αναδημοσιευση

9 θέσεις πάνω στη Χρυσή Αυγή και τον επελαύνοντα μεταμοντέρνο ολοκληρωτικό καπιταλισμό
1. Καταρχήν, ο αγώνας ενάντια στον (ολοκληρωτικό) εθνικισμό-ρατσισμό είναι αγώνας ενάντια στον (αυταρχικό) φιλελευθερισμό του Έθνους, του Κράτους, της Αγοράς και του Δικαίου και κατ’ επέκταση ενάντια στον (ολοκληρωτικό) καπιταλισμό.

2. Η Χ.Α. είναι μέρος των υπερπατριωτικών-εθνικιστικών εκείνων δυνάμεων που θα αποτελέσουν τη βάση για την επιστροφή του κεφαλαίου και των καπιταλιστών σε εθνικές λύσεις εκτός ευρώ και ε.ε., αν οδηγηθούν εκεί τα πράγματα στο εγγύς μέλλον (ήδη όπου βρεθούν κι όπου σταθούν μιλούν για ελληνικές ΑΟΖ, για πετρέλαια και φυσικά αέρια, για εθνική ανάπτυξη κλπ).

3. Η Χ.Α. συνδυάζει την ηγεμονία του εθνικού στοιχείου με αυταρχικά φιλελεύθερες θέσεις και όχι με σοσιαλιστικές όπως έκαναν οι γερμανοί εθνικοσοσιαλιστές.

4. Οι κατηγορίες του Συστήματος περί νεοναζισμού γρήγορα θα πέσουν στο κενό, τα πλυντήρια του Θεάματος θα ξεπλύνουν ταχύτατα το «βρώμικο και ύποπτο παρελθόν» της Χ.Α., και έτσι θα εξιλεωθεί και θα γίνει ισότιμος συνομιλητής στη βουλή, στα μίντια, παντού, ως υπεύθυνη πατριωτική δύναμη με κάπως «υπερβολικές ευαισθησίες» και βίαη ρητορική σε κάποια «καυτά» θέματα.

5. Η Χ.Α. είναι ένα από τα οχήματα (το αν θα είναι ο κεντρικός τροχός της αμάξης θα φανεί στο μέλλον, σε συνδυασμό και με άλλους παράγοντες που δεν μπορούμε εκ των προτέρων να συνυπολογίσουμε) πάνω στο οποία ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός θα προσπαθήσει να επαναρυθμίσει την κοινωνία με ευνοϊκούς για τη διαιώνιση του Συστήματος όρους, να την εκφασίσει και να τη στρατιωτικοποιήσει, και ταυτόχρονα να χειραγωγήσει τις αντιστάσεις των εκμεταλλευόμενων και καταπιεζόμενων προς εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς.

6. Η Χ.Α., με την αντισυστημική ρητορική της, την παθιασμένη στράτευση, και «το κοινωνικό της έργο» (που θα ενισχυθεί στο μέλλον -βλ. π.χ. «συσσίτια μόνο για έλληνες»- με τη χρηματοδότηση που θα λάβει ως κόμμα του κοινοβουλίου), είναι απαραίτητη στο Σύστημα στους καιρούς της άγριας μετάβασης και των ταραχών γιατί αυτή τη στιγμή τα υπόλοιπα κόμματα του νεοφιλελεύθερου αυταρχισμού και του βιοπολιτικού ελέγχου έχουν απωλέσει την κοινωνική τους νομιμοποίηση, δεν έχουν κοινωνικά ερείσματα και ούτε πρόκειται να αποκτήσουν σύντομα γιατί δεν υπόσχονται πια τίποτα πέρα από την αυτοκρατορία του μικρότερου κακού ούτε μπορούν πλέον, ως άμεση συνέπεια του πρώτου, να εμπνεύσουν μαζικά ακροατήρια (δεν είναι τυχαίο το ότι μετατρέπονται σε κόμματα απολύτως προσωποπαγή· είναι ο Βενιζέλος κι όχι το ΠΑΣΟΚ, ο Σαμαράς κι όχι η Ν.Δ., ο Καμμένος κι όχι οι Ανεξ. Έλληνες, ο Κουβέλης κι όχι η ΔημΑρ, που έχουν σημασία).

7. Το «κόμμα – κίνημα» της Χ.Α. θα έχει το ένα πόδι (ως επίσημο κόμμα της βουλής – ο Κασιδιάρης με κοστούμι να χαριεντίζεται με την Έλλη Στάη και ο Μιχαλολιάκος να χαμογελά με νόημα στον ευαίσθητο δημοκράτη Σταύρο Θεοδωράκη) στη νεοφιλελεύθερη τάξη και ορθολογικότητα (το άτομο ως επιχειρηματίας του εαυτού του, αρχές του ατομικού ανταγωνισμού και της αποτελεσματικότητας, ξήλωμα των εργασιακών δικαιωμάτων, περιστολή των απεργιών και των διαδηλώσεων, περιττοί και αναλώσιμοι άνθρωποι, ηθικοφροσύνη και εθνική αναμόρφωση κλπ) και το άλλο (ως κίνημα – οι οπαδοί/τα πειθήνια όργανα του Κασιδιάρη και του Μιχαλολιάκου με τσεκούρια) στον κλιμακούμενο αυταρχισμό, το νταβατζηλίκι και τη βία στις γειτονιές και το πεζοδρόμιο. Πάνω και γύρω απ’ αυτό το «κόμμα-κίνημα» (αλλά όχι μόνο, όπως προαναφέραμε) θα γίνει απόπειρα να χτιστούν στο άμεσο και κυρίως στο απώτερο μέλλον οι κοινωνικές και κατ’ επέκταση οι ιδεολογικοπολιτικές συμμαχίες, πάνω στην «πάταξη της εγκληματικότητας και της παράνομης μετανάστευσης», πάνω στη διαχείριση του φόβου, της (αν)ασφάλειας, της απελπισίας, της καθαρ(ι)ότητας, της υγείας και της υγιεινής, της εθνικής και θρησκευτικής ταυτότητας, με κεντρικό άξονα περιστροφής την «επιστήμη της αστυνομίας» (μην μας διαφεύγει άλλωστε ότι οι μπάτσοι ως φυσικά πρόσωπα ψήφισαν μαζικά Χ.Α.). Παράλληλα, το επίσημο κράτος θα αφήσει ολόκληρες περιοχές (οικονομικές και γεωγραφικές) στα νύχια της μαφίας, του κρατικοποιημένου εγκλήματος και των ιδιωτικών εταιριών σεκιούριτι, με τους οποίους η Χ.Α. έχει άμεσες διασυνδέσεις, και των οποίων τα συμφέροντα θα προωθήσει ακόμα αποτελεσματικότερα ως κόμμα του κοινοβουλίου.

