ξερω γω

αν όχι τώρα

πότε ???

αν όχι εμείς

ποιοί ???

ξέρω γω εντάξει

δε γαμιέται

κι αύριο μέρα ήταν

Χρήσιμη πληροφορία (κλάδος: λαογραφία)

Σε πολλές αρχαίες μυθολογίες (ιδιαίτερα του ανατολικού κόσμου αλλά και στο Μεξικό) λένε ότι το χρυσάφι είναι τα περιττώματα της Κόλασης.

Δεν διαπράττουμε ύβρι αν επικαλεστούμε λοιπόν πως

Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ

 

Ευχαριστώ για την υπομονή σας

Άλλο Ομπάμα κι άλλο Οσάμα

«Ο κόσμος είναι πιο ασφαλής και καλύτερος μετά το θάνατο τον Οσάμα Μπιν Λάντεν»

Διεκπερεωτικά

Δένει απίστευτα αυτό το μουντό γκρι μπλε του συννεφιασμένου ουρανού με το σκούρο πράσινο των δέντρων. Πηγαίνει όμορφα ότα οδηγείς στον δρόμο, μία λεύκα με λευκά δόντια ή μαρμότα που χοροπηδάει ανέμελη. Ο κύριος είναι σπιούνος και λέει ψέματα και τέτοια πράγματα. Δεν ξέρω τι συμβαίνει κάτω από το υπόγειο μετρό. Γνωρίζω λιγότερα για την ανάκλαση του φωτός πάνω στο λιωμένο γυαλί παρά στο σεντόνι του αιματοκυλισμένου κρεβατιού της σκυθρωπής σκέψης. Ένας άντρα χαμογελάει κοιτάζοντας τον δρόμο και είναι όλοι άντρε με χαμογελένια καπέλα που πετούν πάνω από τις διαβάσεις πεζών. Οι τυφλές νύχτες την μέρα περπατάνε δρασκελίζοντας απειροστικά μονοπάτια συγκλίνοντα βαθμιαία σε μια τέλει απροσδιοριστία. Όταν με κοιτάς με αυτά τα δόντια να χάσκουν είναι σαν να βρίσκεται ένα μικρό τάλαντο στην μέση της τριχωτής φούχτας που φουσκώνει. Και δεν φταίει το χρώμα της μυρωδιάς που γεύομαι τραχείς ήχους παρά η γεύση της αφής που αφήνει ένα γυαλιστερό πράσινο πάνω σε μιά οξεία συναίνεση. Δεν είμαι εγώ που θέλω δυο λουκουμάδες για πρόγευμα μα η τιποτένια περσίδα που αφήνει το φως να μπαίνει από τις τρύπες και ξεχνάει τον άρρωστο που κοιμάται βυθισμένος σε μια μπανιέρα με παγάκια. Κοίτα τα αστέρια. Σαν μεγάλα μάτια από καρφίτσες ράβουν την ολόφρεσκη νυχτιά μέσα σε 6 ώρες. Φόρα το πέπλο της απάντησης και ντύσε με με τα δικά σου ρούχα τα τρύπια. Ξαπλωμένοι στις κουρελούδες φαντάζουμε σαν πεθαμένα ξόανα.

