ληρημα

η κοινωνία του θεάματος… οι τηλεθεατές μένουν με ανοιχτό το στόμα. άλλοι καταδικάζουν, άλλοι κρυφογελούν, άλλοι γελούν αμήχανα, άλλοι πανηγυρίζουν την «γροθιά ενάντια στο κατεστημένο της αριστεράς». ο αδωνις άλλωστε- υπουργός και βουλευτής πλέον με την νδ- έχει μιλήσει πολλές φορές για το «κομμουνιστικοκρατούμενο κράτος». στα πλαίσια της κοινωνίας του θεάματος μια σφαλιάρα στην κανέλη είναι θέμα συζητήσεων. μαχαιριές, ξύλο, ροπαλιές σε «παράνομους» «λαθρομετανάστες» και σε αγωνιστές είναι η καθημερινότητα. η δημοκρατία δεν υπάρχει. ποτέ δεν υπήρξε. οι επικρατούσες ιδέες είναι οι ιδεοληψίες της άρχουσας τάξης. όσο κι αν κάποιοι επικεντρώνονται στον πόλεμο με όρους θεάματος, σε τηλεπαράθυρα που διευθύνουν τηλεκανίβαλοι με τηλεμαχίες τηλεκομμουνιστών εναντίον τηλεφασιστών, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ο πόλεμος έχει ήδη (ξανά)αρχίσει. εμφύλιος; όχι αγάπη μου. ταξικός! λέω πως ίσως είναι καλό που έχει τόσο ρεύμα το χρυσαυγουλίκι… ίσως τα εναπομείναντα εγκεφαλικά κύτταρα αφυπνιστούν και παρέα με τα ταξικά αντανακλαστικά. το φαντασιακό μου μου επιτρέπει αυθαίρετες παλινδρομήσεις στις σελίδες της ιστορίας, σε αγώνες καταπιεσμένων κάθε εποχής, και κλείνει θριαμβευτικά με την ύψωση της κόκκινης σημαίας στο ράιχσταγκ. εξαπατούμε κι εγώ από αυτό το κλίμα πόλωσης. εξυπηρετώ το καθεστωτικό παιχνίδι. πιστεύω ότι η επανάσταση, η ανατροπή θα προβληθεί κάπου. πως δεν θα αργήσω να το πληροφορηθώ. πως δεν θα έχω κάποια υποχρέωση για να παρευρεθώ. πως κάποιος θα μου στείλει το αντίστοιχο ηβέντ και θα πατήσω μέημπη γιατί κάτι μπορεί να προκύψει.

τα χρυσαύγουλα περηφανεύονται για το 7% τους (το οποίο δεν νομίζω ότι θα πέσει και πολύ). για τους 500 χιλιάδες ψηφοφόρους τους. για ποιο πολιτισμό ακριβώς μιλάμε; για τι κοινωνίες αλληλεγγύης; ο ένας ξεσκίζει τον άλλο. του τρώει τα σωθικά. επίτηδες ή ασυναίσθητα, αδιόρατα. ο μετανάστης της διπλανής πόρτας όμως τι μπορεί να πει; τι μπορεί να κάνει; ο φόβος επικρατεί και επικροτούμε τον φόβο… μας έχει κυριεύσει, έχει γίνει δεύτερη φύση. αντανακλαστικά σπεύδουμε σε ανούσιες συζητήσεις, σε λογομαχίες. ποιος θα κερδίσει στο τέλος; ο πιο δυνατός; δεν είναι αυτό δείγμα πολιτισμού… δεν είναι αγάπη… δεν είναι ηθική… μέσα στον κυκεώνα βίας απαντάμε στην βία με βία. βιάζουμε. βιαζόμαστε. καθημερινά. κασσιδιάριδες και λοιποί γραφικοί είναι επικίνδυνη. καθηλωμένοι πίσω στον χωρόχρονο χρησιμοποιούν άλλα μέσα άγνωστα για εμάς. ξεχασμένα. ατέλειωτες ουρές νεκρών. ατέλειωτοι μετανάστες. όλοι μας. όλοι. τσούρμο. μας περιφρουρούν λεβεντόπαιδα με μαύρους χιτώνες. ζούμε για να ζούμε. αίσχος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s