ΤΟ ΟΝΕΙΡΟΝ
Άκου εν’ όνειρο ψυχή μου,
και της ομμορφιάς θεά ‘
Μου εφαινότουν όπως ήμουν
Μετ’ εσένα μια νυχτιά
Σ’ ένα ωραίο περιβολάκι
Περπατούσαμε μαζί.
Όλα ελάμπανε τ’ αστέρια
Και τα κύτταζες εσύ.
Εγώ τσώλεα’ – “Πέστε, αστέρια,
Ειν’ κανέν’ από τ’ εσάς,
Που να λάμπη από’ κει απάνου
Σαν τα μάτια της κυράς;
Πέστε αν είδετε ποτέ σας
Σ’ άλλη, τέτοια ωραία μαλλιά,
Τέτοιο χέρι, τέτοιο πόδι,
Τέτοια αγγελική θωριά;
Τέτοιο σώμα ωραίον οπ’ όποιος
Το κυττάζει ευθύς ρωτά’
Αν είν’ άγγελος εκείνος,
Πως δεν έχει τα φτερά;”
Ότι είπα αυτά τα λόγια
Μου εφανήκανε ομπρός
Άλλαις κόραις στολισμέναις
Με του φεγγαριού το φως.
Εχορεύανε πιασμέναις
Απ τα χέρια τα λευκά
Κ’ όλαις τους επολεμούσαν
Να μου πάρουν τη καρδιά
Τότε άκουσα το χείλι
Το δικό σου να μου πή
-”Πώς σου φαίνονται”- και σού’ πα’
-”Είνε άσχημαις πολύ.”
Εσύ έκαμες ετότες
Γέλιο τόσο αγγελικό
Που μου φάνηκε πως είδα
Ανοιχτό τον ουρανό.
Και παράμερα σ’ επήρα,
Εισέ μια τρανταφυλλιά
Και έπεσα σου αγάλι αγάλι
Στην ολόλευκη αγκαλιά.
Κάθε φίλημα, ψηχή μου,
Όπου μώδινες γλυκά,
Εξεφύτρονε άλλο ρόδο
Από τη τρανταφυλλιά
Όλη νύχτα εξεφυτρώσαν,
Ως οπούλαμψεν η αυγή
Που μας ηύρε και τους δυο μας
Με την όψι μας χλωμή.
Τούτο ειν’ τ’ όνειρο ψυχή μου,
Τώρα στέκεται εις εσέ,
Να το κάμης ν’ αληθέψει
Και να θυμηθής για με.
