Δεν υπάρχει

Δυο άψυχα σώματα το ένα δίπλα στο άλλο, κουλουριασμένα, ακουμπισμένα προσεκτικά από μια τρίτη δύναμη σε ένα διπλό κρεβάτι, το ένα πλάι στο άλλο. Τοποθετημένα με τόση σύναιση που δεν ακουμπούσαν, απλά εφάπτονταν και ένα σεντόνι να ενώνει την άβυσσο που χώριζε τις ψυχές που ζούσαν μέσα σε αυτά τα νεκρά σώματα και το φεγγάρι να χαρίζει απελπισμένο λίγο από το φως του. Ένας τζίτζικας που ξέμεινε από το καλοκαίρι, το φθινοπωρινό αεράκι, το γεμάτο αρώματα, βροχή, χώμα πεύκο και τέτοιες μαλακίες θα συνέθεταν ένα πολύ εντυπωσιακό σκηνικό, σχεδόν ρομαντικό. Το ιδανικό σκηνικός, αν θες, που θα μπορούσε να κάνει δυο καρδιές να αγαπηθούν ξανά, να βρουν η μία την άλλη. Και μερικές καπότες λερωμένες στο πάτωμα. Ο άντρας ανάσαινε βαριά. Η γυναίκα του έριξε μια ματιά αγριεμένη. Ψαχούλεψε ασυναίσθητα το κομοδίνο, πάτησε το κουμπί του ραδιοφώνου. Μια βραχνή, απόκοσμη φωνή ψιθύρισε: “Καλωσορίζουμε τις μοναχικές καρδιές που συντονίστηκαν μόλις τώρα στην συντροφιά μας! Η εκπομπή είναι μια προσφορά της *&*(΅&$&( .” . Και οι νότες του μπουζουκιού και οι γκαρίδες ενός ατάλαντου ξεχύθηκαν από τα ηχεία, γέμισαν το δωμάτιο, τρύπησαν τα αυτιά της. Τόσο πολύ που και το τελευταίο τζιτζίκι έσκασε για πάντα. Τόσο πολύ που πνίγηκε και το ροχαλητό του νεκρού που ξάπλωνε δίπλα της. Χαμογέλασε, και με αυτό το χαμόγελο την πήρε ο ύπνος.

Advertisements
This entry was posted in 1. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s