8. Ήδη διαφαίνεται η σύμπλευση απόψεων της Χ.Α. με τους υπόλοιπους παίχτες του Συστήματος, πέρα από το ζήτημα της μετανάστευσης («ανακατάληψη των πόλεων από τους λαθρομετανάστες»), και στο ζήτημα της -πάνω στα κουφάρια του εργατικού δικαίου και της λεηλατημένης φύσης- εθνικής οικονομίας και ανάπτυξης, και σε αυτό της επίθεσης στην υποτιθέμενη ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς μετά τη μεταπολίτευση. Όταν λένε επίθεση στην ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς, δεν εννοούν βέβαια επίθεση στο σταλινισμό του ΚΚΕ ούτε στη σοσιαλδημοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ -χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα επιδοθούν και σ΄αυτό το σπορ στις αρένες του Θεάματος, που θα τους καλούν στο εξής οι ευαίσθητοι φιλελεύθεροι και δημοκράτες, στο όνομα βεβαίως βεβαίως της ελευθερίας του λόγου και της αυταξίας του διαλόγου-, αλλά πρωτίστως επίθεση στην κριτική σκέψη και την έμπρακτη αμφισβήτηση των κυρίαρχων αξιών και του κυρίαρχου πολιτισμού· επίθεση στο τρίπτυχο αντίσταση – αλληλεγγύη – αξιοπρέπεια που χαρακτηρίζει ακόμα μέρος της ελληνικής κοινωνίας, και κυρίως της νεολαίας, που έχει παραμείνει ευαίσθητη, σκεπτόμενη, ριζοσπαστική -ακόμα και συντηρητικά ριζοσπαστική με την έννοια της υπεράσπισης αξιών και αρχών που στέκονται εμπόδιο στην επέλαση του φιλελεύθερου κυνισμού και του εκσυγχρονιστικού ωφελιμισμού-, και δεν έχει γίνει κυνική, χυδαία, αγοραία και κανιβαλική· με άλλα λόγια, εννοούν προληπτική αντιεξέγερση, και με μακροπρόθεσμους όρους προληπτική αντεπανάσταση.

9. Όσοι ενδιαφέρονται να αποτρέψουν τις παραπάνω -ζοφερές ομολογουμένως- εξελίξεις, θα πρέπει γρήγορα να σταματήσουν να εστιάζουν στη νεοναζιστική ιδεολογία της Χ.Α. (που εύκολα αποφεύγουν ως ψόγο οι νομότυποι πλέον και με βουλευτική ασυλία πρώην μαχαιροβγάλτες) και να την ξεμπροστιάσουν (ιδίως στην άνεργη νεολαία) ως απολύτως συστημικό κόμμα, ως κόμμα της αστυνομίας και του στρατού, ήτοι των κατασταλτικών πυλώνων του Συστήματος, και άρα του βαθέος κράτους, ως κόμμα της πειθάρχησης των εργαζομένων και της νεολαίας, του βιοπολιτικού κράτους και της πλήρους υπαγωγής στις προστακτικές του κεφαλαίου, ως κόμμα τέλος της απανθρωποποίησης και του κανιβαλισμού.

Όσοι κραυγάζουν ενάντια στον πνιγηρό καπιταλισμό, οι απελπισμένοι και οι κολασμένοι (που συνεχώς θα αυξάνονται τα χρόνια που έρχονται, ενώ παράλληλα θα υπάρχουν εργαζόμενοι που θα δουλεύουν μέχρι θανάτου και θα διασκεδάζουν μέχρι τελικής πλήξεως, γιατί το Σύστημα δεν πρόκειται να υποκύψει, τουλάχιστον όχι αναίμακτα, σε πιέσεις για μείωση του χρόνου εργασίας με παράλληλη διατήρηση του μισθού στο ίδιο επίπεδο), θα πρέπει πάση θυσία να μην προσδεθούν στο άρμα της Χ.Α. και κατ’ επέκταση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, θα πρέπει να καταλάβουν και κυρίως να νιώσουν ότι ο αγώνας για τη ζωή και την αξιοπρέπεια ενάντια στο Σύστημα που μας τις κλέβει δεν έχει καμία σχέση με τους εθνικιστές και τους ρατσιστές υπηρέτες του.

Θα πρέπει να δουν στα μάτια, στα μυαλά και τις καρδιές των Δυνάμεων της Ζωής το αντίπαλο Δέος, την Αρχή της Ελπίδας, την οργάνωση της αδιαλλαξίας της ανθρωπιάς, το υπαρξιακό δυναμικό της εξέγερσης, το πάθος και το ήθος της «στράτευσης», την common decency, τη ζωντάνια της διαίσθησης, την ευρύτητα του πνεύματος, τη δημιουργικότητα της φαντασίας, την ποιότητα της κραυγής-άρνησης, το Πάθος για ελευθερία, για απο-αλλοτρίωση, για απο-φετιχοποίηση, για αποκατάσταση της μοναδικότητας του προσώπου, για τσάκισμα του κυνισμού, της έλλειψης αυτοπεποίθησης και αυτοσεβασμού, της απομόνωσης και της μοναξιάς, για μια ζωή γεμάτη πραγματικό νόημα, και βέβαια ένα εναλλακτικό σχέδιο κοινωνικής οργάνωσης στην πράξη.

Θα πρέπει να συγκροτηθεί εκείνο το παθιασμένο και λυσσασμένο κίνημα που θα τους εμπνεύσει, που θα αποτρέψει την υποδούλωσή τους στα κελεύσματα του μεταμοντέρνου «φασισμού» (σε εισαγωγικά γιατί «ο φασισμός που έρχεται δεν θα λέγεται πια φασισμός»).

