Φθινόπωρο II

ή αλλιώς

Σε θάβω και κλαίω, ξοδεμένη φωτιά

Φθινόπωρο

Δε θέλω καρδιά μου να κλαις για όσα περάσαμε χθες...

Πογκρόμ στα Εξάρχεια

Κράτος, σχολεία, θρησκεία, στρατός

νομοθετούνε για μας ευτυχία

τα συνδικάτα, το κόμμα φραγμός

κάντε εμμετό και νιώστε αηδία

Γυρεύοντας το πότέ

Χοροπηδώντας ξέφρενα στο κουφάρι της δεξιάς, μάθαμε να ελπίζουμε

πως το μόνο σίγουρο είναι πως θα έρθουν οι καλύτερες μέρες.

-#-

Ξεράσαμε και την τελευταία ελπίδα μας.

Πιστεύοντας στην επανάσταση φαντασιωνόμασταν την ουτοπία.

Με το ξεψύχισμα της ίδιας της απελπισίας τρέξαμε απογυμνωμένοι σκούζοντας βοήθεια.

Το μόνο που έχει απομείνει, εκεί που κάνει βόλτες το ασυνείδητο, είναι ο πόθος μίας λέξης.

ΖΟύΜΕ ΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜό

Ντροπή…

… στον νέο που ακομπανιάρει τη μιζέρια του με τις μελωδίες του τυφλού, πλανόδιου ακορντεονίστα…

ΥΓ. Πολύ καλό μήνα

ΥΓ2. Ευχαριστώ εκείν_

για ό,τι δε γευτήκαμε, για ό,τι σκοτώσαμε, για ό,τι φοβηθήκαμε, για ό,τι δεν τολμήσαμε

ΠΑΤάΜΕΣΤΟΜΑύΡΟΤΕΤΡάΓΩΝΟ

ΧΕΛ

“Δεν τους φοβάμαι… είναι φίλοι μου οι βρυκόλακες.”

Για μια στιγμή ξάπλωσες ανάσκελα και όλα γύριζαν στον ουρανό. Μικρά πυροτεχνήματα μέσα στο κεφάλι σου, ίσως κύτταρα που σκοτώνονταν, αναμνήσεις που έσκαγαν και ένα παρατεταμένο βουητό στα αυτιά. Δεν υπάρχει ελευθερία όσο υπάρχουν σύνορα στο κορμί, δεν υπάρχει ειρήνη όσο υπάρχει δουλεία και εκμετάλλευση. Η ζωή, τα λίγα λεπτά που σου έμεναν να ζήσεις δηλαδή, και κάτι που αγάπησες και έπρεπε να το κουβαλάς πάντα μαζί σου, ο σταυρός σου, η καταδίκη σου και ταυτόχρονα η λύτρωση. Κάποτε με είπες φίλο, κάποτε γνωστό, κάποτε εραστή, κάποτε σύντροφο. Η δύναμη της συνήθειας σε πήρε μακριά. Τώρα με λες… δε με λες… Έχεις καιρό να μου μιλήσεις, τώρα απλά κάθεσαι στα σκοτεινά υπόγεια που ζέχνουν την σαπίλα των ημερών που πέρασαν. Οι σπασμένοι καθρέφτες δείχνουν αλλοιωμένη την πραγματικότητα, μάτια μου, μα δεν το καταλαβαίνεις. Δεν τολμάς να το καταλάβεις. Σε αυτούς κοιτάζεσαι και σε βλέπεις άσχημη και πας να σιάξεις λίγη ομορφιά με κραγιόνια στα χείλη και μπιχλιμπίδια, λες και δε ξέρεις, λες και δε σου είπαν ποτέ, και εγώ και τόσοι άλλοι, πόσο όμορφη είσαι, πως τα μάτια σου θυμίζουν καταρράχτες που πλάσματα της φαντασίας, ξωτικά, νεράιδες, νάνοι και τέτοια μπορούν μόνο να τα διαπεράσουν.

Στέκεσαι στάσιμη, στατική σαν μια σαδιστικά στερεότυπη στατιστική. Στηρίζεσαι στη στέρηση. Στερείσαι τη στεριά, στρέφεσαι στη στείρα στύση και στιγματίζεσαι. Στο στόμα, στο στέρνο, στο στήθος σου στριφογυρίζω και στραπατσάρομαι. Στρώνω στολίδια και στρας στη σταχτιά στυγνότητα. Στέργω σταγόνες σταφυλιού, στυφές. Στέλνω στίχους στρογγυλούς και στρατιές στωικών στυλιτών. Ο στυλοβάτης στο στρώμα σου στριγκλίζει: “στο στανιό”. Στροβιλίζεσαι, στροφάρω, στρατεύεσαι, στριμώχνομαι, στραβομουτσουνιάζεις, στρατίζω, στραβοκοιτάζεις, στιγματίζεις και στιγματίζομαι. Στορώ με στοργή στιχουργήματα. Η στίλβη των στιγμών στις στοές, σα στιλέτα τα στιγμιότυπα στο στερέωμα. Στεφάνια στους στρατιώτες, στέμματα στους σταυροφόρους. Και στα στέκια να σταλιάζουνε οι στεναγμοί. Στράφι…

