…damage…

Δεν υπάρχει

Δυο άψυχα σώματα το ένα δίπλα στο άλλο, κουλουριασμένα, ακουμπισμένα προσεκτικά από μια τρίτη δύναμη σε ένα διπλό κρεβάτι, το ένα πλάι στο άλλο. Τοποθετημένα με τόση σύναιση που δεν ακουμπούσαν, απλά εφάπτονταν και ένα σεντόνι να ενώνει την άβυσσο που χώριζε τις ψυχές που ζούσαν μέσα σε αυτά τα νεκρά σώματα και το φεγγάρι να χαρίζει απελπισμένο λίγο από το φως του. Ένας τζίτζικας που ξέμεινε από το καλοκαίρι, το φθινοπωρινό αεράκι, το γεμάτο αρώματα, βροχή, χώμα πεύκο και τέτοιες μαλακίες θα συνέθεταν ένα πολύ εντυπωσιακό σκηνικό, σχεδόν ρομαντικό. Το ιδανικό σκηνικός, αν θες, που θα μπορούσε να κάνει δυο καρδιές να αγαπηθούν ξανά, να βρουν η μία την άλλη. Και μερικές καπότες λερωμένες στο πάτωμα. Ο άντρας ανάσαινε βαριά. Η γυναίκα του έριξε μια ματιά αγριεμένη. Ψαχούλεψε ασυναίσθητα το κομοδίνο, πάτησε το κουμπί του ραδιοφώνου. Μια βραχνή, απόκοσμη φωνή ψιθύρισε: “Καλωσορίζουμε τις μοναχικές καρδιές που συντονίστηκαν μόλις τώρα στην συντροφιά μας! Η εκπομπή είναι μια προσφορά της *&*(΅&$&( .” . Και οι νότες του μπουζουκιού και οι γκαρίδες ενός ατάλαντου ξεχύθηκαν από τα ηχεία, γέμισαν το δωμάτιο, τρύπησαν τα αυτιά της. Τόσο πολύ που και το τελευταίο τζιτζίκι έσκασε για πάντα. Τόσο πολύ που πνίγηκε και το ροχαλητό του νεκρού που ξάπλωνε δίπλα της. Χαμογέλασε, και με αυτό το χαμόγελο την πήρε ο ύπνος.

Άκου…

Αντίδραση, αντίδραση για την αντίδραση, αντίδραση στην βόλεψη, αντίδραση στη φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, αντίδραση στην ανθρώπινη φύση, αντίδραση στους ανθρώπους. Αντίδραση στον ίδιο τον εαυτό που μαθαίνει να βολεύεται, να γίνεται μέτριος, να βαλτώνει. Αντίδραση στην εσωτερική μιζέρια. Δε με χωράει ο τόπος βρε παιδιά. Όπως πηγαίνουν οι άλλοι εμείς ανάποδα. Άσιμος. Να μάθεις να πετάς, να φτάνεις ψηλά. Κέρινα φτερά, κούφια ιδανικά και θεωρίες που υπάρχουν και δεν υπάρχουν. Θολωμένο μυαλό. Πάνου. Δεν είμαι αυτό που βλέπεις, είμαι τα πεθαμένα μου κύτταρα, οι πεθαμένες πράξεις και οι πεθαμένες σκέψεις μου. Και πάνω από όλα είμαι αυτό που φωνάζουν οι κραυγές μέσα μου να είμαι και οι βρυκόλακες που μου πίνουν το αίμα. Η αγάπη για την ομορφιά μιας γυναίκας μπορεί να σε αλλάξει περισσότερο από μία επανάσταση. Πατρίκιος. Τα αλήτικα παπούτσια μου και τα αλήτικα μάτια μου. Και η σχεδόν αλήτικη σκέψη μου. Αυτά τα τρία. Ούτε μυαλό αλήτικο, ούτε χέρια αλήτικα, ούτε πούτσος αλήτικος. (καρδία λίγο μποέμισα. Διονυσίου) Και φίλοι- μαύρα πουλιά. Χάνεις την φαντασία σου και πηγαίνεις πάνω κάτω την Πατησσίων. Γώγου. Η Αθήνα είναι τρελή. Μπουκτίζεις από την ρουτίνα. Καταλήγεις χαρμάνης και άφραγκος και προσεύχεσαι στο Άη Ονούφρη. Σιδηρόπουλος. Ξερνάω τη μπαταρία. Δε θέλω _____ , γουστάρω Ελευθερία. Άσιμος. Και ακροβατώ στο σκοινί το τεντωμένο. Και διψάω, και ασφυκτιώ. Αλλά σιγά μην κλάψω, ο χαμένος τα παίρνει όλα, το λέει και το τραγούδι που έμαθα παλιά. Αγγελάκας. Και ενώ είσαι φτιαγμένος για τα σπουδαία, τα ωραία και τα μεγάλα έργα συνειδητοποιείς τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή των κεριών σου μικραίνει και παρακαλάς την θύμησή σου να σου φέρει κοντά ένα ζευγάρι όμορφα μάτια που αντίκρισες κάποτε. Καβάφης. Φριχτό το γέλιο των ανθρώπων, η νοσταλγία των ουρανών και η ερημία των τόπων. Και το έρεβος μας σκεπάζει πυκνό. Ιδανικός αυτόχειρας. Καρυωτάκης. Ιδανικός και ανάξιος εραστής. Με κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες. Καββαδίας. Καρδιά μου πιες μήπως και πάρεις στροφές. Μάλαμας. Μην ενοχλείστε κύριοι, είναι ευχαρίστησή μου, κάθε φορά μπροστά σας να πεθαίνω. Αγγελάκας. Χωρίς κανόνα. Εν Πλω.

