χαλιγκαλι

Τα κλουβιά με τα χρυσά κάγκελα και τα βελουδένια καλύμματα είναι πιο ύπουλα. Σου χαρίζουν την αίσθηση της ελευθερίας- μια ψευδοελευθερία, ωστόσο, τόσο καταστροφική. Τα κανονικά κλουβιά, με τα σκουριασμένα κάγκελα, τα χωρίς παράθυρα κλουβιά, εκεί που χάνεται ο χρόνος, εκεί που δεν υπάρχει παρά μόνο το ηλεκτρικό φως, σου εξασφαλίζουν μία σιγουριά: την αντίληψη ότι είσαι εγκλωβισμένος. Τα χρυσά κλουβιά από την άλλη, σε μεθούν και νομίζεις πως κελαηδάς ελεύθερος ακόμα, πουλάκι. Εδώ που τα λέμε τα χρυσά κλουβιά δεν είναι και τόσο χρυσά. Είναι τσιμεντένια πράγματα, ταφόπλακες της επιθυμίας, την ενέργειας. Η τηλεόραση. Το μέσο της εξαπάτησης. Την αποχαύνωσης. Η τηλεόραση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η ρουφήχτρα της ψυχής, της σκέψης, της ενέργειας και της θέλησης του ανθρώπου. Κάτι σαν την ηλεκτρική σκούπα, που όμως δεν ρουφάει τα σκατά, σου τα ξερνάει στη μάπα. Σκατά. Έχεις σκεφτεί πως οι σημερινές τηλεοράσεις δεν ξεπερνάνε σε πάχος κάποιο από τα σπουδαία έργα του Ντοστογιέφσκι; Μακάριοι όσοι έχουν διαβάσει βιβλία που σε όγκο ξεπερνάνε τον όγκο της τηλεόρασής τους. Η παθητικότητα, της παθητικότητας, την παθητικότητα. Και το πάθος; Που πήγε αυτό που όλοι οι σπουδαίοι μιλάνε; Η κοινωνία του θεάματος έχει καταφέρει να σου δείξει την έννοια «πάθος» σε όλες του τις εκφάνσεις. Από την πιο απλή ως την πιο περίπλοκη. Η τηλεόραση είναι γεμάτη «πάθη» και σκατά. Μόνο που τα σκατά είναι αποστειρωμένα όταν τα βλέπεις στην τηλεόραση. Δεν είναι σκατά γήινα ανθρώπου που τρώει ότι μαλακία βρεθεί μπροστά του. Ένας μέσος άνθρωπος στην αστική κοινωνία έχει να ζήσει μία στιγμή πάθους από τότε που ήταν έφηβος. Η εφηβεία είναι το τελευταίο στάδιο όπου ο οργανισμός αντιστέκεται στην αποσύνθεση. Μετά αρχίζει η κατηφόρα. Πάντως μην γίνομαι υπερβολικός. Σίγουρα, μάλλον, όλοι έχουμε ζήσει στιγμές πάθους. Μόνο δεν είναι κάτι το αναγνωρίσιμο, γιατί τα πάθη μας δεν είναι σαν αυτά που μας έχει δείξει η τηλεόραση. Η τηλεόραση δεν είναι το μόνο κακό της κοινωνίας. Το κακό είναι το κελί σου. Το χρυσό κελί σου. Το κακό είναι ότι είσαι φτωχός. Το ότι το μόνο που έχεις είναι τα χέρια σου, τα πόδια σου και το καταρτισμένο σου μυαλό. Το κακό είναι που αντί να ζητάς από τα συνδικάτα σου καμιά ώρα ελεύθερη ζητάς, δυσανάλογες μάλιστα, ποσότητες χρημάτων.

Χρυσό κλουβί- Η ψευδαίσθηση της πραγματικότητας

Τηλεόραση- Η οπτικοποίηση της ζωής που σου έχουν υποβάλει ότι θα ήθελες να κάνεις

Εργασία- Η διαδικασία κατά την οποία νιώθεις ότι είσαι χρήσιμος

Χρήμα- Ο θεός ή ο διάολος. Γενικά κάτι που η επιβίωσή σου εξαρτάται αποκλειστικά και άμεσα από αυτό.

8-ωρο- Διαρκεί πάνω από 12 ώρες.

Συνδικάτο- Οι επανάσταση που δεν έκανες.

Σκατά- Άφθονα, κερνάει το κράτος.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s