Οι αγωνιζόμενοι και οι επαναστάτες θα πρέπει να καταλάβουν ότι οι άνθρωποι δεν πράττουν πάντα με βάση ορθολογικές επιλογές, ότι όσα λογικά επιχειρήματα και να αραδιάσουν δεν θα βρίσκουν πάντα ευήκοα ώτα. Όντας παιδιά του Διαφωτισμού έχουν υποτιμήσει τη σημασία των συναισθημάτων, των παθών, της διαίσθησης, της υπαρξιακής αγωνίας και έχουν ταυτίσει τα αντιδιαφωτιστικά ρεύματα με την εναντίωση στην κριτική σκέψη και τη γνώση (ενώ πολλά απ’ αυτά, όπως π.χ. οι αντινομιστές, καταδίκαζαν συγκεκριμένα το είδος της κωδικοποιημένης γνώσης που συνυφαίνεται με το νόμο και ήταν μέρος μιας αντι-ηγεμονικής λαϊκής κουλτούρας και σκέψης που αντιστεκόταν στην ηγεμονία των παντοδύναμων ελίτ), χαρίζοντάς τα έτσι απλόχερα στους αντιδραστικούς, τους πολιτικά συντηρητικούς, τους μισάνθρωπους, τους ελιτιστές αριστοκράτες, τους φασίστες. Κάνοντάς το αυτό όμως παραδίδουν και τους ανθρώπους γενικά, που είναι όντα πολυδιάστατα, αντιφατικά, «ορθολογικά» και «αντι-ορθολογικά» ταυτόχρονα, γεμάτα αγωνίες και φόβους, ως βορά στους παραπάνω.

Αν δεν τα καταφέρουμε, αν δεν σηκώσουμε «οδοφράγματα» σ’ αυτή την επέλαση, η κοινωνία αργά ή γρήγορα θα αρχίσει να διολισθαίνει σε έναν δρόμο χωρίς επιστροφή. Μπορεί να μην λέγεται πια καπιταλισμός, αλλά να είμαστε σίγουροι ότι θα είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, ολοκληρωτικός, σάπιος, απάνθρωπος, ανήθικος, χωρίς πνεύμα και ψυχή, χωρίς ζωή.

Η μοίρα μας είναι στα χέρια μας, όχι όμως για πολύ ακόμα.
Να μετουσιώσουμε τις χιλιάδες κραυγές όλων εμάς, των από-κάτω.

Να απελευθερώσουμε τις χιλιάδες δυνατότητες του κοινωνικού πράττειν.

Να χιμήξουν χιλιάδες διάβολοι ενάντια στους θεολόγους του χρήματος, του ωφελιμισμού, του ατομικού ανταγωνισμού, της αλλοτρίωσης, της κυριαρχίας και της ιεραρχίας.

Να σταθούμε αντάξιοι των ιστορικών καιρών που μας έλαχαν.

Να ξαναζωντανέψουμε στη μνήμη μας τους αμέτρητους αγώνες των συντρόφων μας στο παρελθόν. Να εκδικηθούμε για τους προγόνους μας κρατώντας ψηλά τη σημαία της Ελπίδας γι’ αυτούς που έρχονται.

Υ.Γ.: Μια επίκαιρη παραλλαγή της 11ης θέσης για τον Φόυερμπαχ

Δεν χρειάζεται να κατανοήσουμε τους «νόμους» της κίνησης του κόσμου για να τον αλλάξουμε.
Αρκεί να αφεθούμε να νιώσουμε εμπειρικά και διαισθητικά το πόσο ζοφερός είναι και να ‘χουμε μια καλή ιδέα για το πώς θα θέλαμε να είναι.
Με άλλα λόγια, δεν μας λείπει η γνώση και η ερμηνεία του υπάρχοντος, αλλά η ζωντάνια
της διαίσθησης, η ευρύτητα του πνεύματος, η δημιουργικότητα της φαντασίας, η ποιότητα της κραυγής-άρνησης.
Από κει και πέρα ή ίσως και παράλληλα, είναι ζήτημα επιθυμητικής βούλησης και απόφασης.

 

•το άρθρο το βρήκα στο indymedia- δεν γνωρίζω από ποια συλλογικότητα ή άτομο έχει προέλθει ωστόσο το βρίσκω εξαιρετικό, μεστό και εύστοχο

Μπαρμπα Γιάννης

Ώ Κυρά μου – Άγγελε – Σύ – των μειρακίων
πόχεις τό γέλιο, ώ χαύνη κόρη των πνευμάτων,
σέ μια βιτρίνα σ’ έχουν στήσει γυναικείων
φορεμάτων. . .

αναδημοσΙευση

Οι παλιοί τα λένε καλύτερα από τους νέους. Κάποιοι παλιοί… Οι λεγόμενοι “διαχρονικοί”. Τα λόγια τους πρέπει να είναι στο μυαλό μας, να τους κουβαλάμε μαζί μας. Έτσι με ένα πλούσιο παρελθόν μπορούμε, ενδεχομένως, να χτίσουμε ένα γερό μέλλον.

 

‘Στους μεταγενέστερους’

Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω!
Τα λόγια που δεν κεντρίζουν
Είναι σημάδι χαζομάρας.
Ένα λείο μέτωπο, αναισθησίας.
Εκείνος που γελάει
Δεν έχει μάθει ακόμα
Τις τρομερές ειδήσεις.
Μα τι καιροί λοιπόν ετούτοι, που
Είν’ έγκλημα σχεδόν όταν μιλάς για δέντρα
Γιατί έτσι παρασιωπάς χιλιάδες κακουργήματα!
Αυτός εκεί πού διασχίζει ήρεμα το δρόμο
Ξέκοψε πια ολότελα απ’ τους φίλους του
Πού βρίσκονται σ’ ανάγκη.

Είναι σωστό: το ψωμί μου ακόμα το κερδίζω.
Όμως πιστέψτε με: Είναι εντελώς τυχαίο.
Απ’ ό,τι κάνω, τίποτε δε μου δίνει
Το δικαίωμα να φάω ως να χορτάσω.
Έχω γλιτώσει κατά σύμπτωση.
(Λίγο η τύχη να μ’ αφήσει, χάθηκα.)
Μου λένε: Φάε και πιες!
Να ‘σαι ευχαριστημένος που έχεις!
Μα πώς να φάω και να πιω, όταν
Το φαγητό μου τ’ αρπάζω από τον πεινασμένο, όταν
Κάποιος διψάει για το ποτήρι το νερό που έχω;
Κι ωστόσο, τρώω και πίνω.

Θα ‘θελα ακόμα να ‘μουνα σοφός.
Τ’ αρχαία βιβλίο λένε τί είναι η σοφία:
Μακριά να μένεις απ’ τις επίγειες συγκρούσεις
Και δίχως φόβο τη λιγοστή ζωή σου να περνάς.
Θεωρούν σοφό ακόμα
Το δρόμο σου να τραβάς αποφεύγοντας τη βία
Στο κακό ν’ ανταποδίνεις το καλό
Να μη χορταίνεις τις επιθυμίες σου,
Αλλά να τις ξεχνάς.
Μου είναι αδύνατο να πράξω όλα τούτα:
Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω!

