Για τον Αντώνη και τα άλλα παιδιά

Είναι πολύ περίεργο συναίσθημα. Εκεί που ζεις την ζωή σου, χωρίς να απαρνιέσαι το παρελθόν σου και δηλώνοντας ότι ζεις με τις αναμνήσεις σου, γίνεται ένα τσαφ και όλα χαόνονται μέσα στο μυαλό σου. Παιδικές φιλίες και παιχνίδια στον δρόμο, με εφηβικούς έρωτες και μεγάλες δηλώσεις για το μέλλον. Ένα μέλλον που τότε δεν ήξερες πως θα καταλήξει και τώρα έχεις το νήμα μπροστά σου στα αριστερά και στα δεξιά γνωρίζεις πως υπάρχει ένα κουβάρι εξέλιξης το οποίο όμως δεν βλέπεις, γιατί κανένας δεν ξέρει πόσο θα ζήσει. Η ποσοτική και ποιοτική άγνοια του κουβαριού ίσως να με κάνει να γράφω αυτά τα πράγματα τώρα.

Το τσαφ έγινε… Ο Αντωνάκης, το ήσυχο παιδί, με τα μελαγχολικά μάτια και την περίεργη φωνή, που σαν να ήξερε τι θα γίνει, έμενε αποστασιοποιημένος, μοναχικός, θλιμμένος έφυγε από κοντά μας σε ηλικία 21 ετών. Δεν θέλω να γράψω πράγματα για τον Αντώνη μιας και δεν τον ήξερα και τόσο καλά, όμως πραγματικά με συγκλόνισε ότι έγινε τις προηγούμενες ώρες.

Ήμασταν συμμαθητές στο γυμνάσιο. Τρία χρόνια από τα πιο όμορφα της ζωής μου. Τα καλύτερα τρία σχολικά χρόνια. 20- 25 παιδιά σαν μια οικογένεια. Το κάθε παιδί μια ιστορία, ένα όραμα και όνειρα. Άλλος ήσυχος, άλλος φωνακλάς, άλλος το μαγκάκι, άλλος το σπασικλάκι, το φυτό, ο έξω καρδιά, ο μαρτυριάρης, ο ωραίος, ο ψαγμένος, ο αθλητής. Τα πάντα είχε ο μπαξές στο στρουμφοχωριό μας.

Και βλέπεις ο καθένας τράβηξε τον δικό του δρόμο. Και ο δρόμος αυτός που ακολούθησε έκαναν δύσκολες τις περαιτέρω διαπροσωπικές σχέσεις, γιατί  όταν είσαι μικρότερος, βλέπεις, τα πράγματα είναι πιο απλά στα μάτια σου. Είναι πιο εύκολο να συναναστραφείς με ανθρώπους και να ανεχτείς τα ελαττώματά τους.

Τέτοια είχα και έχω πολλά κι όμως τότε δεν ήταν δύσκολο να συνυπάρξω με άτομα που τώρα μπορεί και να σκοτωνόμουν μαζί τους (ή να με σκότωναν). Εκεί που θέλω να καταλήξω, αγνοώντας τις εισαγωγές, είναι ότι πραγματικά θα ήθελα να γυρίσω κάποια χρόνια πίσω και να ζητήσω συγγνώμη σε όσους στεναχώρησα, να χαμογελάσω σε σημεία που δεν το έκανα, να πω πράγματα που νιώθω πως έπρεπε να πω και τελικά δεν είπα και να σβήσω με μια γομολάστιχα λάθη που θαρρώ πως έκανα.

Σήμερα είδα συμμαθητές μου παλιούς που είχα να δω ακόμα και έξι χρόνια. Περίεργο πως άλλαξαν τα πράγματα έτσι από τότε που όλοι ελπίζαμε να μην χαθούμε, κι όμως. Το λάθος μου μάλλον είναι πως απολογούμαι. Λέω λάθος γιατί ίσως να είναι η εξέλιξη της ανθρώπινης ύπαρξης. Γνωρίζει ανθρώπους που, καλώς ή κακώς πιστεύει πως τον έχουν στιγματίσει, αρνητικά ή θετικά, και ύστερα αυτούς τους ανθρώπους μπορεί να μην τους ξαναδεί ποτέ στην ζωή του. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν τους αγαπάει ή πως δεν νοσταλγεί τα όσα περάσανε.

Εύχομαι λοιπόν κάποτε να μπορέσω να δω ανθρώπους που αγαπώ και είμαστε μακριά για τους λόγους μας, αλλά ακόμα και αν δεν τους δω ξανά, εύχομαι να είναι καλά και ευτυχισμένοι.

Εύχομαι να υπάρξουν ακόμα πολλοί άνθρωποι στην ζωή μου που θα τους χρωστάω ένα τέτοιο κείμενο για κάθε μέρα που περνάει.

Αλλά πάνω απ’ όλα  εύχομαι οι άνθρωποι που είναι τώρα κοντά μου να καταλάβουν πως υπάρχει αρκετή αγάπη για όλους τους.

Όσο για τον Αντωνάκη, είναι ένας από αυτούς.

Να είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει αγόρι.

Και να προσέχεις από εκεί που είσαι την αδερφούλα σου την μανούλα σου και τα φιλαράκια σου που σε έχουν ανάγκη. Μην μασάς.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s