το πρόβλημα στην ελλάδα δεν είναι το ότι οι ηθοποιοί δεν σπάνε τον 4° τοίχο. το πρόβλημα είναι ότι δεν σπάνε τον πρώτο τοίχο, και μιλάω για το πραγματικό ντουβάρι του θεάτρου. Έτσι κλεισμένοι στον μικρόκοσμό τους αγνοούν την κοινωνία που σφαδάζει και προσπαθούν να αρέσουν.
Το στρατόπεδο συγκέντρωσης ή στρατόπεδο κράτησης είναι τόπος όπου κρατείται μεγάλος αριθμός ανθρώπων, που εγκλείεται συχνά χωρίς δίκη και με συνοπτικές διαδικασίες. Οι κρατούμενοι συνήθως έχουν κοινή εθνική ή θρησκευτική ταυτότητα ή πολιτικά πιστεύω. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αν και γνωστά ως μέθοδος από τα παλιά χρόνια, εμφανίστηκαν οργανωμένα προς τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν η Βρετανική Αυτοκρατορία δημιούργησε και έθεσε σε λειτουργία παρόμοια στρατόπεδα κατά τον Πόλεμο των Μπόερ. Τα πιο γνωστά στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι αυτά που οργάνωσαν οι Ναζί όταν ανέλαβαν την εξουσία στη Γερμανία, το 1933, και επαύξησαν κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου, με σκοπό κυρίως την φυσική εξόντωση των Εβραίων της Ευρώπης αλλά και την κράτηση όλων των αντιτιθεμένων στο Ναζιστικό καθεστώς.
Σκέψη1: Μιλάμε για ναζισμό και νεοναζισμό. Και δεν μας αγγίζει. Ακόμα και οι του “χώρου” πολλές φορές αναπαράγουμε στείρα επιχειρήματα- που προφανώς και είναι σωστά- για να υπερασπιστούμε κάποιου είδους δίκιο. Το αποτέλεσμα είναι ντροπιαστικό αν γυρίσουμε στην ρίζα του: Κάπου- κάποιοι- κάποτε συνελάμβαναν ανθρώπους (εβραίους, τσιγγάνους, κομμουνιστές, ομοφυλόφιλους) και του συγκέντρωναν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους εξόντωναν στην δουλειά και ύστερα, μια μέρα, μετά από πολλές δύσκολες μέρες, μέρες απλυσιάς και κούρασης τους έλεγαν “ήρθε η ώρα για μπάνιο”. Και εκείνοι- ίσως χαρούμενοι κιόλας, φαντάζομαι πως μπορεί να μην ήξεραν τι θα ακολουθήσει- έμπαιναν σε κάτι δωμάτια και αντί να έρθει το νερό ερχόταν το θανατηφόρο ασφυξιογόνο δηλητήριο. Έπεφταν νεκροί και μετά τους έκαιγαν… Αυτό είναι το στρατόπεδο συγκέντρωσης. Και σκέψου τι άλλα πράγματα έχει κάνει ο άνθρωπος στο πέρασμά του από τη γη. Γκιλοτίνα, κάψιμο στην πυρά, λιθοβολισμός, σταύρωση, ένας σορός βασανιστήρια.
Σκέψη2: Τώρα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης έρχονται και στην χώρα μας. Και έχουν διάολε ακριβώς αυτό το όνομα! Ούτε τα προσχήματα δεν κρατάμε πια. Και θα έρχεται κάποιος από την άλλη άκρη του κόσμου, αφήνοντας μία κόλαση πίσω του και ελπίζοντας μια καλύτερη ζωή ή μια νέα αρχή, και θα τον συλλαμβάνουν και θα τον κλείνουν εκεί μέσα, αν δεν τον έχουν πυροβολήσει ή βυθίσει. Αυτή η μοίρα του ανθρώπου. Να μετακινείται. Να φεύγει. Να γυρίζει. Χωρίς πατρίδα. Μόνη πατρίδα εκεί που στάζει ο ιδρώτας του.
Τα βιβλία σώθηκαν και παραδόθηκαν στον Αμερικάνο διοικητή. Από μια πρώτη καταμέτρηση είδαμε πως στο Μαουτχάουζεν είχαν εξοντωθεί κοντά 240.000 κρατούμενοι.Όσοι γλιτώσαμε ήμασταν περίπου 30 χιλιάδες ένας στους εννιά.
Η τύχη του καθενός από μας ήταν κυκλωμένη από οχτώ θανάτους.
Μαουτχάουζεν- Ι. Καμπανέλλης
ένα κρασί που δεν ήπιαμε ποτέ
ένα αντίο που δεν είπαμε ποτέ
παίξε… φώναξε- μην φωνάζεις…
φώναξε από μέσα
το κορίτσι το ξυπολιτάκη… η Εκπληξούλα
και με έκανες να σε θαυμάζω… πάντα
και να σκεφτώ… πάντα
και πάντα περίμενα να ακούσω κάτι που θα με έκανε να νιώθω ότι ξεχωρίζω
με συμπάθησες ποτέ σου;
σπαρακτικός και ξεκαρδιστικός ο Βάνια του… (λείπει το όνομά σου)
φοβάμαι… πως γίνεται να μην φοβηθώ…
και να ξέρεις πως προσπαθώ να παίξω με λιγότερο ταλέντο…
και όλα αυτά που λέγαμε…
ξέρεις εσύ…
όμως
αφήσαμε ανοιχτούς λογαριασμούς
-γειαχαραντίο
-γεια σας καλά μου στρουμφάκια…
αν όχι τώρα
πότε ???
αν όχι εμείς
ποιοί ???
ξέρω γω εντάξει
δε γαμιέται
κι αύριο μέρα ήταν
εσύ ανησυχείς γιατί δεν σου βγαίνει ο ρόλος…
ο πόλεμος δεν φταίει σε τίποτα.
μια χαρά ήταν ο πόλεμος.
το ζόρι είναι όταν γυρίζεις πίσω
που από καιρό σε καιρό ψαχουλεύεις το blog παρακαλώ συστήσου!
που ξυπνάω σχετικά νωρίς το πρωί, καπνίζω και πίνω καφέ διαβάζοντας, το παράθυρό μου είναι ανοιχτό- κρύο έχει αλλά όχι απαγορευτικό- και μαζί με το αεράκι μπαίνει η φωνή του παλιατζή: “Ο παλιατζής ήρθε στη γειτονιά σας”
σήμερα που ξύπνησα με μία φοβερή δόση άρνησης για το οτιδήποτε και προσπαθώ να γιατρευτώ με μικρές ενέσεις μουσικής. Χαζό ένστικτό; Ύπουλο ασυνείδητο την ώρα του ύπνου; Ή μήπως μικρή δόση καφέ…; Με αγωνία περιμένω τι θα γίνει… και γενικά και αύριο…
