Εκτός ημερησίας διάταξης

Μου την σπάει

• η κίνηση στους δρόμους
• η μισθωτή σκλαβιά
• οι “καλλιτέχνες”
• ό,τι ηλίθιο δείχνει η τηλεόραση
• τα διαφημιστικά banners
• τα δελτία ειδήσεων
• οι εφημερίδες
• η καταστολή
• το συνάχι
• η ζάχαρη και το γάλα στον καφέ
• οι γκρινιάρηδες από κακία
• τα εισιτήρια στα ΜΜΜ
• τα εισιτήρια στα θέατρα, κινηματογράφους, εκθέσεις, συναυλίες κλπ
• η κατάντια του τόπου μου
• οι απάνθρωπες σχέσεις εργασίας
• οι ανθρώπινες σχέσεις που καθορίζονται από οικονομικά/ υλιστικά συμφέροντα
• η πρέζα
• η ανάγκη που σπρώχνει τους ανθρώπους στην πρέζα
• η ανάγκη που σπρώχνει τους ανθρώπους ώστε να εγκληματούν
• η καταδίκη της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται
• το ελληνικό έθνος
• όλα τα έθνη
• η ελληνική σημαία
• όλες οι σημαίες
• η θρησκεία
• η απαξίωση του “θείου” και της “πίστης”
• η άγνοια
• η απάθεια
• οι τιμές στα βιβλία
• οι εκπτώσεις
• οι επιπτώσεις
• οι πτώσεις
• τα παραπτώματα
• τα πτώματα
• τα κόμματα
• τα κώματα
• τα καμώματα
• τα τροχαία
• το new age/ alternative lifestyle
• το σακατεμένο παρόν
• το αβέβαιο μέλλον
• τα μανταρίνια χωρίς κουκούτσια
• οι χτυπημένες μπανάνες
• τα ηλεκτρονικά παιχνίδια
• το σχολείο
• η Βουλή
• η πλατεία συντάγματος
• η frontex
• η αυτοπροβολή
• ο ελληνικός καφές στη μηχανή
• ο στρατός
• τα κουνούπια το καλοκαίρι
• η υγρασία τον χειμώνα
• ο λόξιγκας όταν τον παθαίνω εγώ
• να κόβω τα νύχια μου
• όταν νυστάζω
• όταν γκρινιάζω
• όταν χάνω τον στόχο μου
• που δεν ξέρω να ζωγραφίζω

και άλλα πολλά…

Ένα τρυφερό σατυρικό ποίημα…

*** Η άνοιξη έχει μπει για τα καλά και έχω μια παιχνιδιάρικη διάθεση και κομμάτι αυτοσαρκαστική. Το σχολείο ήταν και είναι ένα μικρό στρουμφοχωριό όπου ο κάθε μαθητής παίρνει δικούς του ρόλους τους οποίους του φορτώνουν οι άλλοι, ακόμα και οι δάσκαλοί του. Σε έναν περίφημο χαρακτήρα που υπάρχει σε κάθε σχολείο θα αναφερθώ. Την επονομαζώμενη “πουτάνα”. Αυτή που κάθισε σε όλους εκτός από εμάς. Λυπάμαι βέβαια που το σχολείο είναι το πρώτο μέρος όπου ο καθένας μας θα πάρει μια κοινωνική ταυτότητα που θα την κουβαλάει για πάρα πολλά χρόνια στο τσεπάκι του. Λυπάμαι που η αυταρχική δομή της κοινωνιάς έχει επιβάλλει ένα σχολείο ανυπόφορο. Και τέλος λυπάμαι που αυτό είναι το πρώτο πράγμα που γράφω στο blog για τον μήνα Απρίλιο και ενώ στον κόσμο συμβαίνουν τόσα πράγματα, αλλά θα φροντίσω να επανορθώσω.

Εδώ Μαρία, εκεί Καλλιόπη, αλλού Χρυσούλα,

πάντα σε όλους μας γνωστή ως “του σχολείου η τσούλα”!

Για δες πώς από παιδιά μικρά βάζουμε ταμπέλες…

Και το φυτό της τάξης που πάνω απ’ τα βιβλία είχε λιώσει

εκείνη με τα κόλπα της τον βοηθούσε να τελειώσει

πράγμα που δεν το έκαναν οι φρόνιμες κοπέλες.

Χαμογελούσε πονηρά, σαν κάτι άλλο να ζητάει,

στο μάθημα ο δάσκαλος τα μπούτια της κοιτάει

κι έριχνε κλεφτές ματιές στο ζουμερό της στήθος.

Δεν ειν’ ντροπή να σας το πω προτού να συνεχίσω

πως πάντα αυτή σκεφτόμουνα σαν ήθελα να χύσω

κι ας ήμουν νέος σοβαρός με σύναιση και ήθος.

