Τους βλέπω και τους αναγνωρίζω. Μεγάλη κατάρα. Είναι μέσα στο μυαλό μου! Τους ξέρω αυτούς! Τους ξέρω καλά… Κι όμως… Δεν τους θυμάμαι. Μπορώ να τους αναγνωρίσω όσο και αν περάσει ο καιρός, αλήθεια λέω ότι μπορώ. Και το έχω αποδείξει πολλές φορές. Μια ευχή ή μια κατάρα; Ένα χαζό ταλέντο που μάλλον περισσότερα προβλήματα μπορεί να σου προκαλέσει, εκτός βέβαια αν βρεις έναν τρόπο να το χρησιμοποιήσεις σωστά. Εγώ πάντως όχι.
Δεν τους θυμάμαι, δεν θυμάμαι πως περπατούσαν, την φωνή τους, το αγαπημένο τους φαγητό ή χρώμα, τα γράμματά τους κι όμως μπορώ και ξεχωρίζω τις φάτσες τους μέσα από δεκάδες άλλες, όσο κιαν έχουν περάσει τα χρόνια, όσο και αν έχουν αλλάξει είναι μέσα και κατάρα σε μένα που δεν μπορώ να τους ξεχάσω…
