Είναι κάτι νύχτες

Μια φορά και έναν καιρό είπα στη μαμά μου: “Μαμά δεν θέλω να κοιμηθώ, θέλω να ζωγραφίζω μέχρι αύριο το πρωί”. Η μαμά μου με μάλωσε, μα δεν της κράτησα κακία τότε γιατί η αλήθεια είναι πως ήμουν και εγώ πολύ κουρασμένος. Την άλλη μέρα πάλι τα ίδια: “Μαμά δε θέλω να κοιμηθώ, θέλω να παίξω με τους μαρκαδόρους μου μέχρι το πρωί”. Η μαμά μου με μάλωσε πάλι και κατέληξα ξανά στο κρεβάτι. Την τρίτη ημέρα κοιμήθηκα πολύ νωρίς χωρίς να μου πει η μαμά μου τίποτα. Την τέταρτη μέρα και πάλι, κοιμήθηκα πιο νωρίς. Την πέμπτη μέρα της λέω: “Μαμά, αν δε με αφήσεις να ζωγραφίσω σήμερα όλη τη νύχτα μέχρι αύριο το πρωί να ξέρεις πως δε θα ξαναζωγραφίσω ποτέ στη ζωή μου.” Είδα την μητέρα μου προβληματισμένη, σα να είχε καταλάβει, και επειδή ήξερε πόσο αγαπάω τα χρώματα με άφησε να ζωγραφίζω όλη τη νύχτα. Μα την άλλη μέρα οι ζωγραφιές που είδε, φτιαγμένες από τα παιδικά μου χέρια, ήταν ζοφερές σχεδόν φριχτές. Και τότε κατάλαβε στην πραγματικότητα. Μου έδινε ένα φιλί στο μάγουλο, απλά άναβε το φωτάκι του διαδρόμου και πήγαινε για ύπνο…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s