Ληστεία

Πέρασα το πρώτο φανάρι με κόκκινο. Σταμάτησα στην μικρή πλατεία, όπου ένας γέρος έπλενε τα πόδια του στο συντριβάνι και ένας σκύλος έπινε νερό. Δεν έδωσα σημασία. Στο παρκάρισμα τα πάω καλά, όμως η θέση ήταν στενή και κοπάνισα λίγο στον από πίσω. Πήγα να βγω από το αμάξι μα η πόρτα δεν άνοιγε: την εμπόδιζε ένα κωλονάκι! Έκανα μερικές μανούβρες μπας και βρω λίγο χώρο. Μάταια, ήταν πολύ στενή η θέση. Ξανακοπάνισα τον από πίσω δυο- τρεις φορές και μία φορά νομίζω τον μπροστά. Τελικά έβγαλα το αμάξι και πάρκαρα κάπου αλλού. Ύστερα σκέφτηκα πως πολύ απλά θα μπορούσα να έχω βγει από τη θέση του συνοδηγού. Η καινούρια μου θέση ήταν μέσα στον ήλιο και το αμάξι ήταν μαύρο και θα γινόταν κόλαση όταν γύριζα. Επόμενος προορισμός το περίπτερο! Έπρεπε να αγοράσω χαρτάκια. Τελικά πήρα και ένα μικρό μπουκαλάκι νερό και ένα πακετάκι τσίχλες. Ο καταναλωτισμός δεν μπορεί να με εγκαταλήψει όπου και να πάω. Ο περιπτεράς, ένας αδιάφορος τύπος, δεν ήταν και τόσο ευγενικός. Αν ποτέ ξαπήγαινα στην περιοχή αυτή και ήθελα να αγοράσω χαρτάκια και νερό και τσίχλες ή οτιδήποτε, δεν θα τα έπαιρνα από το συγκεκριμένο περίπτερο. Στο μεταξύ ο γέρος που έπλενε τα πόδια του τώρα έπινε νερό από το συντριβάνι και ο σκύλος του έγλυφε τις πατούσες. Διάλεξα τις χειρότερες τσίχλες. Είχαν γεύση λεμόνι και καρπούζι. Έπεσα θύμα του μάρκετιν. Πριν φτάσω στον προορισμό μου ένα μαύρο αμάξι πέρασε με κόκκινο το φανάρι και πήγε να χτυπίσει. “Έζησα”, σκέφτομαι, “μάλλον είναι η τυχερή μου μέρα”. Πέρασα απέναντι όπου ήταν και ο στόχος μου. Έπρεπε να πάω στην τράπεζα. Όχι για να βγάλω πιστωτική κάρτα ή να κάνω ανάληψη ή να ανοίξω λογαριασμό, αλλά για να την ληστέψω. Πήρα το πιο βίαιο και αποφασιστικό βλέμμα μου και μπήκα μέσα. Δεν φόρεσα κουκούλα αλλά μια μάσκα Groucho Marx. Και με το που μπαίνω μέσα συνειδητοποιώ ότι είχα ξεχάσει το όπλο μου. Τελικά δεν ήταν και τόσο τυχερή μέρα, αυτό δεν το σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή, είναι ένα συμπέρασμα που βγάζω τώρα. Εν πάσει περιπτώση, έγραψα σε ένα χαρτί με μεγάλα κόκκινα γράμματα: “Έχω όπλο και είμαι ζωμένος με εκρηκτικά”. Μπαίνω μέσα στην τράπεζα και αφήνω το χαρτί στο ταμείο. Η ταμίας ήταν πανέμορφη και της έκλεισα το μάτι αφήνωντάς της ένα υπονοούμενο. Νομίζω πως την ερωτεύτηκα παροδικά αλλά ίσως να φταίει και λίγο η ένταση της στιγμής, η αδρεναλίνη που είχε ανέβει στα ύψη ή το όνειρο που είδα το προηγούμενο βράδυ ότι συμμετείχα σε μία μεγάλη παρτούζα μέσα σε ένα μεγάλο χρηματοκιβώτιο, μεγάλο σαν αυτό που ο θείος Σκρουτζ κάνει τις βουτιές του, γεμάτο με χαρτονομίσματα όλων των κρατών. Για λίγο χάζεψα! Η ταμίας με είχε ρωτήσει κάμποσες φορές να της δώσω μια τσάντα να βάλει τα λεφτά, αλλά εγώ δεν είχα, την είχα ξεχάσει και αυτή. Της ζήτησα ευγενικά να τα βάλει σε μία δικιά της. Με άκουσε. Πήρα την τσάντα, της έδωσα ένα φιλί στα χείλη και έφυγα. Κανείς δεν με ενόχλησε, κανείς δεν γκρίνιαξε. Μόνο που όταν ξαναπέρασα από την πλατεία ο γέρος που αυτή τη φορά έκανε σεξ με τον σκύλο έβγαλε την στολή γέρου ρακένδητου που φορούσε και αποκαλύφθηκε πως ήταν μπάτσος! Και αμέσως βγάζει και ο σκύλος τη στολή του και ήταν και αυτός μπάτσος. “Αλήτες είναι τα ΜΑΤ και οι ασφαλίτες” φώναξα. Και αμέσως άρχισαν να με κυνηγάνε με κάτι ποδήλατα με βοηθητικές ρόδες γύρω γύρω από την πλατεία. Τότε με είδε και ο περιπτεράς και άρχισε να με κυνηγάει και αυτός φωνάζοντας πως ξέχασα να πάρω τα ρέστα μου. Τότε άρχισε να με κυνηγάει και μια γυναίκα που ήταν η ταμίας αλλά στο μεταξί είχε μεταμορφωθεί σε ένα πανάσχημο τέρας. Τότε άρχισε να με κυνηγάει και ένας μαυρόασπρος τύπος, που φορούσε ρούχα τσοπάνου φωνάζοντάς μου: “στάσου, μύγδαλα”. Πέρασα από το μέρος που προσπαθούσα να παρκάρω προηγουμένως και ήταν ο ίδιος τύπος με το μαύρο αμάξι που πέρασε το φανάρι με κόκκινο και πήγε να με πατήσει και προσπαθούσε ανεπιτυχώς να βγει από το αυτοκίνητο μα δεν χόραγε γιατί ήταν το καταραμένο κολωνάκι. Τελικά έφτασα στο αμάξι μου. Ο δρόμος ήταν έρημος και ήταν νύχτα. Κανεις δεν με κυνηγούσε πια. Σαν να μπήκα μέσα σε μία πύλη και οδηγήθηκα στο πουθενά. Έβαλα μπρος και έφυγα για το σπίτι μου. Κανείς να μην με ενοχλήσει πια.