Ήρθα στις πόλεις την εποχή της αναστάτωσης
Όταν εκεί, βασίλευε η πείνα.
Ήρθα μες στους ανθρώπους
Στην εποχή της ανταρσίας
Και ξεσηκώθηκα μαζί τους.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
Που πάνω στη γη μου δόθηκε.
Το ψωμί μου το ‘τρωγα ανάμεσα στις μάχες.
Για να κοιμηθώ, πλάγιαζα ανάμεσα στους δολοφόνους.
Αφρόντιστα δινόμουνα στον έρωτα
Κι αντίκριζα τη φύση δίχως υπομονή.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
Που πάνω στη γη μου δόθηκε.

Στον καιρό μου,
Οι δρόμοι φέρνανε στη λάσπη.
Η μιλιά μου με κατέδιδε στο δήμιο.
Λίγα περνούσαν απ’ το χέρι μου.
Όμως, αν δεν υπήρχα..
Οι αφέντες θα στέκονταν πιο σίγουρα,
αυτό έλπιζα τουλάχιστον.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
Που πάνω στη γη μου δόθηκε.
Οι δυνάμεις ήτανε μετρημένες.
Ο στόχος βρισκότανε πολύ μακριά.
Φαινόταν ολοκάθαρα, αν και για μένα..
Ήταν σχεδόν απρόσιτος.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
Που πάνω στη γη μου δόθηκε.

Εσείς, που θ’ αναδυθείτε
Μέσ’ απ’ τον κατακλυσμό
Που εμάς μας έπνιξε,
Όταν για τις αδυναμίες μας μιλάτε
Σκεφτείτε
Και τα μαύρα χρόνια
Που εσείς γλυτώσατε
Εμείς περνάγαμε, αλλάζοντας χώρες
Πιο συχνά από παπούτσια,
Μέσα από ταξικούς πολέμους,
Απελπισμένοι σα βλέπαμε,
Την αδικία να κυριαρχεί και
Να μην υπάρχει εξέγερση.

Κι όμως το ξέραμε:
Ακόμα και το μίσος ενάντια στην ευτέλεια
Παραμορφώνει τα χαρακτηριστικά.
Ακόμα κι η οργή ενάντια στην αδικία
Βραχνιάζει τη φωνή.
Αλίμονο, εμείς που θέλαμε
Να ετοιμάσουμε το δρόμο στη φιλία
Δεν καταφέρναμε..
Να ‘μαστε φίλοι ανάμεσά μας.
Όμως εσείς, όταν θα ‘ρθει ο καιρός
Ο άνθρωπος να βοηθάει τον άνθρωπο
Να μας θυμάστε
Με κάποιαν ε π ι ε ί κ ε ι α.

Μπ. Μπρεχτ

Ντάριο Φο.Μύνημα προς αγανακτισμένους (share it)

Σ‘ έναν καπιταλιστή δεν πρέπει ποτέ να λες: «αχ, σας παρακαλώ, θα μπορούσατε λιγάκι να μου κάνετε λίγο χώρο ν’ αναπνεύσω κι εγώ; θα μπορούσατε να είστε λίγο πιο καλός, με λίγη περισσότερη κατανόηση; Ας συμφωνήσουμε…»

Όχι. Ο μόνος τρόπος για να μιλήσεις μαζί τους είναι να τους στριμώξεις στον καμπινέ, να τους χώσεις το κεφάλι μέσα στη λεκάνη και να τραβήξεις το καζανάκι. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο, ίσως με λιγότερο φανταχτερές βιτρίνες, ίσως με λιγότερες λεωφόρους, αλλά με λιγότερες λιμουζίνες, με λιγότερους απατεώνες. Τους πραγματικούς απατεώνες, αυτούς τους μισάνθρωπους με τις χοντρές κοιλιές. Κι έτσι θα είχαμε δικαιοσύνη.

Έτσι, εμείς που βγάζουμε πάντα το φίδι απ’ την τρύπα για τους άλλους, θα μπορούμε επιτέλους να σκεφτούμε και τον εαυτό μας. Να κτίζουμε σπίτια που να ανήκουν σε μας…

να ζούμε μια ζωή που θά ‘ναι ολότελα δική μας. Να ζούμε σαν ολοκληρωμένοι άνθρωποι τέλος πάντων. Να ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου η επιθυμία σου να γελάσεις, ξεσπάει από μέσα σου σα γιορτή, η επιθυμία να παίξεις και να γιορτάσεις… κι επιτέλους να κάνεις μια δουλειά που να σ’ ευχαριστεί… σαν κανονικοί άνθρωποι κι όχι σαν ζώα που ζουν και υπάρχουν χωρίς χαρά και φαντασία.

Ένας κόσμος όπου μπορεί κανείς να δει ξανά ότι υπάρχει ακόμη ένας ουρανός… τα λουλούδια που ανθίζουν… ότι ακόμα υπάρχει άνοιξη… και τα κορίτσια που γελούν και τραγουδούν. Και όταν μια μέρα πεθάνεις, δε θα πεθάνεις σα γέρος, πεταμένος σα στιμένη λεμονόκουπα, αλλά σαν άνθρωπος που έζησε ελεύθερος κι ευχαριστημένος μαζί με τους άλλους ανθρώπους…”

 

 

