκεφτεί. Εγώ όμως ξέρω τι γράφει αυτό το μήνυμα μα σας το κρατάω κρυφό. Όχι από κακία ή παλιανθρωπιά. Απλά για το στυλ, για το σασπένς. Δεν μπορώ να κρατήσω κρυφό ωστόσο πως στο μήνυμα δεν απάντησε ποτέ εκείνη. Να ξέρετε ότι η ιστορίες των ανθρώπων επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά και ξανά. Τελικά τι έγινε; Γύρισε στην αγκαλιά κάποιου που θα την παντρευόταν και εκείνος στην αγκαλιά κάποιας που ήξερε ελάχιστα γι’ αυτόν και από αυτά που ήξερε θυμόταν τα μισά.  Και το τσιγάρο γύρισε από στόμα σε στόμα, ο λαιμός ξεράθηκε, τα μάτια κοκκίνισαν. Μέσα στην ονειροφαντασία του άρχισε να νιώθει σαν τον Σαμσών. Τώρα ήξερε πως αυτός ο παντοδύναμος άνθρωπος αισθάνθηκε όταν η Δαλιδά του έκοψε τα μαλλιά. Τόσο αδύναμος, τόσο ευάλωτος. Λιποθύμησε. Μόλις τον συνέφεραν οι τρομαγμένοι φίλοι του εκείνος θυμήθηκε αυτό:

Το τρένο έφτασε στον προορισμό του. Καθώς έβγαιναν απ’ τον σταθμό, η κοπέλα του είπε πως μένει εκεί κοντά και τον κάλεσε σπίτι της. Αρνήθηκε. Το σκεφτόταν έπειτα βδομάδες ολόκληρες: πώς έγινε και αρνήθηκε σε μια γυναίκα που του άρεσε; Στη σχέση του μαζί της βρέθηκε από την άλλη μεριά των συνόρων.*

Σκέφτηκε πως τα βιβλία, η λογοτεχνία, λένε ψέματα και τόσο απλά και κυνικά απέρριψε την αληθινότερη αλήθεια που είχε διαβάσει. Το μυαλό του θολωμένο σκεφτόταν παράλογα πράγματα. Κάπως έτσι τον πήρε ο ύπνος σε ένα παγκάκι.

* Το Βιβλίο του Γέλιου και της ΛήθηςΜίλαν Κούντερα
* Το μήνυμα που της έστειλε ο Κόστια έλεγε «θέλω απλά να σου μιλήσω και να σου δώσω το δώρο σου»
Advertisements

2 responses to “Μπλε φεγγάρι στο αμάξι ένα φθινόπωρο με θάλασσα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s