Αν να στοιβάζεις το μπορείς σ’ ένα σωρό όλα εκείνα που ‘χεις κερδισμένα.
Και όλα να τα παίξεις κορόνα γράμματα μεμιάς,
και να χάσεις, και κείθε που έχεις ξεκινήσει πάλι ν’ αρχινήσεις
κι ούτε μπορείς καρδιά και νεύρα και μυώνες ν’ αναγκάσεις
πάλι να σου δουλέψουνε κι ας είναι από καιρό αφανισμένα,
κι έτσι ολόρθος να κρατιέσαι μόλο που τίποτα
δε έχει μέσα σου απομείνει
εξόν από τη θέληση που τους μηνά: «Βαστάτε!»

Άντρας σωστός τότε θε να ‘σαι, γιε μου!

καληνυχτα μαλακα

ΥΓ1. Το μόνο σχολείο που φωτίζει είναι αυτό που καίγεται. Ελευθεριακή Παιδεία για όλους.

ΥΓ2. Νίκη, Νίκη όπου έχω ηττηθεί. Ελύτης

Ημερολογιακά ηλιοκαμένα

• Τελικά είναι καλύτερο να είσαι “ο μαλάκας της υπόθεσης” από το να “το παίζεις μαλάκας”, σου δίνει στυλ και ξέρεις πως δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά.

• Μην κάνεις όχημα το γαμημένο το “εγώ” σου και προτίμησε να πας με τα πόδια σου ή με τα χέρια σου. Αλλιώς κάνε το χρέος σου ποδήλατο και πήγαινε με αυτό.

• Διάβαζε κάθε μέρα τους παρακάτω στίχους, μέχρι να σου λιώσουν τα μάτια, μέχρι να σου σημαδέψουν το κεφάλι:

  κάν’ το μονάχα όταν νιώσεις
  πως αν δεν το κάνεις
  θα τρελαθείς,
  θ’ αυτοκτονήσεις ή θα σκοτώσεις.
  αλλιώς, μην το κάνεις.

• Το να γίνεσαι κακός έχει πολλές φορές καλή πρόθεση.

• Μια καλημέρα είναι αυτή, πες τη κι ας πέσει χάμω.

• De même que la magie est une révolte contre le sacré, le théâtre est une révolte contre l’ordre établi

Γκαπ

-Πρόσεχε θα γίνεις αλκοολικός αν συνεχίσεις να πίνεις έτσι

δεν πρόλαβα να μιλήσω

-Στην ζωή σου τα έχεις κάνα σκατά. Δεν θα γίνεις τίποτα

- Η μαμά λέει ότι θα γίνω αλκοολικός (δεν άντεξα να μην απαντήσω)

- Θα με πεθάνεις! Δεν είσαι παιδί μου!

- Και τότε ποιανού είμαι

- Δεν ξέρω! Ανάθεμα την ώρα που σε έκανα

- Άλλα έλεγες τότε φαντάζομαι…

- Λέγε μαλακίες όμως δεν θα είναι πάντα ο πατέρας σου δίπλα να σε ξελασπώνει!

