Μην σου τύχει και αν σου τύχει μην το πεις ούτε του παπά

Είχα πιει, μη λέμε μαλακίες. Τα συνηθισμένα μεν, αλλά είχα πιει. Είχα πάρει και μία μπύρα από το περίπτερο. Την άνοιξα όλο ύφος με τον αναπτήρα μπροστά σε μια κοριτσοπαρέα, έτσι χωρίς λόγο και την πιπίλιζα μέχρι να φτάσω στο αμάξι. Μπαίνω μέσα, στρίβω ένα τσιγάρο, το ανάβω, στρίβω ένα δεύτερο, το βάζω στο αυτί, για το δρόμο. Ανάμεσα στα σκέλια η μπύρα. Ξεκινάω και πίνω μερικές γουλιές. Στο πρώτο φανάρι, να σου τα “παιδιά”. Εδώ είμαστε σκέφτομαι. Έχασα 10-15 χρόνια από τη ζωή μου. Φυσάω σε ένα μαραφέτι. Μου λέει να το αφήσω στην άκρη, άδεια και δίπλωμα. Τουλάχιστον πρόλαβα και πέταξα τη μπύρα κάτω από το κάθισμα. Μου βγάζει ένα καλαμάκι. Φύσα μου λέει. Φυσάω κι εγώ. Πιο δυνατά μου λέει, πιο δυνατά εγώ, μην του χαλάσω το χατίρι βραδιάτικα. Κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο, φωνάζει, φυσάω εγώ, μαγουλάδες κόντεψα να πάθω, είχε πεταχτεί η αρτηρία στο λαιμό, το’ νιωθα. “Έχεις υπερβεί το όριο κρατάμε το δίπλωμά σου. Περίμενε και θα ξανακάνουμε.”. Άλλα 15 χρόνια ζωής έχασα ο δικός σου. “Δυο μπύρες ήπια”, λέω. “Μακάρι να είναι δύο”, μου λέει ο πιο βλάχος και ο πιο σημαντικός από τους πέντε μπάτσους. Στο μεταξύ σε έναν μελαψό, αραβο- κάτι του πήραν το αμάξι με τον γερανό. Κι άλλος κρύος ιδρώτας εγώ, και άλλα 15 χρόνια ζωής. Στον πιο αγαθιάρη και πιο πιτσιρικά του έκανα πλακίτσα: “Γυναίκες” λέω- τι να του πω κι αυτού, δίκιο θα είχε- μου χαμογελάει, έτσι είναι αυτά μου λέει. Έρχεται φουργιόζος και ένας ακόμα. Είχε υπερβεί και αυτός το όριο και φαινόταν αρκετά συγχυσμένος και πιο σοκαρισμένος από εμένα. Πρέπει να ήταν κουλ τυπάκι όμως. Πιάνει την κουβέντα στον αγαθιάρη και με τα πολλά καταλαβαίνω πως με τα “στατιστικά” μου, χάνω το αμάξι για σήμερα (σ.σ. Κάποιοι ξέρετε που μένω και ήμουν στο μοναστηράκι κοντά), το δίπλωμα για 90 μέρες και πληρώνω κάπου στα 700 ευρώ. Ο κουλ τύπος να οριέται και να βρίζει το ριζικό του, αλήθεια! Όχι την παναγία, όχι τον χριστό, όχι το κεφάλι του… Γαμώ το ριζικό μου είπε, φράση που είχα ξεχάσει την ύπαρξη της και φράση που αποδεικνύει ότι μιλάμε μάλλον για έναν πραγματικά κουλ τύπο. Εν πάσι περιπτώσει ξανάρχεται η σειρά μου να φυσήξω. Έχω ρίξει κάτι καλά ρεψίματα, έχω φτήσει και μερικές φορές, έχω κάνει και το μισό τσιγάρο… Παίρνω μια καλή διαφραγματική και φυσάω. Ήταν πιο απλό τη δεύτερη φορά. Ο βλάχος αρχίμπατσος συνδαίει το μηχανάκι, κάνει κάτι περίεργους ήχους αυτό. Να μην περνάνε τα δευτερόλεπτα. Καθαρός μου λέει, έφυγες. “Δεν..” του λέω, “Όχι, τίποτα” μου λέει και μετά γυρίζει σε έναν πιτσιρικά που τον είχαν σταματήσει το φουκαρά με το μηχανάκι “Να μείνεις και ένα βραδάκι στο κρατητήριο να δεις πως είναο”. Ο μικρός δεν είχε δίπλωμα. Παιδί μωρέ ξες. Είχε και την γκομενίτσα του μαζί. Δε βαριέσαι. Καλό κουράγιο του λέω, χαιρετάω και τον κουλ τύπο, χαιρετάω και τα παιδιά και φεύγω.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s