Μην Ξεχνάω…

… να αναζητάω συχνότερα παρηγοριά σε αυτό το όνομα

Μη Πολιτική Στάση

Η αηδία δεν είναι στάση πολιτική

το ξέρω, το΄χω πει τόσες φορές σε τόσους,

ποτέ δεν οδηγεί στη δράση.

Είναι όμως μια αίσθηση πραγμάτων

σου επιτρέπει με τη γεύση με τη μυρουδιά

να καταλάβεις σε ποιό σημείο βρέθηκες

πού σ’ έφεραν οι επιταγές των άλλων

κι οι αρχικές δικές σου συναινέσεις.

Τίτος Πατρίκιος

Advertisements

5 responses to “Μην Ξεχνάω…

  1. Με τα λεγόμενα του κ. Τ.Π. φταίω εγώ για την αηδία που νιώθω, γιατί με τη στάση μου συναίνεσα και δεν έδρασα τότε που έπρεπε να δράσω και να αντιδράσω, σ’ αυτά που μου επέβαλαν κατά καιρούς. Σωστά?
    Ίσως δεν έδρασα, όχι λόγω λογικής (ΙQ), αλλά λόγω (EQ) . Αν είσαι έξυπνος και ικανός μαθαίνεις τη θεωρία. Αν είσαι καλλιεργημένος, ψάχνεσαι και διαισθάνεσαι τότε βλέπεις κάτω από την επιφάνεια. Είναι θέμα αντίληψης της ποιότητας. Γιατί όλοι αυτοί που μας κυβερνούν είναι οι «φελλοί που πάντα επιπλέουν». Είναι οι λεγόμενοι βλάκες. Άλλοι απ’ αυτούς, οι οποίοι δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν τις επιθυμίες τους, αλλά δεν τολμούν, γίνονται μνησίκακοι. Θα περιμένουν να χτυπήσουν εκεί που δεν το περιμένεις. Ο τολμηροί βλάκες, θα ρουφιανέψουν, θα γλύψουν, θα σκύψουν . Κι όλοι θα αναρωτιούνται, πως βρέθηκε αυτός σε τόσο ψηλή θέση. Η ατιμία του βλάκα είναι δεδομένη. Σαν βλάκας είναι και πονηρός. Το διαρκές του μέλημα είναι πως θα εξαπατήσει και μη τυχόν εξαπατηθεί.
    Το ισχυρό αίσθημα αυτοσυντήρησης που έχω, λοιπόν. με οδηγεί να στέκομαι ακίνητη και να σκέφτομαι. Όταν είσαι ανάμεσα σε φίδια στέκεσαι ακίνητος.
    Όλοι οι ανίκανοι, οι βλάκες, οι ατάλαντοι, τρέχουν να γίνουν μέλη ομάδας, να συσπειρωθούν με άλλους βλάκες, και να τα βάλουν με τους ικανούς.
    Υπάρχει άραγε τρόπος, θεωρητικά πάντα, να εξαλειφθούν οι βλάκες που μας περιτριγυρίζουν? Ο τρίτος νόμος του Νεύτωνα μας λέει ότι κάθε δράση γεννά μια αντίδραση. Μήπως έτσι γυρίσει επάνω μας? Τύχει και γεννηθεί ο υπερβλάκας? Γιατί να μην ξεχνάμε τον συγκεκριμένο νόμο και σε επίπεδο φιλοσοφίας(συμπανικός νόμος πάντα). Ότι δηλ. κάνεις καλό ή κακό σου γυρνά εις τριπλούν. Δηλαδή 3 υπερβλάκες?? Άστο !! Άλλωστε πολιτική είναι η τέχνη να εμποδίζεις τους ανθρώπους να εμπλέκονται σ’ αυτά που τους αφορούν κι αυτό μόνο οι πονηροί οι εμπαθείς κλπ μπορούν να το καταφέρουν.
    Επειδή μου δημιουργήθηκε και μένα η απορία γιατί δεν δρω, ξαναδιάβασα το
    «Εγχειρίδιο Βλακείας «(Διονύσης Χαριτόπουλος)