- Παιδί μου…. Τι κατρακύλα έχεις πάρει; Σοβαρέψου! Παίρνεις ναρκωτικά;

- Όχι. Απλά βλέπω πολύ τηλεόραση

- Ναι όμως δεν κάνει καλό να παίρνεις ναρκωτικά

-Το ξέρω

- Να αναλλάβεις τις ευθύνες σου! Κοπρίτη!

- Chill out dude!

- Μην με λες ντουντ εμένα!

- Γιατί;

- Γιατί κλάνει το γατί;

- Γιατί κλάνει το γατί;

- Γιατί έφαγε φασολάδα

- Και γιατί έφαγε φασολάδα;

- Γιατί δεν έχει λεφτά να πάρει οτιδήποτε άλλο!

- Έτσι και εσύ σαν το γατί θα την πάθεις και θα κλάνεις όλη μέρα

- Μπα όχι! Εγώ φωτοσυνθέτω

- Όχι! Θα τρος φασολάδα και θα κλάνεις

- Όχι! τα φυτά δεν κλάνουν! Είναι όμορφα και ευγενικά!

- Και που το ξέρεις οτι είναι όμορφα και ευγενικά;

- Να… ποτέ δεν μου έχει μιλήσει εμένα άσχημα κανένα φυτό

- Αλλά πολύ πίνεις παιδί μου, όλο μπύρες και ουίσκια

- Μην με κοροιδεύεις εμένα. Πέσμου ποιός σου είπε για τα φυτά

- Ο κηπουρός

- Τι δουλειά έχεις εσύ με τον κηπουρό;

- Είναι γκομενός μου!

- Τι; Είσαι πούστης;

- Chill out dude…

-Μην με ξαναπείς dude θα σου σπάσω τα μούτρα! Το παιδί μου πούστης!

- Όχι και πούστης… Είναι ομοφοβικό! Μπορείς να με λες ομοφυλόφιλο….

- Καλά! Ο γιός μου πούστης και ομοφυλόφιλος…

- Και αλκοολικός! Μην ξεχνιόμαστε… Αχ γιε μου…..

- Χμμμ… Ο κηπουρός έχει και μια γλαστρούλα χόρτο στην πίσω αυλή….

- Και ΜΠΑΦΙΑΡΗΣ???

- Σε παρακαλώ, κανα δυο τσιγαράκια σκάω την ημέρα… Γι αυτό είμαι πάντα έτσι ήρεμος και κεφάτος!

- Ναι όμως είσαι πούστης

- Έλα τώρα ρε πατέρα. Λες και εσύ δεν τον έχεις πάρει ποτέ από τον κώλο! Όλοι οι άνθρωποι της ηλικίας σου τον έχουν πάρει από τον κώλο! Παιδιά του Γούντστοκ είσασταν!

- Εγώ όχι!

- Γιατί;

- Γιατί είχα αιμορροίδες…

-Καλά! Μαμά εσύ τον έχεις πάρει από τον κώλο;

- Πώς μου μιλάς έτσι;

- Γιατί τι είπα;

- Απλά είσα λίγο ψευδός!

- Μου το έχουν πει και άλλοι αυτο… φταίει που μου λείπουν τα μπροστινά δόντια

- Πότε έβγαλες τα μπροστινά σου δόντια;

- Δεν τα έβγαλα… έτσι γεννήθηκα! Δεν θυμάσαι;

- Όχι! Εγώ σε γέννησα φυσιολογικό!

- Ναι όμως με γέννησες με δόντια ενώ τα κανονικά παιδιά δεν έχουν δόντια

- Να πάς για κούρεμα

- Γιατί;

- Γιατί τα μαλλιά σου είναι μακρυά

- Επίτηδες τα αφήνει για να μην φαίνονται τα αυτιά του

- Όχι τα αφήνω μακριά για να μην φαίνεται η φάτσα μου

- Άρα να μην φαίνονται και τα αυτιά σου

- Δεν με νοιάζουν τα αυτιά μου!

- Πώς γίνεται να μην σε νοιάζουν τα αυτιά σου! Αφού είναι ότι χειρότερο έχω δει ποτέ στην ζωή μου

- Μα τι λες αφού είσαι τυφλός.

- Και εσύ τον παίρνεις από τον κηπουρο….

- Όχι! Δεν τον παίρνω απο τον κηπουρό! Είμαι ερωτευμένος με τον κηπουρό….

- Και τι του βρήκες;

- Έχει μεγάλα βυζιά και μια γλάστρα με χόρτο….

