τι λες;

ζωγραφίζουμε μια σκανδαλιά στο στοιχειωμένο σπίτι; και μετά θα τα κρύψουμε στον κουβά από το πηγάδι… θα φύγουμε με το ποδήλατο ορθοπεταλιά, στην μεγάλη κατηφόρα θα μου σκάσει το λάστιχο και θα χτυπήσω και θα γρατζουνίσω το γόνατο μου. θα γκρινιάξω μόνο για να μου δώσεις λίγη σημασία και έπειτα θα μου βάλεις λίγο σάλιο στην πληγή. θα παίξουμε μπάλα, θα πετάξουμε χαρταετό και θα κολυμπήσουμε στο γνωστό ποτάμι και μετά θα ξαπλώσουμε αγκαλιά στην αιώρα όλη ώρα, τώρα. θα σου γαργαλήσω τις πατούσες και εσύ θα μου πετούσες μια πέτρα στο δόξα πατρί.  πατρίδα δεν έχεις, χάνεις την παρτίδα ήταν μια παγίδα… παραδέξου. δεν το κάνεις για πλάκα. με φιλάς και μου χαρίζεις ένα λουλούδι που κλαίει γιατί το έκοψες από την παρέα του. φοράς τα γάντια στα αυτιά και το κασκόλ στην μύτη και κάνεις πως είσαι ελέφαντας. αλλά δεν είσαι. είσαι μια όμορφη σαν την λευτεριά. κοίτα πως γίναμε η ανθρωπότητα. μια παλάμη κόσμος. να την πετάξουμε στα σκουπίδια και να χορέψουμε έναν ξέφρενο χορό. αγκαλιασμένοι στην αιωνιότητα άνδρες και γυναίκες μαζί. κορίτσια αγόρια. και ο τελευταίος κλείνει την πόρτα. και βρωμάνε τα πόδια του. και αμπεμπαμπλομ του κιθεμπλομ. βγαίνεις και σε φιλάω.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s