Άπιστος

Σκούπισε τα ποδιά του και μπήκε μέσα….ήταν η πρώτη φορά που ένιωθε κάτι τόσο πρωτόγνωρο! Ένα δέος τον κυρίευσε και συνάμα μια γαλήνη.

Ποτέ δεν τσουβάλιαζε τους ανθρώπους σε κατηγόριες και κάστες…

Προτιμούσε να ανάγει, τα λεγόμενα ‘κοινωνικά’, φαινόμενα στην μοναδικότητα του κάθε ατόμου ξεχωριστά! Για αυτόν δεν υπήρχε η «κοινωνία», το «έθνος», οι «άνθρωποι» αλλά ο Γιάννης, η Μαρία, ο Μαχμούτ, ο καθένας ξεχωριστά.

Έτσι και αυτό το συναίσθημα, που τόσο πολύ απαξίωνε, ήθελε να το βιώσει σαν μονάδα… μόνος του, μακριά από καλοθελητές τσοπάνους και τα αιγοπρόβατα τους που μόνο το χορτάρι τους μασάνε…

Ήτανε βράδυ αργά… σκούπισε τα πόδια του και μπήκε μέσα… έτσι απλά…

Δεν τον ένοιαζε που διέρρηξε την πόρτα… ήθελε να προσευχηθεί… μόνος του…

Ήταν η πρώτη φορά που μπήκε σε εκκλησία με την θέληση του!

Η αστυνομία δεν άργησε να τον συλλάβει…τώρα είναι στην φυλακή με χαμόγελο μεγαλύτερο από ποτέ!

Το μόνο που τον ανησυχεί είναι πως δεν πρόλαβε να τελειώσει ποτέ την προσευχή του και πως ποτέ του δεν θα γίνει ένας Άγιος.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s