Μα όμως κούκλα μου ξέρεις πως γυρίζουν τούμπα οι καιροί και οι λυγμοί και οι στενοχώριες και τα δάκρυα και οι φουρτούνες της καρδιάς γίνονται θάλασσες από λάδι. Πόσο θα ήθελα να μην υπήρχε πριν, να μην υπάρχει ύστερα και να σου’ δειχνα, ομορφιά μου, πως είναι να ζεις χωρίς ελπίδα. Κατάμονος, περιμένοντας που σε πηγαίνουν σε άγνωστους προορισμούς, τρένα με μοναδικούς επιβάτες τους φόβους και τις ενοχές σου. Και η μόνη σωτηρία σου, η σκέψη, προδότρα και αυτή, πλανεύτρα, σε κοιτάζει παραμορφωμένο μέσα από κουτάλια, κοίλα κάτοπτρα, παλαιωμένα, φθαρμένα τζάμια, σε κοιτάζει μέσα από ποτήρια με βρώμικο κρασί. Χορεύει και χάνεται, δε σε υπολογίζει πια, δε σε σέβεται. Φοράει τα ρούχα της Οφηλίας και σε αποχαιρετά.

Κάπου, κάπως, κάποτε ήταν ένα παιδί. Καθόταν στην άκρη ενός δρόμου, ακουμπισμένο σε ένα τοίχο και όλο έκλαιγε. Όταν έχασε και το τελευταίο δάκρυ του με ξυράφι άνοιξε δυο τρυπούλες στα μάτια του και αίμα έτρεχε καυτό, στα μαλακά του μάγουλα…

…damage…

Σε Όλους

Κάθε μέρα που περνάει, ο κακόμοιρος Κόστια, μαθαίνει πως δεν υπάρχει μια κάποια συγκεκριμένη μέθοδος, μια πεπατημένη, ένας και μόνο τρόπος, μια τροχιά να διασχίσεις, ένας δρόμος ή ένα μονοπάτι. Κάθε μέρα που περνάει συναντάει διαφορετικούς δρόμους και αδιέξοδα και χωράφια άβατα και εμπόδια και κακοτοπιές και το χειρότερο από όλα: τη χωροφυλακή να τον περιμένει σε κάθε γωνία και να του ζητά τον λόγο επίμονα. Κάθε μέρα που περνάει, ο δυστυχής, νομίζει πως έχει ήδη κατορθώσει να λύσει ένα πρόβλημα, μόνο που στο ξεψύχισμα της νύχτας ξεπηδούν άλλα τρία γύρω του και τον περικυκλώνουν. Σκέφτεται και ξανασκέφτεται να βρει την ιδανική λύση αλλά είναι τόσο χαζός για να καταλάβει πως τα χρώματα είναι μπροστά του, το ίδιο και τα πινέλα και πως μοναδικός υπεύθυνος για το περιεχόμενο του καμβά είναι αυτός ο ίδιος. Και δεν είναι καθόλου καλός ζωγράφος ή τουλάχιστον δε μπορεί να κρατήσει σωστά τις συμμετρίες και να αποδώσει την προοπτική. Κάθε μέρα που περνάει στη ζωή του Κόστια, την ακολουθεί η επόμενη μέρα πράγμα φυσιολογικό, μα και αυτή η λογική συνέχεια των ημερών μοιάζει, δείχνει να είναι, παράλογη, ελαφρώς σαδιστική, περίεργα απροσάρμοστη, ακόμα- ακόμα και ανυπόφορη. Το λογικό για το μυαλό του Κόστια είναι η μέρα που έπεται της σημερινής να είναι το χθες και όχι το αύριο, όπως γίνεται συνήθως, για να μπορέσει να έχει σκεφτεί και να δράσει.

Η ζωή του Κόστια είναι σχεδόν μάταιη. Βυθισμένος στις κατάμονες σταγόνες νερού, χωμένος στους δαιδαλώδεις λαβυρίνθους της ανούσιας σκέψης, περικυκλωμένος από αιμοσταγείς διαβάτες και τους βρυκόλακες σε κάθε γωνία, προσπαθεί να μάθει γιατί δε μπορεί να μάθει από τα λάθη του. Τελικά το μόνο που μαθαίνει είναι να αναπνέει.

Το παθός μαθός, το παθός πάθος και έπειτα λάθος. Και το μαθός μύθος. Ο μύθος, ο ζύθος και ο λίθος και μαζί λήθη. Ηλίθια λήθη και στήθη και θύλη και θηλιά στη μηλιά, λίγο πιο πριν τα φιλιά, τα χίλια φιλιά στα χείλια. Τα μίλια και τα μήλα και η μιλιά, η λαλιά, τα μαλλιά, τα χαλιά. Τα παλιά… χάλια…

2Δ2ύ2Ο2

Κρυφά χαμόγελα

Ανούσιοι ψίθυροι

Αίμα ζεστό

Η απουσία των όντων

Θυμάμαι…

πως είναι το χάδι

το άγγιγμα

η υποταγή.

όταν οι αθίγγανες

λεπτές

αστρικές γραμμές

τέμνονται

γεμίζει χαρακιές το σκοτάδι

και σχίζεται.

Δεν είναι όμορφο

δεν είναι άσχημο

είναι μάταιο

ασχημάτιστο

και άμορφο

είναι κάτι που δεν λέγεται

δε γράφεται

αναπνέει και χάνεται

δύο είναι αρκετοί

…ευχαριστώ…