Ένα τρυφερό σατυρικό ποίημα…

*** Η άνοιξη έχει μπει για τα καλά και έχω μια παιχνιδιάρικη διάθεση και κομμάτι αυτοσαρκαστική. Το σχολείο ήταν και είναι ένα μικρό στρουμφοχωριό όπου ο κάθε μαθητής παίρνει δικούς του ρόλους τους οποίους του φορτώνουν οι άλλοι, ακόμα και οι δάσκαλοί του. Σε έναν περίφημο χαρακτήρα που υπάρχει σε κάθε σχολείο θα αναφερθώ. Την επονομαζώμενη “πουτάνα”. Αυτή που κάθισε σε όλους εκτός από εμάς. Λυπάμαι βέβαια που το σχολείο είναι το πρώτο μέρος όπου ο καθένας μας θα πάρει μια κοινωνική ταυτότητα που θα την κουβαλάει για πάρα πολλά χρόνια στο τσεπάκι του. Λυπάμαι που η αυταρχική δομή της κοινωνιάς έχει επιβάλλει ένα σχολείο ανυπόφορο. Και τέλος λυπάμαι που αυτό είναι το πρώτο πράγμα που γράφω στο blog για τον μήνα Απρίλιο και ενώ στον κόσμο συμβαίνουν τόσα πράγματα, αλλά θα φροντίσω να επανορθώσω.

Εδώ Μαρία, εκεί Καλλιόπη, αλλού Χρυσούλα,

πάντα σε όλους μας γνωστή ως “του σχολείου η τσούλα”!

Για δες πώς από παιδιά μικρά βάζουμε ταμπέλες…

Και το φυτό της τάξης που πάνω απ’ τα βιβλία είχε λιώσει

εκείνη με τα κόλπα της τον βοηθούσε να τελειώσει

πράγμα που δεν το έκαναν οι φρόνιμες κοπέλες.

Χαμογελούσε πονηρά, σαν κάτι άλλο να ζητάει,

στο μάθημα ο δάσκαλος τα μπούτια της κοιτάει

κι έριχνε κλεφτές ματιές στο ζουμερό της στήθος.

Δεν ειν’ ντροπή να σας το πω προτού να συνεχίσω

πως πάντα αυτή σκεφτόμουνα σαν ήθελα να χύσω

κι ας ήμουν νέος σοβαρός με σύναιση και ήθος.

Εκείνη, την γυναίκα αυτή

παλιά την είχα ερωτευτεί

μα ήταν φαίνεται γραφτό

τα χείλη της να μη γευτώ

Και μια λεπτομέρια μάλλον άνευ σημασίας

Η κοπέλα εκείνη έμενε στην ίδια γειτονιά μ’ εμένα

Απ’ το παράθυρό μου το ‘δα γω πότ’ έπαψε να ειν’ παρθένα

καθώς επίσης έβλεπα κάθε στιγμή συνουσίας

Οι μέρες όμως περάσανε, θα είναι χρόνοι δέκα

τώρα αυτό το θυληκό έχει γίνει γυναίκα

και μόνο από περιέργια πηγαίνει το μυαλό μου

στο πως μπορεί να έγινε τώρα πια η ζωή της

πήρε πτυχίο; παντρεύτηκε; θηλάζει το παιδί της;

Έχω κι έναν καημό: πως αυτή δεν άγγιξε ποτέ της το φαλλό μου

ΥΓ.Και αν εσείς νομίζετε πως την εκοροϊδεύω

είναι το λάθος σας τρανό: στο βάθος την λατρεύω

γιατί εκ των υστέρων μου’ μαθε πως είν’ η ελευθερία

του κορμιού ή ψυχική, δεν έχει σημασία

Και τώρα που το ξανασκέφτομαι στο σχολειό που δούλους βγάζει

ήταν η μόνη που’ λεγε ανοιχτά πως τίποτα δεν τη νοιάζει.

Φαίνεται πως απο μικρή, αυτή τάχθηκε με τον Μηδενισμό

Για δες και εμέ που πρόκοψα διαβάζοντας για τον Κομμουνισμό



Advertisements

One response to “Ένα τρυφερό σατυρικό ποίημα…

  1. Κωστάκη μεγάλο πράγμα οι ταμπέλες… Ακόμα κι αν από λάθος κολλήσει σε κάποιον, σχεδόν ποτέ δεν του ξεκολλάει.

    Άσχετο, αλλά θα σε δούμε σύντομα?Πώς το κόβεις?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s