ΠΗΓΗ

Της Γης οι κολασμένοι

Δεν έχουμε άλλο τρόπο για να ακουστεί η φωνή μας, για να μάθετε το δίκιο μας. Τριακόσιοι (300) από εμάς ξεκινάμε Πανελλαδική Απεργία Πείνας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, στις 25 του Γενάρη. Είμαστε μετανάστες και μετανάστριες από όλη την Ελλάδα. Ήρθαμε εδώ διωγμένοι από τη φτώχια, την ανεργία, τους πολέμους, τις δικτατορίες. Οι πολυεθνικές της Δύσης και οι πολιτικοί υπηρέτες τους στις πατρίδες μας, δεν μας άφησαν άλλη επιλογή από το να ρισκάρουμε τις ζωές μας 10 φορές για να έρθουμε μέχρι την πόρτα της Ευρώπης. Η Δύση που καταληστεύει τον τόπο μας, με το απείρως καλύτερο βιοτικό επίπεδο από εκεί, είναι για μας η μοναδική ελπίδα να ζήσουμε σαν άνθρωποι. Ήρθαμε (με κανονική ή όχι είσοδο) στην Ελλάδα και δουλεύουμε για να ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας. Βρισκόμαστε στην αναξιοπρέπεια και στο σκοτάδι της παρανομίας για να ωφελούνται οι εργοδότες και οι υπηρεσίες του κράτους από την άγρια εκμετάλλευση της εργασίας μας. Ζούμε από τον ιδρώτα μας και με το όνειρο κάποια στιγμή να αποκτήσουμε ίσα δικαιώματα με τους έλληνες συναδέλφους. Το τελευταίο καιρό τα πράγματα έχουν γίνει πολύ δύσκολα για εμάς. Όσο κόβονται οι μισθοί και οι συντάξεις, όσο ακριβαίνουν τα πάντα, τόσο ο μετανάστης παρουσιάζεται ως φταίχτης, ως ο υπαίτιος για την εξαθλίωση και την άγρια εκμετάλλευση των ελλήνων εργαζομένων και μικροεπιχειρηματιών. Η προπαγάνδα φασιστικών και ρατσιστικών κομμάτων και οργανώσεων έχει πλέον γίνει η επίσημη γλώσσα του κράτους για το μεταναστευτικό. Η φρασεολογία τους αναπαράγεται πλέον αυτούσια από τα ΜΜΕ όταν μιλάνε για εμάς. Οι «προτάσεις» τους πλέον εξαγγέλλονται ως κυβερνητικές πολιτικές. Τείχος στον Έβρο, πλωτά στρατόπεδα και ευρωστρατός στο Αιγαίο, πογκρόμ και τάγματα εφόδου στις πόλεις, μαζικές απελάσεις. Πάνε να πείσουν τους έλληνες εργαζόμενους, πως συνιστούμε ξαφνικά απειλή για αυτούς, πως εμείς φταίμε για την πρωτοφανή επίθεση που δέχονται από τις ίδιες τους τις κυβερνήσεις. Η απάντηση στο ψέμα και στη βαρβαρότητα πρέπει να δοθεί τώρα και θα την δώσουμε εμείς οι μετανάστες και μετανάστριες. Μπαίνουμε μπροστά με τη ζωή μας για να σταματήσουμε τώρα την αδικία σε βάρος μας. Ζητάμε την νομιμοποίηση όλων των μεταναστών/τριών, ζητάμε ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα και υποχρεώσεις με τους έλληνες εργαζομένους και εργαζόμενες. Ζητάμε από τους έλληνες συναδέλφους μας εργαζομένους, από κάθε άνθρωπο που τώρα υποφέρει κι αυτός από την εκμετάλλευση του ιδρώτα του, να σταθεί δίπλα μας. Να στηρίξει τον αγώνα μας, για να μην αφήσει να επικρατήσει και στο δικό του τόπο το ψέμα και η αδικία, ο φασισμός και η απολυταρχία των πολιτικών και οικονομικών ελίτ. Αυτό δηλαδή που έχει επικρατήσει και στις δικές μας πατρίδες και μας ανάγκασε να ξενιτευτούμε για να μπορέσουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια, εμείς και τα παιδιά μας. Δεν έχουμε άλλο τρόπο για να ακουστεί η φωνή μας, για να μάθετε το δίκιο μας. Τριακόσιοι (300) από εμάς ξεκινάμε Πανελλαδική Απεργία Πείνας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, στις 25 του Γενάρη. Βάζουμε την ζωή μας σε κίνδυνο, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν είναι ζωή αυτή για ένα αξιοπρεπή άνθρωπο. Προτιμούμε να πεθάνουμε εδώ, παρά τα παιδιά μας να ζήσουν αυτά που περάσαμε εμείς.

Ιανουάριος 2011 Η Συνέλευση των μεταναστών απεργών πείνας

 

http://hungerstrike300.blogspot.com/

24 χρονών χαμένος

Έφτασα τα 24 για να “προσαχθώ”. Ημέρα γενεθλίων, ημέρα φοιτητικών εκλογών. Το πολυτεχνείο γεμάτο κόσμο να φωνάζει πόσο η ΠΑΣΠ γαμάει τη ΔΑΠ, πόσο η ΔΑΠ ειναι ότι καλύτερο έχει σκεφτεί ποτέ άνθρωπος, πόσο κομμουνιστές είναι οι ΚΝΕ-ίτες και πόσο αγωνισταράδες είναι οι ΕΑΑΚίτες, και χαζοχαρούμενους ΑΡΕΝίτες να χαζογελάνε- πιστοί στη γραμμή Αλέξη Τσίπρα. “Πάνοπλοι” ΕΑΑΚίτες στην πόρτα στη Στουρνάρη περίμεναν τους κακούς αναρχικούς που μπορεί να τους χάλαγαν το πανηγυράκι καίγοντας καμιά κάλπη. Την ίδια ώρα που στη Στουρνάρη κάτι χουλιγκάνια με το εθνόσημο και μοτοσυκλέτες με απήγαγαν παρέα με τον φίλο μου τον Ν. Η απαγωγή μου από τον δικό μου κόσμο κράτησε περίπου δυο ώρες. Εκεί τυχαία είχαν φέρει και τον άλλο Ν. , γνωστό και μη εξερεταίο τρομοκράτη καθώς και τον Δ. Φιλαράκια και οι δύο από άλλες μπάντες. Τον πρώτο μάλιστα τον είχαν ξανα-απαγάγει και μερικές μέρες τις έζησε σε ένα κελί. Τώρα περιμένει δικαιοσύνη.

Η απαγωγή ήταν μόνο χρονοκαθυστέρηση στην κανονικότητα και σφαλιάρα στο ασυνείδητο. Στο μυαλό μου έρχονταν λόγια που έχω γράψει σε αυτό το blog. Η ελευθερία μου είναι στις σόλες των αλήτικων παπουτσιών μου. Τι είναι η πόλη τούτη που οι φυλακές είναι γεμάτες φίλους μας. Δεν πα να μας χτυπάν με όλμους και κανόνια. Οι μπάτσοι βέβαια φιλικότατη… Στο μυαλό είναι ο στόχος άλλωστε… Είχαμε και την ευκαιρία να κάνουμε πολιτική ζύμωση… “Αν είχατε μυαλό θα είχατε παραιτηθεί”, είπε ο διπλανός μου με πολύ ευγενική φωνή. Ο πιτσιρίκος μπάτσος δεν κατάλαβε πως τον έλεγε εκείνη τι στιγμή βλάκα.

