Καλώς Ήλθατε

Όρθιος όπως πάντα με σταυρωμένα τα δάχτυλα, λιγάκι προς τα αριστερά γερμένο το κεφάλι και τα γυαλιά στραβά βαλμένα προς τα δεξιά θαρρείς πως το έκανε ξεπίτηδες για αντίβαρο.

Ώρες πολλές καθόταν ο Σον-Λη* σε αυτή τη στάση ψάχνοντας το χάος στο άσπρο χρώμα του τοίχου της κρεβατοκάμαρας του… Διαμέρισμα 4, όροφος 3^ος, οδός Σεντ Γουίλιαμς, Λονδίνο, Μεγάλη Βρετανία.

Έτος δεν θυμάμαι αλλά δεν έχει σημασία, ίσως τίποτα από όλα αυτά να μην έχει σημασία.

Ο ήχος του κουδουνιού ήρθε και του τάραξε την προσοχή… νωχελικά φόρεσε τις σκισμένες του παντόφλες έκανε ένα άλμα 180 μοιρών και κατευθύνθηκε αργά αργά προς την πόρτα… την άνοιξε… δεν βρήκε τίποτα παρά μόνο ένα γράμμα…

Το σήκωσε, το έβαλε στην δεξιά τσέπη της ρόμπας του, πήγε στο δωμάτιο, έβγαλε τις παντόφλες, σταύρωσε τα δάχτυλα του, στράβωσε τα γυαλιά του, έγειρε το κεφάλι.

Κάτι όμως τον έτρωγε μέσα του. Είχε ήδη ξεχάσει την ύπαρξη της επιστολής βλέπετε. Ο ίδιος ισχυριζόταν πως από τότε που κατάπιε το αγαπημένο του χρυσόψαρο απόκτησε μερικά από τα χαρακτηριστικά του: θολή μνήμη και το άλλο-τι κουσούρι θεέ-να στέκεται και να χαζεύει το λευκό του τοίχο! Ώρες ατελείωτες ίσως και μέρες… Μια φορά στεκόταν τόσο πολύ καιρό που άλλο τα ποδιά του δεν τον κράτησαν και σωριάστηκε στο έδαφος…

Και τι πράγμα και τούτο… Όλα αυτά τα περίεργα γράμματα!

Τώρα του ήρθε στο μυαλό! Το γράμμα! Αυτό του αποσπούσε την προσοχή… φόρεσε τις παντόφλες, ίσιωσε τα γυαλιά, και πήγε στο γραφείο. Κάθισε. Πήρε χαρτοκόπτη, άνοιξε το τον φάκελο. Έβγαλε το χαρτί… Ένα άδειο κομμάτι χαρτί… Άσπρο σαν τον τοίχο! Ούτε γραμμές ούτε γράμματα ούτε λέξεις ούτε καν τα χνάρια που αφήνει το στυλό στο από κάτω φύλλο όταν γράφουμε σε ένα τετράδιο! Τι κακόγουστη φάρσα διάολε! Κάποιος παίζει με τα νεύρα μου σκέφτηκε… Άνοιξε το τελευταίο συρτάρι του γραφείου του.

Ήταν γεμάτο με τέτοια γράμματα.

Ποτέ δεν κατάλαβε ποιος του έστελνε αυτές τις επιστολές μέχρι που πέθανε όσο ήσυχα έζησε…

Όμως εγώ ξέρω…

Του τα έστελνε κάποιος που θα ήθελε πολύ να διαβάσει όλα όσα έβλεπε ο Σον-Λη στον άσπρο εκείνο τοίχο

Καλώς ήρθατε στο καβούκι μου

*Σον-Λη όνομα τυχαίο