Run baby run!

Τρέχα, τρέχα, βιάζομαι! Δεν έχω χρόνο! Τρέχα! Χαοτικά, από δω, από κει, τρέχα παντού! Δεν προλαβαίνουμε, πρέπει να τρέξουμε! Αγκαλιασμένοι, πιασμένοι χέρι- χέρι, πιασμένοι από το μπράτσο. Προστάτεψε με, τρέχα, τρέχω κι εγώ, όσο πιο γρήγορα μπορώ, και τα πνευμόνια μου πάνε να σκάσουν και μου κόβεται η ανάσα και η καρδιά μου χοροπηδάει! Τρέχα, χανόμαστε και ξαναβρισκόμαστε στη μέση του δρόμου και αγκαλιαζόμαστε σφιχτά, γιατί φοβόμαστε φριχτά! Τρέχα ξανά, και πάλι. Σκουντούφλα, σκόνταψε, πάτησε σε λασπωμένους δρόμους, τσαλαβούτα στα νερά, στα κρυστάλλινα, στα βρομόνερα, τρέχω να σου ξεφύγω και μετά τρέχω να σε συναντήσω γιατί μου έλειψες. Αγκάλιασε με πάλι. Κάτσε δίπλα μου για λίγο στο παγκάκι, να πιούμε μία μπύρα, να πάρουμε μια ανάσα. Έλα να χορέψουμε, να παίξουμε και πάμε πάλι να τρέξουμε. Πάμε να ψάξουμε με μεγάλη προσήλωση, να ψάξουμε να βρούμε τι; Να βρούμε τίποτα! Να γίνουμε μικροσκοπικοί, να τρυπώσουμε μέσα σε άδεια μπουκάλια, σε πεταμένα κουτάκια προφυλακτικά, σε χρησιμοποιημένες σύριγγες ψάχνοντας το τίποτα! Όντας μικροσκοπικοί να παραβγούμε στο τρέξιμο, πόση ώρα θα μας πάρει να τρέξουμε ένα βήμα κανονικού ανθρώπου; Και ύστερα να σκαρφαλώσουμε πάνω σε σαλιγκάρια, σε πεταλούδες, να χωθούμε μέσα στις μυρμηγκοφωλιές και να ανέβουμε πάνω στο πιο ψηλό γρασίδι του πάρκου και από εκεί να πηδήξουμε σε μια γάτα και να κοιμηθούμε σκεπασμένοι από το τρίχωμά της. Και την άλλη μέρα να σε ξυπνήσω με φιλιά και εσύ να γίνεις κανονική και εγώ να παραμείνω μικροσκοπικός και να σου δαγκώνω το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού γιατί δεν μου δίνεις και τόση σημασία. Και εσύ να με σηκώνεις με την παλάμη σου. Να με καθίζεις στον ώμο σου ή στο σβέρκο σου και εγώ να κάνω κούνια στα μαλλιά σου, να μπαίνω μέσα στο αυτί σου και να σου λέω λόγια ερωτικά ή βρομόλογα ή χαζά ανέκδοτα από αυτά που σου αρέσουν. Και μετά να κρεμιέμαι από τις βλεφαρίδες σου, να κατεβαίνω στην μύτη σου και να κάθομαι αναπαυτικά σε αυτή τη θέση! Και ύστερα να τρέχεις εσύ και να ιδρώνεις και να γλιστράω εγώ και να κρεμιέμαι τώρα από τα χείλη σου και ύστερα να κρατιέμαι από το πηγούνι σου και τελικά να βρίσκομαι στην λακουβίτσα που κάνει το τέλος του λαιμού με το στέρνο. Και πονηρός καθώς είμαι να μπαίνω στα ρούχα σου και να σου φιλάω το στήθος ή να σου ξεκουμπώνω το σουτιέν! Και να τρέχουμε και να βιαζόμαστε και να μην έχουμε χρόνο. Και γίνομαι μεγάλος, κανονικός ξανά, και φεύγω γιατί σε βαριέμαι και φεύγεις γιατί με βαριέσαι και κάνουμε καιρό να μιλήσουμε, αλλά ακόμα και χώρια έχουμε μάθει να τρέχουμε. Και συναντάμε κι άλλους ανθρώπους και βιαζόμαστε να τους πείσουμε να τρέξουν μαζί μας και να πείσουν και αυτοί με την σειρά τους άλλους ανθρώπους να τρέξουν. Βρίσκεις κάποιον άλλο που τρέχει και μένεις μαζί του και εγώ μια άλλη, αλλά και πάλι βαριόμαστε και πάμε τρέχοντας στα μέρη που είχαμε συνηθίσει να πηγαίνουμε μαζί, όμως δεν συναντιόμαστε ποτέ “τυχαία”. Και φεύγεις πιο μακριά και φεύγω και εγώ. Και τι μένει στο τέλος, δυο φλύαροι που τρέχουν αριστερά δεξιά, χαοτικά, χωρίς να ξέρουν τι και που να το ψάξουν. Και κάπως έτσι βλέπουν πως ο χρόνος είναι πολύς κι όμως δεν τους φτάνει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s