Όταν δεν έχει κάτι να χάσεις όλα μπορούν να γίνουν εκνευριστικά εύκολα. Θα περπάταγα σε ένα τεντωμένο σχοινί, 50 μέτρα πάνω από το έδαφος, χωρίς προστατευτικό δίχτυ αν δεν με ένοιαζε να πεθάνω. Και εκείνη την στιγμή πριν πέσω- γιατί θα έπεφτα- θα άλλαζε η ζωή μου. Για μερικά δευτερόλεπτα μέχρι η Γη να με τραβήξει στο κέντρο της θα ανακάλυπτα την σπουδαιότερη αλήθεια, την ασημαντότητα την δικιά μου και την ασημαντότητα του να γυρεύεις την αλήθεια. Γιατί τα λέω αυτά; Γιατί η σύντομη απαγωγή μου από τον κόσμο έξω με έκανε να δω ξανά μια αλήθεια που έβλεπα πριν τον Δεκέμβρη του ’08. Ότι είμαστε περικυκλωμένοι σύντροφοι. Ότι απειλούμαστε κάθε μα κάθε στιγμή από τον πιο στυγνό εχθρό: από την συνήθεια… “Κοίτα να δεις που θα τραγουδάμε Άσιμο και δίπλα μας θα είναι μπάτσοι” έγραφα πριν μερικούς μήνες. Και είναι αλήθεια! Γίνεται στο πάρκο κάθε μέρα. Τους συνηθίσαμε και οι απαγωγές πληθαίνουν. “Μα για να εκδικηθώ θα μου δοθεί ευκαιρία, δεν είναι μακριά η επόμενη πορεία”.

Με τα πολλά συνειδητοποιώ ότι βρίσκω συντρόφους εκεί που δεν τους ψάχνω.

Σας σέβομαι, σας αγαπάω, εξακολουθώ να με βρίσκω σχεδόν συμπαθητικό

ΥΓ. Πάλι καλά υπάρχει και το θέατρο… Πάλι καλά υπάρχει η οργή που γίνεται κραυγή.

Μία ιστορία που έχει πολιτικό τσεκούρι να ακονίσει, στην Ελλάδα

<!– @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

Μια φορά και έναν καιρό σε μια τσιμεντένια πόλη κάπου πολύ μακριά ήταν ένα μικρό παιδάκι που δεν έμοιαζε καθόλου με τα άλλα μικρά παιδάκια γύρω του. Κατέβαινε σε πορείες και πετούσε πέτρες και φόραγε κουκούλα και φώναζε αντιαστυνομικά και αντικρατικά συνθήματα. Και όλο αυτό το πράγμα του έδινε ζωή, ότι κάτι κάνει, ότι αγωνίζεται για την δική του ουτοπία ρισκάροντας επειδή μόνο και μόνο τον έπνιγε το δίκιο και δεν άντεχε να βλέπει τους υπόλοιπους ανθρώπους να ζουν τις ψυχρές και σκληρές ζωές τους και να μην κάνουν τίποτα για αυτό.

“Μα δεν έχω ακούσει ποτέ μικρά παιδάκια να φοράνε κουκούλες και να κάνουν όλα αυτά τα πράγματα”, μπορείς να πεις. Ε, αυτό το παιδάκι δεν ήταν τόσο πολύ παιδάκι. Τον κρατούσε στην παιδική του ηλικία το πάθος του για ελευθερία και ο έρωτάς του για ζωή. Γιατί όσο απομακρύνονται τα όνειρα από τις ζωές μας τόσο πιο κοντά στο θάνατο φτάνουμε. Αυτός λοιπόν ο τυπάκος τριγυρνούσε όλη μέρα κρατώντας ένα μαρκαδόρο κι έγραφε ότι του ερχόταν στο κεφάλι και προσπαθούσε να σκεφτεί κάτι πραγματικά πρωτότυπο να γράψει σε έναν τοίχο μα δεν μπορούσε να σκεφτεί.

Και μια μέρα σκέφτηκε: “Η πραγματικότητα είναι στο προφανές. Υπάρχει ελπίδα” και πήρε την κόκκινη μπογιά του και έγραψε σε έναν γκρίζο και μουντό τοίχο με τα καλύτερα και πιο στρογγυλά γράμματά του “Υπάρχει ελπίδα”. Και στάθηκε χαρούμενος μπροστά στο σύνθημά του και άναψε τσιγάρο και έμεινε να το παρατηρεί για λίγο. Και όταν νύχτωσε και τα φώτα της πόλης άναψαν αυτός ήταν ακόμα εκεί. Όσπου είδε έναν άνθρωπο που δεν έμοιαζε με τους κανονικούς ανθρώπους: Ήτανε 10 μέτρα ψηλός και όχι μόνο αυτό! Ήταν όλος φτιαγμένος από παράξενα πράγματα. Τα χέρια του ήταν πιστόλια, τα μπράτσα του ήταν γκλομπ, το σώμα του ήταν ένα τεράστιο ΑΤΜ, αντί για πόδια είχε ερπύστριες και το κεφάλι του ήταν μια τεράστια τηλεόραση.

Και ο παράξενος άνθρωπος πήρε την μπογιά του μικρού παιδιού και πρόσθεσε ένα “ΔΕΝ” μπροστά από το σύνθημα που είχε γράψει. Και έπιασε το παιδάκι και του φόρεσε “καθώς πρέπει” ρούχα και το έκλεισε μέσα σε μια τεράστια φυλακή και του έλεγε πώς πρέπει να συμπεριφέρεται και τι να διαβάζει και τι να ψηφίζει και όλα αυτά. Και το παιδάκι πήγε σε μια γωνίτσα και έκλαιγε ώσπου το πήρε ο ύπνος. Και όλα τα άλλα παιδάκια το κορόιδευαν που έκλαιγε γιατί ήταν αγοράκι και στη φυλακή αυτή τα αγοράκια απαγορεύεται να κλαίνε. Και το πήρε ο ύπνος.

Όμως εκείνη την νύχτα ένας άλλος πολύ πολύ περίεργος άνθρωπος τον πλησίασε. Αυτός ο άνθρωπος ήταν όλος φτιαγμένος από ροζ αφράτα μαξιλάρια και τον έλεγαν πουπουλένιο. Και ο Πουπουλένιος είπε “γεια” στον τυπάκο μας και ο τυπάκος είπε “γεια” στον Πουπουλένιο. Και κάθισαν και μίλησαν για λίγο για την φυλακή και για το πόσο όμορφα ήταν έξω από εκεί και για το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Και ο φίλος μας κατάλαβε αμέσως και είπε στον Πουπουλένιο “Θα πεις στα άλλα παιδιά έξω πως δεν ήμουν δειλός;” και ο Πουπουλένιος είπε “Ναι” λέγοντας ψέμματα. Και ο Πουπουλένιος έδειξε στο παιδί την γραβάτα που του είχαν φορέσει και πως να τη δέσει στο φωτιστικό και έμεινε εκεί να τον κοιτάζει κρεμασμένο.