Ένα τρυφερό σατυρικό ποίημα…

*** Η άνοιξη έχει μπει για τα καλά και έχω μια παιχνιδιάρικη διάθεση και κομμάτι αυτοσαρκαστική. Το σχολείο ήταν και είναι ένα μικρό στρουμφοχωριό όπου ο κάθε μαθητής παίρνει δικούς του ρόλους τους οποίους του φορτώνουν οι άλλοι, ακόμα και οι δάσκαλοί του. Σε έναν περίφημο χαρακτήρα που υπάρχει σε κάθε σχολείο θα αναφερθώ. Την επονομαζώμενη “πουτάνα”. Αυτή που κάθισε σε όλους εκτός από εμάς. Λυπάμαι βέβαια που το σχολείο είναι το πρώτο μέρος όπου ο καθένας μας θα πάρει μια κοινωνική ταυτότητα που θα την κουβαλάει για πάρα πολλά χρόνια στο τσεπάκι του. Λυπάμαι που η αυταρχική δομή της κοινωνιάς έχει επιβάλλει ένα σχολείο ανυπόφορο. Και τέλος λυπάμαι που αυτό είναι το πρώτο πράγμα που γράφω στο blog για τον μήνα Απρίλιο και ενώ στον κόσμο συμβαίνουν τόσα πράγματα, αλλά θα φροντίσω να επανορθώσω.

Εδώ Μαρία, εκεί Καλλιόπη, αλλού Χρυσούλα,

πάντα σε όλους μας γνωστή ως “του σχολείου η τσούλα”!

Για δες πώς από παιδιά μικρά βάζουμε ταμπέλες…

Και το φυτό της τάξης που πάνω απ’ τα βιβλία είχε λιώσει

εκείνη με τα κόλπα της τον βοηθούσε να τελειώσει

πράγμα που δεν το έκαναν οι φρόνιμες κοπέλες.

Χαμογελούσε πονηρά, σαν κάτι άλλο να ζητάει,

στο μάθημα ο δάσκαλος τα μπούτια της κοιτάει

κι έριχνε κλεφτές ματιές στο ζουμερό της στήθος.

Δεν ειν’ ντροπή να σας το πω προτού να συνεχίσω

πως πάντα αυτή σκεφτόμουνα σαν ήθελα να χύσω

κι ας ήμουν νέος σοβαρός με σύναιση και ήθος.

