Έμοιαζαν τόσο με «ελευθερία»

“Να παίζουμε και να γελάμε”. Αυτό μου απάντησε όταν την ρώτησα τι σημαίνει ευτυχία. Και είχε δίκιο! Δεν ήταν τίποτα παρά ένα παιχνίδι, ένα ερωτικό παιχνίδι που το συνόδευαν γέλια και ανάσες που μπερδεύονταν όπως τα σεντόνια στα πόδια μας. Αναγκάστηκα να σκοτώσω τις θύμησες, όμως ποτέ δε θα ξεχάσω εκείνο το αντίο. Τον τρόπο που με κοιτούσε στα μάτια, την ικανότητα να μετατρέπει τα δευτερόλεπτα σε αιωνότητες, τον ήχο που έβγαζε το γέλιο της και τους ψήθυρους ή τα μουρμουρητά της στο σκοτάδι. Και ναι! Το ήξερα ότι θα φύγει, τώρα σίγουρα θα έχει φυλακίσει άλλες αγκαλιές. Αλλά τι νόημα έχει; Την ευχαριστώ που με άφησε να περάσω, το γαμώτο είναι που δεν μπόρεσα να την ακουμπήσω. Αν γύριζα το χρόνο πίσω… Αν γύριζα το χρόνο πίσω δε θα την γνώριζα ποτέ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s