Κάπου…

Οι χαμένοι στη χώρα των δειλών κάθονται γύρω από τη φωτιά. Το ρούμι…! Στη χώρα των δειλών πίνουν μόνο ρούμι γιατί έτσι νομίζουν πως θα μοιάσουν στους πειρατές. Το ρούμι τους κάνει να μην σκέφτονται, το ρούμι τους κάνει χαρούμενους. Χορεύουν στους ρυθμούς μιας μουσικής παλιάς. Χωρίς νόημα. Ό,τι συμβαίνει στη χώρα των δειλών είναι χωρίς νόημα. Κάθε ελπίδα μάταιη, κάθε ανάμνηση μετανιωμένη, κάθε ευτυχία ανούσια. Τα λόγια χάνουν την αξία τους, οι σκέψεις περισσότερο κακό φέρνουν παρά καλό και λόγια και σκέψεις ποτέ δε μετουσιώνονται σε πράξη. Στη χώρα των δειλών οι χαμένοι ζουν μονάχα για ένα πράγμα: να περάσει η μέρα, να πέσει ο ήλιος και να αρχίσει η νύχτα, για να μαζευτούν γύρω από τη φωτιά, να πουν ιστορίες από τα παλιά, να πιουν ρούμι, να χορέψουν, να σταματήσουν να σκέφτονται, και όταν γυρίσουν σπίτι να ποτίσουν το μαξιλάρι με δάκρυα, ύμνος σε μια ακόμα μέρα που πήγε χαμένη.

Υγ. Το αστείο είναι πως δάκρυα χαράς και λύπης μπορούν τόσο καλά να κάνουν παρέα…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s