Εκείνη, την γυναίκα αυτή

παλιά την είχα ερωτευτεί

μα ήταν φαίνεται γραφτό

τα χείλη της να μη γευτώ

Και μια λεπτομέρια μάλλον άνευ σημασίας

Η κοπέλα εκείνη έμενε στην ίδια γειτονιά μ’ εμένα

Απ’ το παράθυρό μου το ‘δα γω πότ’ έπαψε να ειν’ παρθένα

καθώς επίσης έβλεπα κάθε στιγμή συνουσίας

Οι μέρες όμως περάσανε, θα είναι χρόνοι δέκα

τώρα αυτό το θυληκό έχει γίνει γυναίκα

και μόνο από περιέργια πηγαίνει το μυαλό μου

στο πως μπορεί να έγινε τώρα πια η ζωή της

πήρε πτυχίο; παντρεύτηκε; θηλάζει το παιδί της;

Έχω κι έναν καημό: πως αυτή δεν άγγιξε ποτέ της το φαλλό μου

ΥΓ.Και αν εσείς νομίζετε πως την εκοροϊδεύω

είναι το λάθος σας τρανό: στο βάθος την λατρεύω

γιατί εκ των υστέρων μου’ μαθε πως είν’ η ελευθερία

του κορμιού ή ψυχική, δεν έχει σημασία

Και τώρα που το ξανασκέφτομαι στο σχολειό που δούλους βγάζει

ήταν η μόνη που’ λεγε ανοιχτά πως τίποτα δεν τη νοιάζει.

Φαίνεται πως απο μικρή, αυτή τάχθηκε με τον Μηδενισμό

Για δες και εμέ που πρόκοψα διαβάζοντας για τον Κομμουνισμό



Επιθανάτιος Ρόγχος 2008

3-ήμιση ώρες πριν μας αφήσει ο παλιός έτος και μας έρθει ο καινούριος έψαχνα κάτι για την Υπερρεαλιστική Ομάδα Αθήνας… εν πάσει περιπτώση βρήκα ένα ερωτηματολόγιο αυτής της ομάδας στο οποίο και θα απαντήσω:

-Γιατί κλαις;
Γιατί ο μπάτσος πού έχω στο κεφάλι μου με ψεκάζει δακρυγόνα
- Γιατί δεν κλαις;
Γιατί τελικά αγόρασα μάσκα άνθρακα
- Πού είναι ο βάλτος;
Στα πρέπει
- Ποιος και πού είναι ο δεσμοφύλακας;
Στην γωνία είναι και περιμένει
- Πού συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο;
Κάθε απόφαση που παίρνεις σε περισσότερο από 5 λεπτά είναι μια άβυσσος
- Περιφρονείς κάτι;
την Τι-Βι
- Θα ερωτευόσουν για πάντα;
Θα είμαι πάντα ερωτευμένος
- Γιατί πουλιούνται τα «έργα τέχνης»;
Για να αναγνωρίζεται η ύπαρξη της τέχνης στα μάτια κάποιων
- Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά από την προηγούμενη ερώτηση;
Τα εισαγωγικά κάνουν πιο τσαχπίνικη την έννοια “έργα τέχνης”
- Do you remember revolution?
Ελευθερία μου οι σόλες των αλήτικων παπουτσιών μου
- Θα ανέβαινες ένα βουνό αν το επέβαλε το ωροσκόπιό σου;
Δεν θα το έκανα απλά και μόνο επειδή μου το επέβαλε
-Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ’ τον πάγο;
Θα προσπαθούσα να σκοτώσω και τους παππούδες των υπολοίπων
- Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι;
Θα το έκανα… έτσι ορίζεται το τραγικό.
- Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε απ΄το νόμο;
Είμαστε τρομοκράτες όλοι
- Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ΄την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν πρόκειται να σας συλλάβουν;
Η ζωή μας είναι η Πατησίων
-Θα σκότωνες τον Μπους αν σου χάριζαν δέκα λαχταριστά εκλέρ;
δεν θα τον σκότωνα… έχεις δει το κουρδιστό πορτοκάλι? κάτι τέτοιο θα του έκανα
-Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια αν έβλεπες μέσα τους τ΄αστέρια;
σου πάει να χαμογελάς ακόμα και αν έχεις δόντια σαπισμένα
- Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;
θα κατουρούσα στο πηγάδι και θα έφευγα θριαμβευτής

Εξεγερμένο το νέο έτος

DaDaιζοντας Με την Γώγου…

Δύο από τα θέματα που με απασχολούν τον τελευταίο καιρό είναι το κίνημα του DaDa και η ποίηση της Κατερίνας της Γώγου… Η σύνθεση των δύο μπορεί να προκαλέσει κάτι δημιουργικό ή κάτι καταστροφικό.

Το συμπέρασμα δικό σας…

Η μπάντα μου!

Το συγκρότημά μου λέγεται New York State Route 961F

Earle Cabell Federal Building and Courthouse  λέγεται ο καινούριος δίσκος

και το τρακλιστ είναι

1. Marie Jahoda

2. Where or When

3. Battle of Suffolk (Hill’s Point)

4. Warzęgowo

5. Te Tai Hauāuru (NZ electorate)

6. Ma’ale Rehav’am

7. Energetic material

8. Beamond End

9. Paagalpan

10. Vila Madalena

11. Fall Creek Township

12. Groposu River

13. Currie Cup Section A in 1971-72

Αυτό το παιχνίδι μου προτάθηκε από την Γκρινιάρα  και οι κανόνες του είναι απλοί: πας στο wikipedia.org και επιλεγεις τι εθνικότητας θέλεις να είναι το συγκρότημά σου! Ύστερα πατάς random article και παίρνεις το όνομα της μπάντας! Με το δεύτερο random article παίρνεις τον τίτλο του δίσκου και κάνεις άλλα κάμποσα και παίρνεις το tracklist!!!!