Ημιτελές

Και κάπως έτσι, έμαθα να μιλώ ψιθυριστά. Για να μην ακούω την φωνή μου, που είχα μάθει να τη μισώ, για να μην ακούω τις σκέψεις μου και τον τρόπο που τις ξεστόμιζα. Πάντα νόμιζα πως δεν υπάρχουν λέξεις για να περιγράψουν τις σκέψεις μου και πως η φωνή μου δεν ήταν η κατάλληλη. Ένιωθα τα λόγια να σκουντουφλάνε πάνω στα δόντια μου και να γυρίζουν πίσω, εκεί που γεννιέται ο ήχος, κάπου στο λαιμό και να με πνίγουν. Θα ήθελα να υπήρχε, λέει, κάποιο ειδικό καλώδιο, ένα βίσμα που να συνδέει τα κεφάλια των ανθρώπων και να καταλαβαίνει ο ένας τον άλλο χωρίς να χρειάζεται όλο αυτό το εργοστάσιο που πακετάρει τις σκέψεις και τα συναισθήματα, που τα βάζει σε κουτιά, μεγάλα ή μικρά, τα στολίζει με κορδέλες κλπ. Θα ήθελα να φεύγουν από μέσα μου σαν βέλη και να τρυπάνε άλλα μυαλά, νομίζω πως έτσι θα μπορούσα να βρω πιο εύκολα απαντήσεις σε όλα όσα με βασάνιζαν κατά καιρούς.

Θα ήθελα να ξέρω πώς σκέπτονται οι άνθρωποι. Θα ήθελα να τους καταλάβω, να μπορέσω να βρω την αλήθεια τους όχι από τα λεγόμενα τους αλλά από τις σκέψεις τους. Και τότε ίσως να μπορούσα να τους βοηθήσω, ή αν δεν μπορούσα εγώ, σίγουρα θα υπήρχε ένας άλλος άνθρωπος που θα μπορούσε. Γιατί να είμαστε σκλάβοι; Γιατί βίδωσαν τον πατέρα μου στην καρέκλα; Ποιος είπε στη μάνα μου πως οι πατάτες είναι πιο νόστιμες αν είναι ομοιόμορφα κομμένες; Γιατί ο παππούς μου φέρνει συνέχεια ασσόδυο; Ποιος έστειλε τον γιο μου στο σχολείο; Τι άλλαξε από τότε που παντρεύτηκα τι γυναίκα μου; Πώς περνάει ο ξάδερφός μου στο στρατό; Γιατί στεναχωριέται ο αδερφός μου που δεν έχει δουλειά;

Κάποτε όταν ξυπνούσα κοίταζα τον καθρέφτη. Έβλεπα έναν άνθρωπο και ήμουν σίγουρος πως ήμουν εγώ. Πότε- πότε τον αγαπούσα, άλλοτε τον μισούσα, το σίγουρο πάντως ήταν πως προσπαθούσα να τον καταλάβω. Όταν κάτι δε μ’ άρεσε τον πίεζα να το αλλάξει, μα όταν πιεζόταν πολύ άνοιγε το στόμα του και ήταν έτοιμος να με κατασπαράξει. Ύστερα κατάλαβα πως εκείνος με άλλαζε και πως, αν μπορούσε, θα μου έβαζε ακόμα και την ίδια κορνίζα γύρω γύρω. Ο τύπος στον καθρέφτη ήξερε ποιος πραγματικά ήμουν. Αρκετό καιρό της ζωής μου τον έφαγα συνομιλώντας με αυτόν, ώσπου μια μέρα τσακωθήκαμε και από τότε έχω να το δω και τον ψάχνω κάθε φθινόπωρο…2

Advertisements

2 responses to “Ημιτελές

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s