And Still Counting…

                                                       

Γύρευε την στοργή που νόμιζε ότι είχε χάσει, μα πάντα υπήρχε λίγη και για εκείνον κάπου καλά χωμένη στις καρδιές των ανθρώπων. Γύρευε τα πάντα και αγωνιζόταν για αυτά με σθένος. Κι ας μην ήξερε καν το γιατί. Αλτρουιστής είναι αυτός που δεν έχει τίποτα και το θέλει να το μοιραστεί με όλον τον κόσμο. Του άρεσε να ζωγραφίζει, να ακούει μουσική, του άρεσε το θέατρο και ο κινηματογράφος. Μα δεν είχε παρέα να το κάνει.

Γύρευε την περιπέτεια που νόμιζε πως δεν είχε η ζωή της, μα ακόμα και το παραμικρό σκονάκι κρύβει μια τέτοια ιστορία. Γύρευε μια συντροφιά και θα την έψαχνε σε όλη της την ζωή. Κι ας μπορούσε να περάσει το ίδιο καλά και μόνη της.Ονειροπόλος είναι αυτός που βρίσκει την ομορφιά και παρατηρεί επίμονα ένα ανθισμένο λουλουδάκι και ας ξέρει πως το υπόλοιπο δάσος είναι καμένο. Της άρεσε να παράγει μαγικούς ήχους από το πιάνο της, να διαβάζει ποιήματα, να κάνει ποδήλατο και να μαζεύει κοχύλια. Μα δεν είχε παρέα που να την παίρνει στα σοβαρά.

Ήταν ήρεμος σχεδόν αμίλητος και σπάνια χαμογελούσε. Ήταν μάλλον ντροπαλός και βαθιά συναισθηματικός, όμως και αυτό ντρεπόταν να το δείξει. Μόνο κάπνιζε!

Ήταν μελαγχολική και ας έδειχνε τόσο χαρούμενη. Ήταν εξωστρεφής και ανοιχτόκαρδη, όμως δίσταζε να κοιτάξει τον άλλον στα μάτια. Μόνο ζωγράφιζε!

 Είχε διαπεραστικό βλέμμα και δεν άντεχα να τον κοιτάω.

Είχε τόσο όμορφα μάτια και παρακαλούσα να με κοιτάξει.

Νομίζω ότι άρχισα να ερωτεύομαι.

Νομίζω ότι άρχισα να ζω.

Πίστευα πως ασχολείται με την μουσική. Έτσι έδειχνε και τον ρώτησα.

Της είπα πως δεν ξέρω τίποτα από μουσική. Ίσως να απογοητεύτηκε.

Μα ήταν τόσο καλός. Ήταν τόσο πράος. Δεν ακουγόταν η φωνή του. Τώρα καταλαβαίνω πως προσπαθούσε να με κοιτάξει χωρίς όμως να θέλει να τον καταλάβω. Έτρεμαν τα πόδια μου.

Δεν καταλάβαινα γιατί με αποφεύγει. Μίλαγε με όλους εκτός από εμένα.. Μου αρκούσε μόνο να την ακούω. Τώρα καταλαβαίνω ότι γνώριζε πως την κοίταζα και ας μην μου έδινε σημασία.

Και η χαζή… δεν τον ρώτησα το τηλέφωνο του. Και θα τον έβλεπα την Τετάρτη.

Τι ηλίθιος! Δεν της έδωσα τον αριθμό μου. Σκεφτόμουν να περάσω να την πάρω από το σχολείο.

Κάναμε μαζί πρόβα! Μιλάγαμε όλη την ώρα. Και εγώ ρεζίλι έγινα! Είχα ένα μαυράκι στο δόντι μου!

Τι γλυκό κορίτσι. Ήθελα μόνο να την κοιτάω. Όλο χαζές ερωτήσεις έκανα! Τότε μου ήρθε η ιδέα με τα CD.

Μου έδωσε κάτι CD. Τι γλυκός που ήταν.

Μου χάρισε ένα δαχτυλιδάκι της… δεν το αποχωρίστηκα ποτέ!

Άκουγα τα τραγούδια και τον σκεφτόμουν. Σε όλα έβρισκα κάτι δικό του!

Της αφιέρωσα ένα τραγούδι. Μα εκείνη, μα την αλήθεια ήταν άγγελος.

 

Ήθελα να τον φιλήσω…

Την φίλησα…

Από τότε κρατιόμαστε χέρι-χέρι και μαζί ξεπερνάμε τα μικρά εμπόδια, γιατί σε κάτι τόσο μεγάλο όλα τα εμπόδια μοιάζουν μικρά. Την ευχαριστώ για όλα και την αγαπάω. Δεν ξέρω αν αυτά ήταν πραγματικά όλα όσα σκεφτόταν μα δεν με απασχολεί και τόσο πολύ. Το θέμα είναι πως πέρασαν δυο χρόνια από τότε που την είδα για πρώτη φορά και άλλαξε η ζωή μου. Μου αρκεί που υπάρχει και αν δεν υπήρχε πάλι Εκείνη θα ερωτευόμουν.

Advertisements
This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

3 responses to “And Still Counting…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s