1. Η σύγχρονη κοινωνία. Η σύγχρονη κοινωνία του θεάματος. Η σύγχρονη κοινωνία του ατομικισμού. Η σύγχρονη κοινωνία του φαίνεσθαι. Η σύγχρονη κοινωνία της πληροφορίας και της (σχεδόν επιλεκτικής) πρόσβασης σε αυτήν. Η σύγχρονη κοινωνία της ελεύθερης οικονομία, της παγκοσμιοποίησης, της μη ύπαρξης συνόρων (για το κεφάλαιο).
2. Ο νέος προλετάριος. Ο νέος προλετάριος ως υποκείμενο των κοινωνικών αλλαγών. Ο νέος προλετάριος ως καταναλωτής, ως μία μηχανή που παράγει- πληρώνεται- καταναλώνει. Ο νέος προλετάριος ελεύθερος. Ο νέος προλετάριος μορφωμένος. Ο νέος προλετάριος της παθητικότητας και της έλλειψης κρίσης. Ο νέος προλετάριος υποκείμενο των κοινωνικών αλλαγών (;). Ο νέος προλετάριος γεύεται όλα τα αγαθά που του προσφέρει το 1, ενταγμένος πλήρως στο περιβάλλον του.
3. Η τέχνη. Η τέχνη σπουδαίο εργαλείο στην κοινωνία του θεάματος. Η τέχνη του φαίνεσθαι. Η τέχνη για την τέχνη -όχι σαν όρος αλλά σαν ακολουθία λέξεων- είναι κάτι που αντιπροσωπεύει την σύγχρονη κοινωνία του ατομικισμού και χαϊδεύει τα αυτιά του νέου προλετάριου που κοιτάζει μόνο την πάρτη του. Η τέχνη που ναρκισσεύεται. Επιδεικνύει αντί να δείχνει. Λέει περίπου κάτι χωρίς να πει τίποτα. Κραυγάζει για να κάνει εντύπωση και σιωπά όταν την ρωτάς κάτι.
ειχα ενα μαθημα στη σχολη το προηγουμενο εξαμηνο για την επικοινωνια.
θα σου πω την απαντηση στο θεμα που εξεταστηκα.
εχει να κανει με την αντιπαραθεση μεταξυ orwell και postman για τις δομες του συγχρονου κοσμου.
-ο οργουελ φοβοταν οτι ο κινδυνος θα επιβληθει απο εναν εξωτερικο και παντοδυναμο δικτατορα. ο ποστμαν ελεγε οτι αρκει μονο να πλασαριστει ενα μοντελο ψυχαγωγικης ζωης το οποιο θα αποδεχτει ο ανθρωπος και μεσα απο αυτο θα αυτοφυλακιστει
-ο οργουελ φοβοταν οτι μια μερα θα απαγορευαν τα βιβλια.
ο ποστμαν ελεγε οτι δεν θα χρειαστει, γιατι καποια στιγμη δεν θα υπαρχει ανθρωπος προθυμος να τα διαβασει
-ο οργουελ φοβοταν εκεινους που θα στερουσαν τη πληροφορηση. ο ποστμαν απο την αλλη φοβοταν την υπερ-πληροφορηση απο την αποψη οτι θα ερθει η εποχη που ακομα και αν η πληροφορια γινεται γνωστη, κανενας δεν θα αντιδρα
-ο οργουελ φοβοταν εναν πολιτισμο υποτελειας, ο ποστμαν φοβοταν την ανια μας και οτι θα αναπτυξουμε ‘εναν πολιτισμο κοινοτυπιας βασισμενο κατα κυριο λογο στη κοινωνια του θεαματος’
(απο το βιβλιο ‘απο την επικοινωνια στην κοινωνια’, του Γα’ι’τανη.
οργουελ ή ποστμαν τελικα?
και σκεψου πως χθες τελειωσα τον χαξλεη… θαυμαστος νεος κοσμος… για ποιο βιβλιο του ποστμαν μιλας???
αυτο παθαινει κανεις -εγω- οταν δεν ξαναδιαβαζει το σχολιο που θα ποσταρει..
ο ποστμαν στο βιβλιο του ‘amusing ourselves tou death’ ουσιαστικα συγκρινει τις αποψεις του χαξλευ με αυτες του οργουελ, και προκυπτουν οι αντιθεσεις που σου εγραψα.
απλα εγω εκ παραδρομης εγραφα τα λογια του χαξλευ ως λογια του ποστμαν, επειδη τον ειχα στο μυαλο μου, σορρυ..
πως ηταν το βιβλιο?
συμβαινουν αυτα! χε! μην μασας… το βιβλιο μαρεσε πολυ σε “φιλοσοφικο” επιπεδο… ανθρωποι που ειναι σκλαβοι εχοντας τα παντα και νιωθωντας ομορφα με αυτο…
νομίζω είσαι σε καλο δρόμο. αναρωτιέμαι που θα χωρούσες τον εργάτη-μάζα, το κοινωνικό εργοστάσιο και αυτή την ύψιστη αξία που μας έχει διδάξει το παρελθόν μας : τον ανθελληνισμό.
μου αρεσεις πως γράφεις…
εις το επανιδείν
rupax ακριδα τα λεμε τριγυρω…