Μικρή ελπίδα

αργά ή γρήγορα, ψυχανεμίζομαι πως η γενιά μου θα το ζήσει, η κοινωνία θα φτάσει στο ιστορικά αναπόφευκτο. Τότε κανένας απεργοσπάστης, κανένας μπάτσος, ούτε στρατοί, ούτε- φυσικά- πολιτικά τερτίπια και κωλοτούμπες δεν θα μπορέσουν να βάλουν φράγματα στη φυσική ροή των πραγμάτων που δεν είναι άλλη από την απόλυτη αναρχία/τον κομμουνισμό/ τον κολεκτιβισμό. Απαραίτητη προϋπόθεση, ικανή και αναγκαία συνθήκη για την καθολική ελευθερία της τάξης, του λαού, των μαζών, του συνόλου των ατομικοτήτων είναι να χαθεί κάθε ελπίδα. Μόνο όταν χαθεί η αυταπάτη ότι μπορούμε να σωθούμε. Όταν αντιληφθούμε πως το μόνο που έχουμε να χάσουμε είναι οι αλυσίδες μας και τίποτε άλλο μόνο τότε θα πραγματώσουμε την έφοδο στον ουρανό. Την στιγμή που μέσα μας θα βεβαιωθούμε πως τίποτα δεν έχει καμία αξία -πέρα από τη ζωή την ίδια στο παρόν της, τότε ο θάνατος δεν θα έχει καμία εξουσία πάνω μας και η «υπόθεση» θα είναι δική μας δουλειά σύντροφοι.

Κρατάω προς το παρόν, μια μικρή αισιοδοξία μέσα μου, ελπίζοντας σύντομα να την χάσω.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s