Γιατι

Βρείτε μία γαμημένη λύση για το θέμα των μεταναστών. Είμαι παραπάνω συναισθηματικός και ανθρωπιστής παρά πολιτικά ορθός. Νομιμοποιείστε τους ή απλά σκοτώστε τους και κάψετε τους, μόνο βγάλτε μου μέσα από το σάπιο μου μυαλό αυτές τις αναμνήσεις γιατί θα σκάσω. Κάθομαι μέσα στο ζεστό μου το σπιτάκι, ύστερα από την Καθαρά Δευτέρα της λαγάνας, των θαλασσινών και της ταραμοσαλάτας και του χαλβά, ενώ έξω κάνει τρομερό κρύο και χιονίζει και το μέσα μου το νιώθω να τσιμπιέται από σκέψεις. Και είναι και τα κανάλια που μου το θυμίζουν. Για να στηρίξουν την μία πλευρά λένε πως η άλλη πλευρά χρησιμοποιεί τους μετανάστες προς όφελός της. Και δεν μπορώ να κάνω τίποτα και αυτό με ενοχλεί. Θα κατέβω σε καμιά πορεία αν βρω λίγο χρόνο, ελπίζω πριν να έχει πεθάνει κάποιος από αυτούς. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Τίποτα. Παρά μόνο να βλέπω αυτούς τους ανθρώπους να μου θυμίζουν πόσο προνομιούχος είμαι που γεννήθηκα μερικά εκατοστά πιο πάνω στον χάρτη από αυτούς. Δεν κρατάω κακία…

Advertisements

3 responses to “Γιατι

  1. Χμμμμμ…. Σκεφτόμουνα αυτό που έγραψες και χωρίς να θέλω να σχολιάσω αυτά που έγραψες – τα οποία για μένα κάποια ήταν αρκετά σοκαριστικά- θέλω μόνο να πω ότι πόσοι από εμάς τελικά όλους τους ευαίσθητους, συναισθηματικούς, «καλλιτέχνες», φιλάνθρωπους έχουμε έστω και μια φορά βοηθήσει έναν από αυτούς τους μετανάστες παράνομους ή μη, πόσες φορές έχουμε προσπαθήσει να πλησιάσουμε όλους αυτούς τους άστεγους και πεινασμένους, πόσοι από εμάς έχουν δώσει ένα πιάτο φαγάκι ή ένα χάδι σε ένα αδέσποτο πεινασμένο σκυλάκι? Πόσο συγκινητικό είναι να καθόμαστε όλοι στο ζεστό μας σπιτάκι με τον χουχουλιάρικο καναπέ και τη ζεστή σοκολάτα και να σκεφτόμαστε με πόνο όλους αυτούς που αυτή τη στιγμή είναι έξω και κρυώνουν και πεινάνε? Πόσο αληθινό είναι να ακούς κάποιον να λέει «ας τους βοηθήσει κάποιος» και να το λέει κρατώντας μια μπριζόλα και μια μπύρα? Ας σκεφτούμε όλοι πόσο υποκριτές είμαστε και ας προσπαθήσουμε την επόμενη φορά που θα μας δοθεί η ευκαιρία να κάνουμε πραγματικά κάτι για κάποιον μου έχει ανάγκη τη βοήθειά μας- με πράξεις και όχι με σκέψεις. Αυτά δε τα λέω προς εσένα αγαπημένο μου σαλιγκαράκι, γιατί ξέρω τί είσαι… Τα λέω προς όλους μας… Α! Και μόλις θυμήθηκα ότι η φίλη μου είναι έξω άστεγη και εγώ δεν έχω προλάβει ακόμα να κάνω όλα αυτά που έλεγα οτι θα κάνω για να την βοηθήσω. Και όλα αυτά τα γράφω από το ζεστό μου σπιτάκι, με τον χουχουλιάρικο καναπέ και την αχνιστή σοκολάτα…. Περαστικά μας….

  2. Μια και ζείς στην Αθήνα, Κωνσταντή, βλέπεις την κατάληξη! Τα βράδια σταμάτησα να κοιμάμαι…γιατί είδα την άφιξη! Μπες και διάβασε, γιατί υπάρχει λόγος που δεν μπορώ να το δημοσιεύσω!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s