Μια μικρή μικρή ιστορία που θα ήθελε να λέει την αλήθεια αλλά κρύβει μερικές λεπτομέριες

Ήταν που τα φιλιά είχαν ξεθυμάνει και η μυρωδιά της στο κορμί το ίδιο. Ήταν που ο ήχος της φωνής είχε ξεχαστεί και τα χάχανα και τα χάδια το ίδιο. Ήταν και ο κρύος καιρός που τα έφερνε όλα αυτά, μαζί με πεθαμένα συναισθήματα και αδιέξοδα λόγια και φάλτσα χάχανα, σαν μια τεράστια καταιγίδα μέσα στο κεφάλι. Και ο πονοκέφαλος που δημιουργούσε ήταν ανυπόφορος. Η καταιγίδα έφερε στα μάτια πικρά δάκρυα, μια βροχή από πικρά δάκρυα. Μόνο που ήξερε πως τα δάκρυα και οι σκέψης και όλη αυτή η κατάσταση στην οποία επέβαλλε τον εαυτό του κοιτάζοντας παλιές, ξεθωριασμένες φωτογραφίες δεν αποτελούσαν τίποτα παραπάνω από ανούσιες θύμησες και πως καλό θα ήταν να κάνει κάτι πιο ευχάριστο. Έσυρε λοιπόν τα πόδια του μέχρι το σαλόνι. Έβαλε ένα ποτό, ύστερα κι άλλο. Κάθισε στον καναπέ και κοιμήθηκε. Όχι επειδή ήταν κουρασμένος, απλα για να μην σκέφτεται.

Advertisements

One response to “Μια μικρή μικρή ιστορία που θα ήθελε να λέει την αλήθεια αλλά κρύβει μερικές λεπτομέριες

  1. Χαμένη είμαι και γω μη νομίζεις…

    Συναισθήματα!!!! Όταν διαβάζουμε ή ακούμε από διάφορους γνωστούς και μη για τα συναισθήματα, δεν τα βιώνουμε. Άρα δεν έχουμε εμπειρία.
    Περνώντας τη ζωή μας με συναισθήματα, παίρνουμε εμπειρία αισθημάτων αγάπης, μίσους κλπ. Δίχως αυτά τα συναισθήματα η ζωή θα ήταν ένα ηλιοβασίλεμα χωρίς χρώματα.
    Θα ήταν χωρίς εξέλιξη με την πνευματική έννοια. Τα ευχάριστα συναισθήματα δεν δίνουν ερεθίσματα.
    Ο πόνος, η απόρριψη, ο θυμός, το πάθος, το μίσος, η ζήλια θεωρούνται πιο έντονα συναισθήματα.
    Αν δεν υπήρχαν τα συναισθήματα άραγε εσύ θα υπήρχες?
    Αν τα καταπιέζεις και πας και κοιμάσαι για να μη σκέφτεσαι, τότε θα ζεις ξανά και ξανά τις ίδιες καταστάσεις.
    Αν όμως τα μετατρέψεις σε γνώση-σοφία, τότε φτάνεις στην ερώτηση-σταθμό της ζωής . ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ?
    Ναι πράγματι κρύβει κάποιες λεπτομέρειες η ιστορία αυτή.
    Η κατάσταση στην οποία βρίσκεται είναι μια ψευδαίσθηση. Έχει άγνοια για το ποιος είναι . Δεν είναι π.χ ο Γιώργος , ο Κώστας που είναι από την Αθήνα ή από την Θεσ/νικη και που είναι φοιτητής ή εργάζεται σε μια εταιρεία.
    Απλά, η θεώρηση αυτή για το ποιος είναι, ταυτίζεται με την εικόνα που έχει για τον εαυτό του ή που του έχουν δημιουργήσει οι άλλοι για τον εαυτό του, για την εικόνα που έχει για το φυσικό του σώμα.
    Το οποίο φυσικό σώμα αποτελείται από την πρώτη ύλη του σύμπαντος. Όπως ακριβώς και ένα δέντρο. Όμως αποκαλεί το σώμα δικό του και δεν κάνει το ίδιο με το δέντρο ή το φεγγάρι.
    Γιατί φυσικά θεωρεί το σώμα πιο κοντά του. Γιατί έχει μάθει να εμπιστεύεται τις 5 αισθήσεις του. Οι αισθήσεις του, του λένε ότι η Γη είναι ακίνητη(εντάξει εκτός αν κάνει σεισμό) Η Γη όμως περιστρέφεται-κινείται με 1700 περίπου χλμ/ωρα.
    Αν η ενέργεια ή η πληροφορία δεν είναι διαθέσιμη στις 5 αισθήσεις μας, τείνουμε να τη θεωρούμε ανύπαρκτη.
    Δεν είμαστε όμως μόνο σώμα είμαστε και νους τα οποία είναι αλληλένδετα. Δεν μπορούμε να κάνουμε μια σκέψη, να νοιώσουμε ένα συναίσθημα ή μια επιθυμία χωρίς να το γνωρίζουν τα κύτταρα του σώματός μας και να αντιδρούν.
    Το σώμα-νους αποτελεί μέρος ενός μεγαλύτερου νου. Του συμπαντικού.
    Κι όταν το σώμα-νους είναι συντονισμένο με το συμπαντικό νου, τότε τα πάντα μπορεί να συμβούν ελεύθερα και αβίαστα.
    Μόνο τότε όταν δεν τα καταπιέζουμε αλλά τα εκφράζουμε , (έστω στο χαρτί, έστω με ένα σκίτσο,) είτε θετικά είναι είτε αρνητικά. Και πως μπορούμε άραγε να το καταφέρουμε αυτό?
    Με την αυτοπαρατήρηση. Ώστε να γίνουμε κύριοι των συναισθημάτων μας. Όχι πως δεν θα το ξανανιώσουμε το συναίσθημα, αλλά όταν εμφανίζεται παρατηρούμε και αναλύουμε κάποια άλλα συναισθήματα που μας έφεραν σ’ αυτό το τελικό.
    Έτσι με τον καιρό κατανοούμε ποιοί είμαστε.
    Θα διαπιστώσουμε ότι οι προσκολλήσεις δεν μας αφήνουν περιθώριο να αλλάξουμε, τις σκέψεις μας οι οποίες δημιουργούν την πραγματικότητά μας. Την εσωτερική πραγματικότητα και στην συνέχεια την εξωτερική.
    Πειράματα έχουν δείξει για το πώς η σκέψη υπερέχει της ύλης. Η σκέψη υπεράνω της ύλης. Άραγε τι έγινε πρώτα η καρέκλα που κάθεσαι αυτή τη στιγμή ή η σκέψη κάποιου να φτιάξει την καρέκλα?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s