Η ιστορία “Ένα παραμύθι που έχει πολιτικό τσεκούρι να ακονίσει, στην Ελλάδα” τελειώνει κάπως έτσι με φρικιαστικό και μακάβριο στυλ χωρίς να αγγίζει όμως την μεγαλύτερη αλήθεια. Πως ελπίδα υπάρχει αλλά είναι καλά κρυμμένη και πως όποιος την ανακαλύψει τότε θα μπορέσει να ζήσει μια ζωή μαγική. Και πως όποιος ανακαλύψει την αλήθεια του και πιστέψει σε αυτή και την ακολουθήσει, αγνοώντας τα εμπόδια, δεν θα δεχτεί ποτέ επίσκεψη από τον Πουπουλένιο. Ενώ όποιος συνεχίσει να ζει την φριχτή και μίζερη ζωή που του έμελλε χωρίς να προσπαθεί να την κάνει πιο όμορφη αυτόν τον έχει επισκεφθεί ήδη ο Πουπουλένιος.

Ποτέ δεν θα μπορέσω να αρθρώσω πολιτικό λόγο…

<!– @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥ ΥΠΟΚΡΙΤΗ

Η Αφορμή

Η εν ψυχρώ δολοφονία του μικρού Αλέξη Γρηγορόπουλου το Σάββατο την έκτη μέρα του Δεκέμβρη δεν ήταν μια ακόμα σταγόνα που ξεχύλισε ένα ακόμα ποτήρι! Ήταν ένας ολόκληρος καταρράχτης που έπεσε στα μούτρα μας, μας χάλασε το μακιγιάζ, μας ξύπνησε και μας έκανε να δούμε την πραγματικότητα.

Μια ολόκληρη γενιά βγήκε στους δρόμους, διαδήλωσε, απάντησε με βία απέναντι στην κρατική βία, στην τρομοκρατία που τον είχε σκλάβο μέχρι χθες. Ο λαός, προς τέρψιν της αριστεράς, σήκωσε το κεφάλι πριν του το κάνει κιμά η κρατική μηχανή.

Αναλύσεις για το πως και το γιατί, για το ποιοι έσπασαν και τι έκαψαν, είναι συζητήσεις στα παράθυρα των μέσων μαζικής αποχαύνωσης. Είμαστε έννοα όντα, κατεβήκαμε στον δρόμο, είδαμε κρίναμε.

Η αστυνομοκρατία και ο φόβος δεν έκαμψαν το θέλω μας για “μια άλλη κοινωνία” όπως την οραματίζεται μέσα στο κεφάλι του ο καθένας.

Εκεί που το αδύνατο γίνεται δυνατό

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, σπουδαστές θεατρικών σχολών συγκεντρωθήκαμε, ανταλλαξαμε απόψεις και προβληματισμούς και πήραμε αποφάσεις για δράση.

Δράση που στοχεύει στις δυνάμεις καταστολής και στο ίδιο το κράτος που μας πνιγει και καταστρέφη την προσωπικότητά μας.

Δράση που έχει σαν στόχο να δημιουργήσει έμπνευση για τον αγώνα και όχι να λειτουργήσει πυροσβεστικά μέσα στο κίνημα

Δράσεις που αποσκοπούν στο να αφυπνίσουν τους ανθρώπους που τσουβαλιάζονται και αποκαλούνται “κοινή γνώμη”

Πρακτικές που στοχεύουν στο να κάνουν πιο όμορφη την ζωή μας

Καιρός να βγάλουμε τις απάνθρωπες μάσκες μας, να κοιτάξουμε τον ήλιο στα μάτια, να διεκδικήσουμε το αδύνατο, να απελευθερωθούμε από οτιδήποτε μας τρώει και μας πνίγει.

Στόχοι και Αιτήματα

Ένα κίνημα σαν και αυτό, ακηδεμόνευτο, αυθόρμητο, μακριά από πολιτικά μορφώματα, ένα κίνημα οργής, θλίψης μα και ελπίδας θα ήταν πολύ φτηνό αν ζήταγε παραπάνω φράγκα για το οτιδήποτε, χεσμένους σας έχουμε και εσάς και τα λεφτά σας. Θα ήταν παγίδα να ζητάει, σε αυτήν την φάση τουλάχιστον, οτιδήποτε περισσότερο από αφοπλισμό της αστυνομίας, διάλυση των ΜΑΤ, κατάργηση των τρομονόμων και των καμερών, αιτημάτων δηλαδή που γίναν σύνθημα στα χείλη χιλιάδων διαδηλωτών.

Ζητάμε το αυτονόητο! Καλύτερη ζωή! Αυτό μας λείπει, όλα τα άλλα τα βρίσκουμε…

Το φαινόμενο της Δράσης- Αντίδρασης (αυτοκριτική)

Γίναμε, είναι αλήθεια, όντα παθητικά. Φέραμε όμως τούμπα την ιστορία και περάσαμε στην αντεπίθεση. Η αντεπίθεση όμως πρέπει να γίνει καθολική. Πρέπει κάθε μέρα να δίνουμε βροντερό παρόν σαν ζωντανά κομμάτια της κοινωνίας. Σε δεύτερη φάση πρέπει εμείς (σαν μελλοντικοί καλλιτέχνες (???) και σαν άνθρωποι) να είμαστε αυτοί που προκαλούμε, εμείς πρέπει να τραβάμε το αυτί του κάθε βολεμένου μικροαστού, εμείς πρέπει να τραβήξουμε τον κόσμο απο το χέρι για να έρθει μαζί μας, κάθε μέρα, κάθε ώρα! Ούτε ένα γαμημένο δευτερόλεπτο δεν πρέπει να πάει χαμένο. Γιατί σε τελική ανάλυση, ως εξεγερμένοι, εμείς έχουμε το δίκιο. Και αν κάνουμε λάθη υπάρχει πάντα χρόνος να τα διορθώσουμε.

Επίλογος

Τώρα που τα ψεύτηκα χαμόγελα τόσων χρόνων μεταλλάχτηκαν σε ψεύτικα δάκρυα από τα χημικά των μπάτσων, τώρα που αντί να αλλάζουμε κανάλια προσπαθούμε να αλλάξουμε τα μυαλά μας, τώρα είναι η ώρα που αντί για χριστουγεννιάτικα δώρα πρέπει να πάρουμε το μέλλον στα χέρια μας. Να κάνουμε την έφοδο στον ουρανό πραγματικότητα. Η ποίηση βρίσκεται στα οδοφράγματα.

