Η μέρα κείνη δε θ’ αργήσει…

Μηδενικό; Σκουπίδι; Σκουλήκι; Τίποτα; Όχι… Μια μετριότητα ίσως, με υπερεκτιμημένο εγώ. Δειλός, σίγουρα ναι. Ένας εχθρός πολλές φορές. Το χειρότερο: ένας προδότης! Η κακή σου η τύχη, ενθάρρυνσι και επιτυχία να σε αρνείται. Εσένα που είσαι καμωμένος για τα μεγάλα και τα σπουδαία. Και να κοιτάς άτονα και παθητικά τα αστέρια. Ένας άγνωστος, ένα ανδρείκελο. Να φωνάζεις πως ο σκοπός είναι να περάσεις και να ακουμπήσεις και όταν έρχεται η κατάλληλη στιγμή να μην προλαβαίνεις ούτε καν να δεις, ούτε να μυρίσεις. Σε ξέρω, το κάνεις συχνά. Πολλές φορές με έχεις προδώσει σακάτη μου εαυτέ. Και δεν φταίει το στραβό το ριζικό, ούτε ο θεός που μας μισεί και προφανώς δε φταίει το κρασί. Το κεφάλι το κακό μας. Αν δεν υπήρχαν άνθρωποι που στηρίζουν αυτόν τον άθλιο άνθρωπο θα είχε καταρρεύσει. Τους σέβομαι, τους αγαπώ, μα πάνω απ’ όλα τους αγαπώ τους συντρόφους μου. Και είναι πολλοί, νομίζω. Αδιέξοδο δεν υπάρχει όταν βλέπεις καθαρά τους στόχους. Κι αν έχεις εντοπίσει το μεγαλύτερο βρικόλακα τα πράγματα είναι ακόμα καλύτερα. Θα’ ρθει η στιγμή, δεν αργεί, που θα του ξεριζώσεις την καρδιά σακάτη μου. Τα κατάφερε και ο Δαυίδ. Μέχρι τότε το κεφάλι κάτω, ξύσιμο στις πληγές και αλάτι (ο πόνος είναι γιατρικό καμιά φορά) και δουλειά και πείσμα και έξω και συντρόφους και χαμόγελο.

ΥΓ. Καμία αξία το παρών κείμενο, παρά μόνο για αυτούς στους οποίους απευθύνεται ή/και στους γνωστούς/ άγνωστους συμπάσχοντες.

ΥΓ2. Ο χαμένος τα παίρνει όλα

ΥΓ3. Μη μασάτε… Εξακολουθώ να με βρίσκω σχεδόν συμπαθητικό.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s