Εκείνη, την γυναίκα αυτή

παλιά την είχα ερωτευτεί

μα ήταν φαίνεται γραφτό

τα χείλη της να μη γευτώ

Και μια λεπτομέρια μάλλον άνευ σημασίας

Η κοπέλα εκείνη έμενε στην ίδια γειτονιά μ’ εμένα

Απ’ το παράθυρό μου το ‘δα γω πότ’ έπαψε να ειν’ παρθένα

καθώς επίσης έβλεπα κάθε στιγμή συνουσίας

Οι μέρες όμως περάσανε, θα είναι χρόνοι δέκα

τώρα αυτό το θυληκό έχει γίνει γυναίκα

και μόνο από περιέργια πηγαίνει το μυαλό μου

στο πως μπορεί να έγινε τώρα πια η ζωή της

πήρε πτυχίο; παντρεύτηκε; θηλάζει το παιδί της;

Έχω κι έναν καημό: πως αυτή δεν άγγιξε ποτέ της το φαλλό μου

ΥΓ.Και αν εσείς νομίζετε πως την εκοροϊδεύω

είναι το λάθος σας τρανό: στο βάθος την λατρεύω

γιατί εκ των υστέρων μου’ μαθε πως είν’ η ελευθερία

του κορμιού ή ψυχική, δεν έχει σημασία

Και τώρα που το ξανασκέφτομαι στο σχολειό που δούλους βγάζει

ήταν η μόνη που’ λεγε ανοιχτά πως τίποτα δεν τη νοιάζει.

Φαίνεται πως απο μικρή, αυτή τάχθηκε με τον Μηδενισμό

Για δες και εμέ που πρόκοψα διαβάζοντας για τον Κομμουνισμό



Ο αλκοολικός Κύριος Τζι και η αγαπημένη του γάτα,η Φρίντα, που είναι ο μόνος άνθρωπος που του δίνει σημασία

Ο κύριος Τζι επέλεξε να είναι αυτό που είναι.

Ο κύριος Τζι είναι αλκοολικός.

Κανείς δεν δίνει σημασία στον κύριο Τζι εκτός από την αγαπημένη του γάτα

τη Φρίντα

Η Φρίντα είναι η αγαπημένη γάτα του κυρίου Τζι και

ο μόνος άνθρωπος που του δίνει σημασία

Σε αντίθεση με τον κύριο Τζι, η αγαπημένη γάτα του κυρίου Τζι, η Φρίντα

δεν είναι αλκοολικός

αλλά είναι ο μόνος άνθρωπος που του δίνει σημασία.

Η Φρίντα η αγαπημένη γάτα του κυρίου Τζι και ο μόνος άνθρωπος που του

δίνει

σημασία

δεν επέλεξε να είναι αυτό που είναι

ενώ ο κύριος Τζι που έχει την Φρίντα για αγαπημένη του

γάτα, που η Φρίντα είναι

ο μόνος άνθρωπος που του δίνει σημασία

επέλεξε να είναι αυτό που είναι

και είναι

αλκοολικός

Ωστόσο, η αγαπημένη γάτα του κυρίου Τζι, η Φρίντα,

που είναι και ο μόνος άνθρωπος που του δίνει σημασία

δεν είναι αλκοολικός

αλλά δεν είναι και αυτό που επέλεξε να είναι

Η Φρίντα που είναι η αγαπημένη γάτα του κυρίου Τζι

θα ήθελε να είναι αλκοολικός

και να μην είναι ο μόνος άνθρωπος που του δίνει σημασία

γιατί ο κύριος Τζι είναι καλός άνθρωπος

και αξίζει να υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που

του δίνουν σημασία

ακόμα και αν είναι αλκοολικός

Τουλάχιστον έχει την αγαπημένη γάτα του, τη Φρίντα,

που είναι ο μόνος άνθρωπος που του δίνει σημασία

παρόλο που η Φρίντα δεν επέλεξε να είναι

αυτό που είναι

δηλαδή

δεν επέλεξε να είναι ο μόνος άνθρωπος

που του δίνει σημασία

και δεν επέλεξε να μην είναι αλκοολικός

ενώ

ο κύριος Τζι επέλεξε να είναι αυτό που είναι

ο κύριος Τζι είναι αλκοολικός.