- Έχει βυζιά ο κηπουρός;

- Ναι… αφού είναι γυναίκα….

- Πώς γίνεται Ο κηπουρός (όνομα αρσενικό) να είναι γυναίκα

- Ο κηπουρός γυναίκα; Που ακούστηκε;

- Καλύτερα να ήσουν πούστης παρά να είχαμε κηπουρό γυναίκα

- Καλύτερα να φάς λίγο κοτόπουλο βραστό αγόρι μου!

- Ωραία θα φάω κοτόπουλο βραστό

- Και αγγινάρες

- Ωραία θα φάω κοτόπουλο βραστο και αγγινάρες

- Και να μην ξαναπιείς

- Ωραία θα φάω κοτόπουλο βραστο και αγγινάρες και δεν θα ξαναπιώ

- Άντε οικογένεια! Όλοι γύρω από το τραπέζι! Ο θεός να μας ευλογεί!

Δεν ξέρω τι να γράψω και τι όχι. Φοβάμαι, σαν μικρό παιδί φοβάμαι και γελειοποιούμε. Θέλω να φύγω με την σκέψη μου να πάω μακρυά. Δύσκολο είναι, και αυτό που γράφω και αυτό που δεν γράφω. Πολύ δύσκολο. Μια φωνή μέσα μου, την νιώθω ναι, μου λέει πως αξίζει, όμως ο ασθαινικός χαρακτήρας μου δειλιάζει.

Μπορώ να φανταστώ τον λόγο μα αυτολογοκρίνομαι χυδαία. Και ποιός περιμένει ένα μήνα ακόμα… Δεν ξέρω τι να κάνω, βρίσκομαι με την πλάτη στον τοίχο και θα ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Και η ίδια φωνή μέσα μου μου λέει πως όσα γράφω τώρα θα τα κοιτάζω κάποτε χαμογελώντας.

Λάθη, λάθη, λάθη. Μια αλυσίδα από λάθη, που τα βλέπεις ενώ γίνονται αλλά τα αγνοείς ή τα προσπερνας δημιουργούν το χάος που δεν μπορείς να το διαχειριστείς. Και τώρα τι; Τίποτα, ένα μηδενικό, μια μετριότητα, με σκημένο κεφάλι και την γαμημένη την φωνή να προσπαθεί να τον ξυπνήσει. Μην κάνεις τα ίδια λάθη, ΒΛΑΚΑ! Τίποτα δεν πηγε σωστά. Τίποτα όπως το είχα φανταστεί. Και ο χρόνος περνάει αργά.

Τελικά μάλλον τα πάντα είναι θέμα πιθανοτήτων…

Αυτόματη Γραφή

Έρχονται μπροστά μου όλοι και με φτύνουν. Ένας- ένας, μία ουρά χιλιομέτρων περνάνε από μπροστά μου μου δίνουν μια σφαλιάρα και με φτύνουν στην μάπα. Έχουν τους λόγους τους. Τέτοια χλέπα δεν ξανάδα στην ζωή μου. Ήταν υγρή πράσινη. Στάθηκε στις βλεφαρίδες μου και την έβλεπα τόσο καθαρά. Είχε και μερικές φουσκάλες και βρόμαγε νικοτίνη και χνώτο.

“Να πλένεις τα δόντια σου και να κόψεις το κάπνισμα” είπα. Ούτε που με κοίταξε και έφυγε. Ένα πιτσηρίκι μούριξε μια βροχή από σάλια. “Μια βδομάτα τα κρατούσα για εσένα μόνο” μου είπε. “Μεγάλη τιμή μου κάνεις”, απάντησα κυνικά, έτσι όπως ποτέ δεν πρέπει να απαντάς σε ένα παιδί. Με αντάμοιψε δίνοντας μου μια κλοτσιά στα αρχίδια. Το αγαπημένο μου είναι οι γέροι που με φτύνοντας τους φεύγει και η μασέλα. Μερικές σκάνε στο στόμα μου και με φιλάνε μέσα στο δόντια. Άλλες στο πάτωμα και ανοιγοκλείνουν γεμάτες χαρά.

Κάποτε τελείωσε και αυτή η μέρα. Έδεσα ξανά την γραβάτα μου και πήγα για ύπνο όπως κάθε μέρα. Δεν έκανα ούτε ένα μπάνιο. Έπεσα κατάκοπος. Αύριο δούλευα πρωινή βάρδια και έπρεπε να κάτσω υπερωρία.