Παιχνίδι 3

To παιδί στεκόταν εκεί. Ακίνητο μπροστά στην πύλη του ερειπωμένου λούνα παρκ. Στο δεξί του χέρι κρατούσε μια πλαστική σακούλα με ένα νεκρό χρυσόψαρο. Ήταν το δώρο που είχε κερδίσει πριν δυο βδομάδες στο παιχνίδι με τους κρίκους. Εδώ. Σε αυτό το λούνα παρκ που τώρα έμοιαζε εγκαταλελειμμένο. Σαν να είχαν περάσει μήνες και χρόνια. Κι όμως. Είχαν απλά περάσει δυο βδομάδες. Δυο μόνο βδομάδες από τη στιγμή που είδε τον άγγελο. Δεν ήταν μόνο τα φτερά ο λόγος που τον αναγνώρισε. Ολόκληρος έλαμπε με ένα αλλόκοτο φως που έμοιαζε να βγαίνει από μέσα του. Από τα γαλάζια – τόσο μα τόσο ανοιχτά γαλάζια – μάτια του. Από τα κόκκινα χείλη του που θύμιζαν ανθισμένες κερασιές.

Ένας μικρός άγγελος με σγουρά και φουντωτά, καστανόξανθα μαλλιά σαν αυτούς που βλέπεις στους αναγεννησιακούς πίνακές ή σαν αυτούς που συμβολίζουν οι «μεγάλοι» τον έρωτα. Μα έμοιαζε τόσο αναστατωμένος, σαν να είχε πέσει χωρίς να το θέλει από το σύννεφό του. Ήταν λυπημένος και μόνο έπαιζε με τον αυλό του έναν πένθιμο σκοπό.
‘Χτύπησες; ’, τον ρώτησε το παιδί που έδειχνε να μην πολυκαταλαβαίνει τι είχε γίνει, άλλωστε ήταν τόσο ενθουσιασμένο με το καινούριο του δωράκι! Αυτό το πανέμορφο χρυσόψαρο! Ο άγγελος δεν αποκρίθηκε παρά μονάχα εξακολούθησε να παίζει την μελωδία που πια άρχισε να γίνεται μονότονη. ‘Μου θυμίζεις τον αδερφό μου!’, συνέχισε το παιδί, ‘είναι δύο χρόνια μικρότερός μου και είναι ότι πιο όμορφο έχω δει! Πιο όμορφος από όλα τα λουλούδια της άνοιξης, ποιο όμορφος από τις πεταλούδες που χορεύουν πάνω από το γρασίδι, πιο όμορφος και από την ζεστή σοκολάτα!
Είναι το πιο όμορφο παιδάκι στον κόσμο! Είναι ακόμα πιο όμορφο και από αυτό το χρυσόψαρο! Κοίτα το πώς γυαλίζει μέσα στο νερό! Κοίτα- κοίτα πως κολυμπάει! Και εγώ κολυμπάω πολύ καλά, και χωρίς μπρατσάκια, στην θάλασσα, όμως όχι τόσο καλά όσο το χρυσόψαρο μου… Θα μάθω όμως και θα κολυμπήσω μέχρι το νησί με τις νεράιδες και τα ξωτικά, όταν μεγαλώσω! Αλήθεια σου λέω! Υπάρχει! Μου το είπαν στο σχολείο! Μα καλά… Πώς σε λένε; Γιατί δεν μιλάς; Πόσο χρονών είσαι; Από πού είσαι;’. Ο άγγελος δεν αποκρινόταν παρά μονάχα έπαιζε αυτήν την απαίσια μουσική! ‘Σταμάτα άλλο αυτήν την λυπητερή μουσική!’, είπε το παιδί που όμως στην πραγματικότητα δεν άντεχε πλέον αυτή την μελωδία, αλλά ντρεπόταν να το πει.
Η μουσική γινόταν ολοένα και πιο αφόρητη… Δεν την άντεχε… Ακουγόταν σαν κλάμα νηπίων. Σαν ο αυλός να ξερνάει όλη την φρίκη του κόσμου! Κοίταξε γύρω του μήπως και βρει τους γονείς του. Δεν ήταν κανείς στο λούνα παρκ… Άρχισε να φοβάται πιο πολύ από ποτέ. Κοίταξε το χρυσόψαρο. Αυτό είχε ήδη σταματήσει να κινείται. Η μουσική γινόταν ολοένα και πιο δυνατή! Το παιδί άρχισε να τσιρίζει. Τότε μόνο ο άγγελος το κοίταξε, μα δεν ήταν πια όπως προηγουμένως! Τα μαλλιά του ήταν μαύρα και μοιάζανε με τα αγκάθια του σκαντζόχοιρου, το δέρμα του είχε καλυφθεί από πυκνές τρίχες, τα νύχια του ήταν μακριά και κίτρινα, λερωμένα! Και τα μάτια του… αυτά τα καταγάλανα μάτια είχαν γίνει κόκκινα σαν το αίμα. Για αίμα δίψαγε ο άγγελος τώρα! Πλησίασε το στόμα του στο στόμα του σαστισμένου παιδιού και το φίλησε. Τρεις φορές. Και από τότε σταμάτησε ο χρόνος, σταμάτησε και η φριχτή μουσική. Και ο άγγελος ξανάγινε όπως πριν και βρήκε την θέση του ξανά μέσα στα σύννεφα.

***Η πρώτη παράγραφος είναι της Αρίστης , όπου μου ζήτησε να γράψω την συνέχεια της ιστορίας όπως την φαντάζομαι εγώ. Φυσικά η δική της συνέχεια είναι σαφώς καλύτερη από την δικιά μου.

Advertisements
This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

One response to “Παιχνίδι 3

  1. Ανατριχιαστικό! Αλλά κι εγώ κάτι τέτοιο είχα στο μυαλό μου όταν ξεκίνησα να το γράφω… Ένα παραμύθι για παιδιά που τελικά καταλήγει ιστορία τρόμου για μεγάλους! Δε μου βγήκε όμως κι έγραψα ένα ξενέρωτο παραμυθάκι με ηθικολογίες… Χαίρομαι λοιπόν που η νότα μυστηρίου και τρόμου μπήκε σε αυτό το τέλος! Μόλις τελειώσει το παιχνιδάκι θα τα μαζέψω όλα! Και θα φτιάξω μια ιστορία με πολλά τέλη για να διαλέξεις αυτό που σου ταιριάζει! Κι όπως έκανε ο Τζιάνι Ροντάρι («παραμύθια για να σπάτε πλάκα» – παραμύθια με 3 τέλη), θα γράψω και μια εξήγηση για το κάθε τέλος! Καμιά ιδέα για το είδος ανθρώπου που θα διάλεγε το δικό σου τέλος; 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s