Ξέρω το δρόμο…

Αρχίζει από τον ήχο, τον ήχο της φωνής.

Σχηματίζονται τα ηχητικά κύματα, βγαίνουν από το στόμα

συγκρούονται, χαϊδεύονται, προσπερνάνε, ανακατέβονται με άλλους ήχους και χάνονται στο διάστημα ή παντού. Οι ήχοι, το γέλιο, ο αναστεναγμός, το “καλημέρα”, ή άλλοι ήχοι- άηχοι, που δεν προφέρονται αλλά μαγεύουν και τότε οι λέξεις χάνουν κάθε νόημα.

Συνεχίζει με τα μάτια, και τα μάτια έχουν τόσα να πουν. Βλέμματα διστακτικά, διασταυρώνονται (δήθεν τυχαία), προσπερνούν και αυτά, πλησιάζονται. Η μια ματιά παραχωρεί τη θέση της στην άλλη, παραμερίζουν και φτάνουν τελικά στο στόχο τους. Υγρά βλέμματα αποτυπώνουν το στίγμα τους στα πιο απρόσιτα σημεία της ανθρώπινης ύπαρξης. Να’ χα χίλια μάτια να σε βλέπω.

Κατόπιν τα χέρια. Χέρια, δάκτυλα, καρποί. Πλησιάζουν το ένα το άλλο. Αγγίζονται απαλά, σκαρφαλώνουν, χοροπηδάνε από ευτυχία. Τίποτα δεν έχουν να κρύψουν τα χέρια, από τίποτα δεν έχουν να κρυφτούν. Παρασύρονται από τον ξέφρενο ρυθμό της καρδιάς και χορεύουν. Ταξιδεύουν στο κορμί και χωρίς ντροπή, χωρίς συστολή εκφράζονται, προσπαθούν να νιώσουν και να καταλάβουν αυτοί οι δυο μικροί ιχνηλάτες.

Και ύστερα οι ήχοι σταματούν. Σταματούν και τα βλέμματα, τα χέρια παγώνουν για λίγο. Δύο κορμιά πλησιάζονται με καπετάνιο τα χείλη. Μια βαθιά ανάσα δείχνει το δρόμο. Και αρχίζει το ταξίδι. Αρχίζει κάτι που θα τελειώσει πριν ακόμα αρχίσει.


κάποια στιγμή θα ψάξω να σε βρω

όχι για σένα αλλά για μένα

όχι γιατί εσύ

αλλά γιατί εγώ αυτό που εσύ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s