Ένα περιστατικό στην δουλειά

<!– @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

Τα μοκασίνια της είχαν καρφωθεί στο πάτωμα καθώς με κοίταζε τρέμοντας. “Λογιστάκο της δεκάρας”, φώναζε, “θέλω να μιλήσω με το αφεντικό σου. “Σας το έχω πει εκατό φορές καλή μου κυρία. Ο Θεός είναι απασχολημένος αυτήν τη στιγμή”. Η γυναίκα είχε κοκκινίσει από τα νεύρα της. Οριότανε και μου κούναγε κάτι βιβλία του Μαρξ, του Νίτσε και άλλων αιρετικών. Το αίτημά της ήταν η κατάργηση όχι μόνο της θέσης του θεού ως αρχηγού του κράτους του Παραδείσου και του ομόλογού του της κολάσεως αλλά και η κατάργηση της ίδιας της ύπαρξης του θεού και του διαβόλου. Πράγμα ααπολύτως παρανοικό για έναν άνθρωπο που έχει πεθάνει, δηλαδή λέω, εντάξει κυρία μου πέθανες. Τι το ψάχνεις τώρα αν υπάρχει ή δεν υπάρχει θεός; Θα βοηθήσει σε κάτι;

Εκείνη επέμενε και έβριζε και ήταν έτοιμη να μου επιτεθεί και την τελευταία στιγμή την σταμάτησε ο σεκιουριτοάγγελος και της κάρφωσε τα μοκασίνια στο πάτωμα. Και μου φώναζε πως δεν κάνω καλά την δουλεία μου και πως τζάμπα πληρώνομαι και απολαμβάνω την ουράνια ευτυχία. “Λογιστάκο”… Τα λόγια της μου τρύπαγαν το κεφάλι. Μα την αλήθεια είχε κάτι πολύ γοητευτικό αυτή η γυναίκα. Έβγαζε έναν δυναμισμό που με σαγήνευε. Μάρτυράς μου ο θεός αν λέω ψέματα, γιατί εκείνη την ώρα στην πραγματικότητα δεν ήταν απασχολημένος αλλά μας παρακολουθούσε από το κλειστό σύστημα ασφαλείας και έπαιζε πασιέντσα στον υπολογιστή του. Όσο με έβριζε τόσο την ερωτευόμουν. Οι προσβολές της μου ακούγονταν σαν τα ρέκβιεμ των χερουβείμ. Σηκώθηκα από το γραφείο μου, την πλησίασα…. Με έφτυσε στα μούτρα… “Λογιστάκο”… Ήμουν σίγουρος πως την είχα ερωτευτεί.

Και εκεί που ονειροπολούσα και την φανταζόμουν δίπλα μου, να πετάμε με τα υπέροχα φτερά μας στα ροζ σύννεφα του παραδείσου, να τρώμε αμβροσία, να πίνουμε νέκταρ, να καπνίζουμε χόρτο, να παίζουμε άρπα και τέτοια ΤΣΟΥΠ! Εμφανίζεται το βύσμα… Για τον Ιησού λέω, δεν μας αφήνει να τον λέμε χριστό. Γιατί ακόμα και στον παράδεισο να είσαι αν δεν έχεις μπάρμπα στην Κορώνη δεν ανεβαίνεις. Εγώ που είχα όλες τις προοπτικές παρέμεινα ένας λογιστάκος. Δε βαριέσαι… Έρχεται, λοιπόν, ο γιος του αφεντικού και λέει στη γυναίκα με τα μοκασίνια: “Λάθος, έγινε λάθος! Πρέπει να γυρίσετε στην γη!”. Κόπηκαν τα φτερά μου, το φωτοστέφανο μου άρχισε να τρεμοπαίζει. “ΌΟΟΟΧΙΙΙΙΙΙΙ” ξεφωνίζω. “Υπάρχει πρόβλημα;” λέει ο Χριστός. Του λέω πως δεν είναι δυνατόν να διώξει την γυναίκα που θα αγαπάω σε ολόκληρη την μεταθανάτια ζωή μου και πως είναι ένα κακομαθημένο κωλοπαίδι που έχει καβαλήσει το καλάμι επειδή κάποτε τον σταύρωσαν και ότι την έχει ψωνίσει επειδή είναι πολύ δημοφιλής στη γη.

Αυτό το ξέσπασμα, που ήθελα από καιρό να κάνω, είχε δυο συνέπειες. Πρώτον πήρα δυσμενή μετάθεση στον κάτω κόσμο και δεύτερον έχασα την παντοτινή μου αγάπη, γιατί με το που επέστρεψε στη γη έγινε θεούσα και ιεραπόστολος και βοηθούσε τους φτωχούς και τέτοια, και έτσι πήγε στον παράδεισο. Απ’ ότι έμαθα αργότερα την έκαναν Αγία. Την έλεγαν Μητέρα Τερέζα. Δε βαριέσαι. Της γυναίκας η καρδιά είναι μια άβυσσος που λέει και ο φίλος μου ο Στράτος.

Advertisements

2 responses to “Ένα περιστατικό στην δουλειά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s