Αυτοκριτική ενός ξεπεσμένου

Θέλω να γίνω μικροσκοπικός… Τόσο μικροσκοπικός που να μπορώ να είμαι ξαπλωμένος στο κομμάτι λεμόνι που επιπλέει μέσα σε ένα ποτήρι λευκή τεκίλα, τόσο ελαφρύς που να με σηκώνει ψηλά ο καπνός ενός τσιγάρου. Τελικά γίνομαι τόσο γελοίος που ακόμα και ο πιο γελοίος τύπος στον κόσμο θα έβρισκε τον εαυτό του σχεδόν συμπαθητικό αν με γνώριζε… Γίνομαι τέτοιος τόσο ώστε και εγώ να μην με αντέχω. Και δεν αξίζω τίποτα. Ούτε ένα κομμάτι γη, ούτε ένα κομμάτι ψωμί, ούτε ένα δάκρυ, ούτε μια τρυφερή αγκαλιά, ούτε μια καλημέρα. Ποιός μπορεί να με πείσει για το αντίθετο; Η υπαρξή μου δεν αφορά κανένα, μόνο εμένα τον ίδιο. Κι έτσι νιώθω… Και καληνύχτα σας, τα λέμε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s