Εκλογική Απόχη

Εκλογές, μιζέρια, καλή φάση! Έχουν το κάτι τους. Αλλάζει το κλίμα. Γίνεται γιορτινό και οι μπάτσοι παντού. Δεν είμαι εκλογολάγνος, απλά κάνω το κομμάτι μου. Με τα πολλά σας παρουσιάζω τις αφίσσες που προτείνω στα κοινοβουλευτικά κόμματα εν όψη εκλογών και προκειμένου να πάρουν με το μέρος τους συγκεκριμένες ομάδες αναποφάσιστων ψηφοφόρων.

• Νέα Δημοκρατία: Δουλεύοντας στο μοτίβο “τι καλά που περνάμε”, “διαφάνεια”, “όλα στη φόρα” η ΝΔ παρουσιάζει ανοιχτά το πολιτικό της σχεδιασμό. Με ειλικρίνια παραδέχεται πως απλά “γαμάει και δέρνει”, πράγμα που δεν αποτελεί ψέμα!
• Το ΠαΣοΚ από την άλλη προσπαθεί να συσπειρώση τη βάση του. Το θετικό είναι πως γνωρίζει, δεν έχει αυταπάτες. Όλα θα πάνε καλά…
• Το ΚΚΕ ψάχνει απεγνωσμένα ψηφοφόρους από κάθε μεριά.

• Ο ΣυΡιΖΑ προσπαθεί να το πάρει χαλαρά.
• Το ΛαΟΣ μας δίνει την αλήθεια απλόχερα…

Για τον Κ. Γ.

Στον Δόγη έφεραν κάποτε μία τουρκάλα χανούμισσα για δώρο, λέει. Το είχαν έθιμο από παλιά να δίνουν οι Τούρκοι γυναίκες ως αντάλλαγμα μιας καλής διπλωματικής σχέσης. Για την άμοιρη την τουρκάλα όμως αυτό ήταν η καταδίκη της. Δεν ήθελε να φύγει για τις δυτικές χώρες. Όταν όμως είδε τον Δόγη αμέσως τον ερωτεύτηκε σφόδρα. Εκείνος μισούσε την τουρκάλα, γιατί μισούσε τους τούρκους. Πλάγιαζε στο κρεβάτι μαζί της βγάζοντας τις πιο μεγάλες του διαστροφές, χωρίς ποτέ να έχει καταλάβει τον μεγάλο έρωτα της χανούμισσας για αυτόν. Μία αλλόθρησκη, μια ξένη, που ομολογουμένως ήξερε τα μυστικά του κρεβατιού. Εκείνη απλά τον κοίταζε με τα κατάμαυρα μάτια της όταν τον έπαιρνε ο ύπνος και του χάιδευε τα μαλλιά και του ψιθύριζε λόγια αγάπης στη γλώσσα του, μήπως μπουν στα όνειρά του και μπορέσει να την αγαπήσει. Κάθε βράδυ. Μάταια. Έκανε μαζί της 7 παιδιά και τα 7 τα έστειλε στρατηλάτες στις πιο τρομερές μάχες, σε αυτές που ήξερε ότι ο στρατός του θα καταποντιστεί και τα παιδιά του τα ημίαιμα θα βρίσκαν φριχτό τέλος το δίχως άλλο. Νεκροί ή δούλοι στις πέρα χώρες της Αραβίας. Κάποτε όμως πέρασαν τα χρόνια. Η τουρκάλα πέθανε και θάφτηκε χωρίς καμία τιμή και γέρος πια ο Δόγης αποφάσισε να παραιτηθεί από τα αξιώματά του και να τα δώσει αλλού. Μια μέρα λοιπόν φώναξε τον γραφιά του παλατιού για να του υπαγορεύσει τα απομνημονεύματά του και αυτά να μείνουν για πάντα στην ιστορία, πράγμα καθώς πρέπει. Δεν του είπε για τη ζωή του, για τα κατορθώματά του. Του είπε μόνο για το βαθύ εγώ του και πως προσπάθησε να το πολεμήσει αλλά ποτέ δεν τα κατάφερε. Του είπε και για την ξένη γυναίκα που κοιμόταν μαζί της τόσα χρόνια, που του χάρισε 7 παιδιά- και τα 7 νεκρά, που κάθε μέρα άκουγε τα γλυκά της λόγια μα ποτέ δεν έδωσε μια απάντηση γιατί το μόνο που ερωτεύτηκε σε αυτήν ήταν η εικόνα που είχε φτιάξει εκείνη για τον ίδιο. Του είπε χαρακτηριστικά:

