ηρθε καλοκαιρι

Γλυκιά βραδιά. Καλοκαιρινή. Ρουφάς αέρα και γεμίζεις μεσόγειο. Αυτή η θάλασσα που γύρω της χτίστηκε όλος ο κόσμος. Και η νύχτα είναι διάφανη. Και το αεράκι δροσερό. Απαλό. Χαϊδεύει. Τα φώτα της πόλης μακριά. Οι δρόμοι, η άσφαλτος, οι λευκή διαγράμμιση πάνω στην άσφαλτο. Τα πεζοδρόμια. Οι τσίχλες κολλημένες πάνω στις πλάκες των πεζοδρομίων. Το χαλάκι στην εξώπορτα λέει welcome. Το κουδούνι. Αμάξια παρκαρισμένα. Εκεί κάπου είναι και το δικό μου. Δεν το αναγνωρίζω. Είναι ωραία. Περπατάω μόνος. Χωρίς στόχο. Χωρίς σκέψεις. Χωρίς αιτία. Περιφέρομαι. Λέω κάποιο «γεια, τι λέει;» για να πάρω απάντηση «καλά! εσύ», «καλά μια χαρά μωρέ». Ανούσιο παιχνίδι λέξεων. Ο ένας στέλνει λέξεις στον άλλον. Απαντάμε ο ένας στον άλλο μηχανικά. Τι λέω τώρα. Πάντα έτσι γινόταν. Δεν με ενοχλεί. Μου αρέσει να περπατάω τις καλοκαιρινές νύχτες. Και να βλέπω καμιά κατσαρίδα που και που να κρύβεται. Ή καμιά φωνή σε άλλον τόνο από αυτόν που μιλάνε οι μπασμένοι στον ένα ή τον άλλο τρόπο ζωής. Αυτές οι φωνές δείχνουν πιτσιρίκια που τέλειωσαν το σχολείο. Είναι αλλιώς. Το καταλαβαίνεις. Ρουφάω τσιγάρα. Αμερικάνικα. 3 ευρώ τα 24. Κάνω γρήγορους υπολογισμούς για να δω πόσο είναι σε δραχμές. Δεν τα πάω καλά με την αριθμητική. Μικρός ήμουν ξεφτέρι. Μετά τα μαθηματικά τα βαρέθηκα. Τα παράτησα και με παράτησαν, όπως ότι κάνω στην ζωή μου- κατά πολλούς- λίγους- σημαντικούς- ασήμαντους. Γύρω στο χιλιάρικο. Χιλιάρικο. Παλιά λέξη. Διαγραμμένη. Θα ψήφιζα το κόμμα της δραχμής μόνο για να ακούσω ανθρώπους να φωνάζουν αυτήν την λέξη. Χιλιάρικο… Πεντοχίλιαρο… Δε γαμιέται. Πάω κατουράω σε μια γωνία της μεσογείου. Κατουράω τη γη. Τον πλανήτη. Έχει ενδιαφέρον να αντιλαμβάνεσαι κάθε μαλακία που κάνεις μακροσκοπικά. Παλιά έλεγα πως είμαι από τους καλύτερους παίχτες του κόσμου στο μπάσκετ. Και μάλλον ήμουν αφού πάνω από τον μισό πλανήτη είναι κινέζοι και ινδοί που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με το μπάσκετ. Είχα κάτι να παρηγορούμαι. Σκατά. Όλο μαλακίες γράφω. Σκέφτομαι που πήγα με τον πατέρα μου στα εξάρχεια. Πάλι τα εξάρχεια. Σιχάθηκα. Σκατά στα εξάρχεια. Τα λατρεύω. Θυμάμαι τον πατέρα μου. Δεν ξέρω γιατί. Θυμάμαι. Αρχίδια θυμάμαι. Τουλάχιστον είναι ωραία βραδιά. Καλοκαιρινή. Διάφανη. Και δεν έχω τίποτα. Στο κεφάλι μου μέσα. Κουδούνια. Καμπάνες. Σειρήνες. Συναγερμοί. Δύο πακέτα τσιγάρα. Δύο μπύρες. Μια στιγμή. Πέντε ευρώ. Είκοσι χορευτές. Μία ματιά. Δύο μάτια. Όγδοο έτος. Τέσσερα χρόνια. Δύο πόδια. Οκτώ ζευγάρια παπούτσια. Κάποιοι θεατές. Χωρίς αυτούς δεν έχει νόημα. Που είχα μείνει;

 

Advertisements

2 responses to “ηρθε καλοκαιρι

  1. πού ειχα μεινει; αμα βρεις κατι, σφυρα και σε μενα, ε; εδω που μαι παντως εχει την τιμητικη του το σουρεαλ.. ααασε..
    εσύ; πού πλανασαι; ποσο παραλογο αντεχεις;
    * ασυναρτητα βγαινουν πιο ειλικρινη τα λογια (huh?)
    – αντίλογος: γκουχ γκουχ, μη δινεις σημασια..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s