  2. ασχημο που το λεω αλλα αν δε δρας σημενει πως δεν εχεις και δικαιωμα να μιλας…. ηθικο δικαιωμα… η απραγια ειναι πολιτικη σταση και μαλιστα την κρινω σαν οχι κακη… εκτος βεβαια αν εχεις επιλλεξει να μη δρας αλλα κινεισαι σε αντισυστημικα μονοπατια (αυτοεξοριζεσαι απο το συστημα, πραγμα πολυ δυσκολο- ακατορθωτο)
    κανεις ενα μεγαλο λαθος νομιζω: οι απο πανω δεν ειναι βλακες… η μπορει να ειναι αλλα στηριζονται σε κατι πολυ εξυπνο και πολυ δολιο… αυτο το πραγμα ειναι ο καπιταλισμος, που δεν ειναι μια φυσικη εξελιξη των πραγματων αλλα μια επιλογη που εκαναν καποιοι «ανθρωποι» και την ανεχτηκαν ή/και την στηριξαν καποιοι αλλοι ανθρωποι (μαλλον αυτοι ειναι οι βλακες στην περιπτωση μας)
    επισης θεωρω λαθος το αποτελεσμα «υπερβλακας» ειμαι νιτσειστης και αισιοδοξος νιτσειστης…. πιστευω στον υπερανθρωπο…

  3. Μάλλον δεν κατάλαβες το χιούμορ μου και το ύφος μου!
    «Τα παίρνεις όλα πολύ στα σοβαρά, είπε ο παλιάτσος στο ληστή!!!»
    Χαλάρωσε!
    Όσο για τη δράση μπορεί να είναι και σωματική αλλά και εγκεφαλική!

    «Αγαπώ αυτόν που σκορπάει λόγια χρυσά πριν από τα έργα του, και πάντα κάνει περισσότερα απ’ ότι υποσχέθηκε: γιατί αναζητάει τη δική του κατάβαση. Αγαπώ αυτόν που δικαιολογεί τους μελλοντικούς, και συγχωρεί τους παρελθόντες: γιατί είναι διατεθειμένος να υποχωρήσει στους τωρινούς.
    Αγαπώ αυτόν που δαμάζει το Θεό του, επειδή αγαπάει το Θεό του: γιατί πρέπει να υποχωρήσει δια της οργής του Θεού του.
    Αγαπώ αυτόν του οποίου η ψυχή είναι βαθιά ακόμα και στο πλήγωμα, και μπορεί να υποχωρήσει σε κάτι μικρό: έτσι περνάει εθελουσίως πάνω από τη γέφυρα. Αγαπώ αυτόν που οποίου η ψυχή είναι τόσο υπερπλήρης που ξεχνάει τον εαυτό του, και όλα τα πράγματα είναι μέσα του: έτσι όλα τα πράγματα γίνονται η κάθοδός του.
    Αγαπώ αυτόν που είναι ελεύθερο πνεύμα και ελεύθερη καρδιά: έτσι το κεφάλι του είναι μόνο τα σπλάχνα της καρδιάς του, η καρδιά του, όμως, προκαλεί την κατάβασή του. Αγαπώ όλους όσοι είναι σα βαριές σταγόνες που πέφτουν μια-μια απ’ το μαύρο σύννεφο που χαμήλωσε πάνω απ’ τον άνθρωπο: προμηνύουν τον ερχομό της αστραπής, και υποχωρούν σαν προάγγελοι.
    Να, είμαι ένας προάγγελος της αστραπής, και μια βαριά σταγόνα από το μαύρο σύννεφο: η αστραπή, όμως, είναι ο Υπεράνθρωπος.
    Αφού ο Ζαρατούστρα είχε πει αυτά τα λόγια, κοίταξε ξανά τον κόσμο, και σιώπησε. «Νάτοι στέκονται,» είπε στην καρδιά του, «νάτοι γελάνε: δεν με καταλαβαίνουν, δεν είμαι το στόμα γι’ αυτά τα αυτιά. Πρέπει πρώτα κάποιος να κοπανάει στ’ αυτιά τους, ώστε να μάθουν να ακούνε με τα μάτια τους; Πρέπει κάποιος να κλαγγίζει όπως οι κατσαρόλες και οι δάσκαλοι των «μετανοείτε!»; Ή μόνο πιστεύουν τους τραυλούς; Έχουν κάτι για το οποίο είναι περήφανοι. Πώς το αποκαλούν, αυτό που τους κάνει περήφανους; Πολιτισμό, το αποκαλούν, τους ξεχωρίσει από τα γιδοκόπαδα. Δεν τους αρέσει, συνεπώς, ν’ ακούνε για ‘περιφρόνηση’ των εαυτών τους. Άρα θα μιλήσω στην περηφάνεια τους. Θα τους μιλήσω για το πιο περιφρονητικό πράμα: αυτό, όμως, είναι ο τελευταίος άνθρωπος!»

    Αλήθεια, βρίσκεις καμμιά σχέση στον Υπεράνθρωπο του Νίτσε και στον Ζορμπά του Καζαντζάκη???

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s