• ΤΟ ΑΙΜΑΙ ΚΥΛΑΕΙ ΕΚΔΙΚΙΣΗ ΖΗΤΑΕΙ

• ΕΝΑΣ ΣΤΟ ΖΩΜΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ

• ΕΣΕΙΣ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΥΛΙΚΕΣ ΖΗΜΙΕΣ ΕΜΕΙΣ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΖΩΕΣ

• ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΕΡΟΝΥΧΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ

• ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ

• ΚΟΥΓΙΑ ΕΞΟΣΤΡΑΚΙΣΟΥ

• ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΑΣ ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΝΑ ΠΑΙΞΩ

• ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ, ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ Ε;

• ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΤΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΡΑΛΙΑ ΠΑΜΕ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΓΙΑ ΗΛΙΟΘΕΡΑΠΙΑ

• ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ ΜΠΑΤΣΟΙ- ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ- ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

Με εκτίμηση, σεβασμό και κατανόηση

Ένας από εσάς

ΥΓ. Σας αγαπάω και σας υπολογίζω. Με βρίσκω σχεδόν συμπαθητικό.

Φύλακας: Κάπως αλλιώς…

Όλα είναι ήρεμα εδώ! Όλος ο κόσμος περιφέρεται φιλήσυχα. Πηγαίνει στις δουλειές του κοιτάζοντας κάθε 3 λεπτά το ρολόι, γιατί δεν πρέπει να αργήσει. Κάθεται στον καναπέ και βλέπει με τις ώρες τηλεόραση! Την αγαπάει την τηλεόραση γιατί ένημερώνεται! Μαθαίνει ειδήσεις, γλεντάει, διασκεδάζει! Τα παιδιά στα σχολεία μαθαίνουν πόσο καλό είναι το κράτος, μαθαίνουν τον εθνικό ύμνο, την ιστορία και τον πολιτισμό μας σαν έθνος! Οι καθηγητές κάνουν την δουλειά τους όσο καλύτερα γίνεται. Οι γιατροί επιτελούν κοινωνικό έργο όπως θα έπρεπεάλλωστε στην χώρα του Ιπποκράτη! Οι πατέρες της εκκλησίας κυρήττουν τα άγια και οι πιστοί ανάβουν τα κεριά τους και προσεύχονται για το καλό όλων μας. Οι φοιτητές κοιτάζουν πως θα πάρουν πτυχίο για να πιάσουν μια καλή δουλειά, να παντρευτούν, να κάνουν παιδιά. Όλος ο κόσμος αγωνίζεται και προσπαθεί: για ένα αμάξι, μια τηλεόραση, ένα εξωχικό! Υπάρχουν και ήρωες! Οι ήρωες παίρνουν μετάλλια, σηκώνουν τρόπαια, τραγουδάνε στην παραλιακή. Οι πολιτικοί φροντίζουν για το αύριο του τόπου, η αστυνομία μα φυλάει και οι μετανάστες σκύβουν το κεφάλι, όπως τους αξίζει.

Όλα ε’ιναι ήρεμα εδώ… Βλέπεις εσύ κανένα με ύφος αγνό;

Φύλακας… Πρώτη προσπάθεια…

Όλα είναι ήρεμα. Όλος ο κόσμος περιφέρεται φιλήσυχα!
Πηγαίνει στις δουλειές του σταματώντας κάθε
4 βήματα και κοιτάζει το ρολόι! Τι μπορεί να
έχει αλλάξει ρε μαλάκα μέσα σε 2 λεπτά;Κορνάρει
στα φανάρια και μανουριάζει με τους πλανόδιους που
πουλάνε χαρτομάντηλα και πλένουν τα τζάμια, λες και
ήταν επιλογή τους να κάνουν αυτή την δουειά.

Οι κυράτσες στα σπίτια τους βλέπουν με τις ώρες τηλεόραση:
με ποιόν γαμήθηκε η τάδε, πόσα παίρνει η λουλουδού, τι θα
φορεθεί. Στο καπάκι τηλέφωνο στην γειτόνισσα για να μάθει
το ντοκουμέντο της οδού Κακομοίρη και άλλαξε τα δρόμενα
της γειτονιάς.

Τα παιδιά στο σχολείο παπαγαλίζουν, παπαγαλίζουν...
Όλο ανόητα πράγματα τους μαθαίνουν. Όλο ψέματα!
Τους μαθαίνουν πόσο καλοί είναι οι έλληνες και πόσο κακοί
οι τούρκοι, πόσο κάνει ένα και ένα, πόσο πλούσια είναι η
ελληνική γλώσσα. Και στην τελική θα βγουν καλοκουρδισμένες
μηχανές και θα μπουν στα πανεπιστήμια και μετά θα πιάσουν
την καλή.

Οι γιαγιάδες στην εκκλησία σκύβουν και προσεύχονται μπας
και ο καλός θεούλης τις σώσει από τις αμαρτίες τους
τώρα που είναι στα τελευταία τους. Ακούν τους χριστόδουλους,
τους άνθιμους,τους ψωμιάδηδες και τους ευαγγελάτους τόσο πιστά
όπως άνθρωπος δεν άκουσε ποτέ άνθρωπο. Λες και αυτοί έχουν την
λύση σε κάθε πρόβλημα.

Οι πολιτικοί είναι λαμόγια. Γαμιούνται στα φράγκα λεν τις μαλακίες τους και τα
χαιβάνια από κάτω τους χειροκροτούν. Υπνοτίζουν τον κόσμο με μπάλα και
γιουροβίζιον και τηλεόραση. Πολύ τηλεόραση για όλους! Έχει απ' όλα ο μπαξές!
Ηλίθια σόου, ψαγμένα ντοκιμαντέρ, απολιτίκ εκπομπές, κατινίστικα μαγκαζίνα,
χαζοχαρούμενες σειρές, δήθεν αριστεροχαρούμενες συζητήσεις.

Οι φοιτητές κάθονται με σταυρωμένα τα χέρια και περιμένουν να πέσει από τον
ουρανό το πτυχίο, να περάσει ο στρατός, να βρουν μια δουλειά με 700 ευρο, να
παντρευτουν με προξενιό, να σκαρώσουν καναδυο κουτσουβελα, να πάρουν καινούριο
αμάξι, δάνειο, σπίτι, εξωχικό, τηλεόραση.

Και ήρωες; Δεν υπάρχουν ήρωες! Οι ήρωες ντοπάρονται, σηκώνουν σημαίες και
τρόπαια, τραγουδάνε στην παραλιακή!

Όλα είναι ήρεμα εδώ! Βλέπεις εσύ κανένα με ύφος αγνό;