Δεν συνηθίζω ποτέ…

Κάποτε σε κοίταζα… Το βλέμμα μου ακουμπούσε ερευνητικά κάθε τετραγωνικό χιλιοστό από το σώμα σου. Σε έψαχνα όπως ένα μικρό παιδί ψάχνει τον εαυτό του και ήσουν σχεδόν ένα μικρό παιδί. Και εγώ ήμουν ένας νέος σχεδόν έφηβος και σε έψαχνα, ήθελα να σε μάθω. Ήθελα να αποτυπώσω στο μυαλό μου την εικόνα σου με τρόπο ώστε να μην τη ξεχάσω ποτέ. Να μείνει μέσα μου για πάντα.

Τώρα σε κοιτάζω… Σε παρατηρώ. Τώρα η εικόνα σου έχει αποτυπωθεί ανεξίτηλα μέσα μου και να είσαι σίγουρη πως όσο και αν την τρίψεις, ακόμα και αν την ξύσεις δεν θα σβηστεί. Μπορεί να μου ματώσει κανεις την καρδιά μου από την προσπάθεια όμως η εικόνα σου δεν πρόκειται να βγει από μέσα μου.

Τώρα σε κοιτάζω… Όχι σαν άλλωτε. Όμως εξακολουθώ να σε κοιτάω. Κοιτάω κάθε καινούρια σου ρυτίδα, παρατηρώ την κάθε αλλαγή σου. Εντοπίζω τις μικρολεπτομέριες που σε κάνουν μοναδική. Αυτές οι λεπτομέριες με κάνουν να σε αγαπάω κάθε μέρα πιο πολύ. Γνωρίζω τα ελλατώματά σου και τα αγαπάω και αυτά. Γιατί είναι δικά σου! Αγαπώ ότι είναι δικό σου και αγαπώ μαζί και εμένα γιατί είμαι δικός σου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s