“ Το ήξερα πως εκείνη η γυναίκα περίμενε από εμένα να της δώσω κάτι που δεν ήθελα. Δεν προσπάθησα ποτέ να μπω στη θέση της, να καταλάβω πως νιώθει, δεν την πήρα ποτέ μια τρυφερή αγκαλιά. Οι συνθήκες με έκαναν σκληρό. Ο Δούκας ποτέ δεν πρέπει να είναι ένας αδύναμος κρίκος, δεν πρέπει να είναι ευάλωτος και όλοι ξέρουμε πόσο ευάλωτος είναι ο άντρας ο παθιασμένος από τον έρωτα για μια γυναίκα. Έπρεπε να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων για να μην χάσω την δύναμή μου. Και εκείνη η γυναίκα ήξερε να με κάνει να νιώθω δυνατός. Γι αυτό την κράτησα στην κάμαρά μου μέχρι τα βαθιά γεράματα. Γιατί από το τίποτα που της έδωκα πήρα μόνο αγάπη. Γι αυτό δεν την στεφανώθηκα ποτέ. Γιατί ήθελα να μιλάει μόνο για μένα χωρίς εγώ να δίνω λόγο. Γι αυτό δεν της ζητιάνεψα ένα φιλί. Γιατί τα φιλιά της μου τα έδινε από μόνη της, τέτοια φιλιά παθιασμένα που δεν μου ταίριαζαν, κι όμως τα ήθελα δικά μου. Γι αυτό δεν την έθαψα με τιμές. Γιατί έχασε μια ολόκληρη ζωή παραμένοντας πιστή πλάι μου, πράγμα που εγώ δεν το άξιζα. Έφαγα τη σάρκα της, μέχρι και τα κόκαλά της, ρούφηξα το αίμα της. Ξεδίψασα από τον ιδρώτα της. Λούστηκα με τα δάκρυά της. Ζωντάνεψα με το γέλιο της γιγαντώθηκα με τον οργασμό της, έγινα βρυκόλακας και τώρα φεύγω ταπεινωμένος. ”

Τέτοια λόγια είπε και έφυγε όντως ταπεινωμένος. Έκοψε την κορόνα του νομίσματα και τα μοίρασε στους δούλους του παλατιού. Πήρε μια αλλαξιά ρούχα, λίγο νερό και λίγο φαΐ. Καβαλίκεψε ένα γαϊδουράκι και έφυγε μακριά. Δεν τον ξαναείδε κανείς παρά μόνο ένας βοσκός τον βρήκε νεκρό, χλωμό, σαπισμένο να τον έχουν κατασπαράξει όρνια, ζώα και σκουλήκια με ένα σημείωμα στο χέρι του που έγραφε:

“Εγώ πέθανα, το εγώ μου όμως όχι.”

ΥποΣημείωση

Βροχή το καλοκαίρι. Κάτι σαν παγωτό το χειμώνα, αλλά πιο διασκεδαστικό. Κάτι απαγορευμένο που σε τραβάει προς το μέρος του με κλειστά τα μάτια και δεν θες να τελειώσει. Σαν όλα τα απαγορευμένα που δεν θες να τελειώσουν, που μετά θα ήθελες να μην έχουν γίνει ποτέ, γιατί όταν ξεπερνάς τα όριά σου μετά έρχονται οι σκέψεις που σου έχουν επιβληθεί και ζητούν λογαριασμό, σε ρωτάνε τα γιατί και τα πως. Μόνο στον εαυτό σου μπορείς να απολογηθείς για τις αμαρτίες σου. Μόνο σε αυτόν και ούτε. Καμιά φορά η αυτοτιμωρία αλλά γιατί; Επειδή απότρεψες την αυτολογοκρισία! Ζωή σαν τσίρκο λαμπερό, για έναν κλόουν θλιμμένο που έχει ψάχνει το δρόμο του. Ζωή μαγική, για όσο κρατήσει.