trip

Απαραίτητη προυπόθεση για να διαβάσεις, φίλε μου, αυτό το μικρό ανούσιο αρθράκι είναι πρώτα να βγάλεις μια στριγγή κραυγή. Δεν θεωρώ πως το κείμενο αυτό είναι άξιο και ικανό για να σου προκαλέσει την αίσθηση να βγάλεις αυτην την κραυγή. Από την άλλη δεν σου το επιβάλλω. Σου το ζητάω σαν χάρη. Κάν’ το για μένα. Θα ήθελα να ξέρω ότι το έκανες και θα με ανακούφιζε το να το ξέρω. Θα με βοηθούσε νομίζω.

Μία μικρή Πολιτική ιστορία.

Κάποτε ήταν ένας μικρός ήρωας. Ήταν δεν ήταν δέκα δώδεκα χρόνων. Τον έλεγαν… δεν έχει σημασία πως τον έλεγαν. Αυτός ο μικρός πάντα σκεφτόταν πως θα σώσει τον κόσμο. Τελικά δεν τα κατάφερε, παρόλα αυτά όλη η ανθρωπότητα τον είπε “ήρωα”.

Δεν ξέρω τι νόημα μπορεί να έχει αυτή η ιστορία που δεν δίνει καμιά πληροφορία για το τι έγινε από τη στιγμή που αυτός ο τυπάκος αποφάσισε να λευτερώσει τον κόσμο. Τι έκανε; Τι δεν έκανε; Πόσο σκληρά προσπάθησε; Κατάφερε εν τέλει κάτι; Γιατί ονομάστηκε “ήρωας” και γιατί έτσι έχει μείνει γνωστός στην ιστορία της ανθρωπότητας; Γιατί η κοινή γνώμη- που εξ ορισμού είναι ετεροκαθορισμένη από την γνώμη της άρχουσας τάξης- τον ονομάζει ήρωα;

Δεν θέλω να αποδείξω κάτι. Δεν θέλω να πω κάτι. Έχω μία ανάγκη: να βγάλω μία κραυγή… Ανούσια, ακατέργαστη, μάταιη. Φαντάζομαι ακόμα και τώρα την μάταιη κραυγή μου. Της δίνω μορφή ανθρώπινη, της δίνω όνομα. Την λένε… δεν έχει σημασία πως την λένε. Είναι ψηλή, είναι κοντή, είναι άγρια, είναι γλυκιά, είναι χλωμή, είναι μαύρη, είναι πολύχρωμη. Τα μάτια της… Τα μάτια της αλλάζουν χρώματα. Με χαιδεύει, με ανατριχιάζει, με φιλάει στα λαγόνια, στα πλευρά, στα νεφρά. Μου πιπιλάει τα μιλίγγια, μου γλύφει τους παλμούς της καρδιάς, δημιουργεί σπινθύρες στα εγγεφαλικά μου κύτταρα, μου ανεβάζει την πίεση και την στέλνη στην άλλη άκρη του δρόμου. Γίνεται νύχια και μου ξεσκίζει τις φωνιτικές χορδές. Πυρωμένο σίδερο που σβύνει και τσιρτσιρίζει στη γλώσσα μου. Είναι ανούσια και ακατέργαστη και μάταιη. Κι όμως είναι τόσο άγρια όμορφη.

Ακροδεξιά τσιτάτα μπήγουν καρφιά στο αίμα. Οιδιπόδια στιγμιότυπα ξεπηδάνε από το ασυνείδητο. Σφαγμένα παιδιά βουτηγμένα σε μικρές κόκκινες λιμνούλες. Ο Ηρώδης. Η Λερναία Ύδρα και ο Μινόταυρος και η Μέδουσσα και ο Άργος. Η Πρέζα. Τα Ζόμπι. Οι Βρυκολακες. Ο Λεβιάθαν. Ο Εφιάλτης. Ο Ιούδας. Το Ευαγγέλιο του Ιούδα, το Κατά Ματθαίον. Ο Ντοστογιέφσκι, ο Μπέκετ, ο Κήτον και το Γιν με το Γιαν. Ο Μαρξ.

Αυτό που θέλω να πω είναι κραυγή. Φωνάζω κραυγή. Ψεύτικη. Τον Τσέχωφ τον ήξερε κανείς 150 χρόνια μετά;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s