Ποτέ και πουθενά

“Πως λοιπόν να σταματήσουμε αλλιώς την ένοπλη επίθεση του εχθρού, παρά μόνο με ένοπλη άμυνα, για να περάσουμε ύστερα και εμείς με τη σειρά μας στην επίθεση;” (Λ.Τρότσκι, Που βαδίζει η Γαλλία)

Μήπως με είδαν;

Οι βρυκόλακες. Με κυνηγάνε! Ανοίγουν τα φέρετρά τους και με κυνηγάνε. Βγαίνουν στο δρόμο και με ψάχνουν. Ψάχνουν να πιουν αίμα. Το δικό μου το αίμα. Τρέχω.

Οι καμπάνες χτυπάνε πένθιμα. Ουρλιάζουν, σκούζουν οι καμπάνες. Μου τρυπάνε τα αυτιά. Στροβιλίζονται στο κεφάλι μου και προκαλούν αριθμίες στην καρδιά μου.

Καταφύγιο; Ποιο καταφύγιο… Χιλιάδες ζευγάρια μάτια λάμπουν από παντού. Και τα πόδια μου δεν με αντέχουν πια. Θα πέσω.

Έπεσα. Ένα μικρό παιδί, ένα μικρό κορίτσι με πλησιάζει. Η ελπίδα! Σώθηκα! Προτάσσω το χέρι, μου δίνει το δικό της. Είναι ένας από αυτούς. Μου μπήγει τα νύχια. Αίμα καυτό και πύον και σάρκα. Είναι ένας από αυτούς. Πλησιάζουν και άλλοι. Ορμάνε πάνω μου, με κατασπαράζουν λυσσασμένα. Με τρώνε ζωντανό.

Την άλλη μέρα περιμένω πάλι τις καμπάνες για να αρχίσει το κυνηγητό.…

Είναι κάποιες φορές…

… που η ζωή τρέχει μπροστά από τα μάτια σου τόσο που μπερδεύεις τις αναμνήσεις με τη φαντασία σου

καλημέρα

Χορεύουν γυμνές

οι αναμνήσεις και οι εμμονές

και γίνονται ένα

μέσα σε έναν άχρωμο πυθμένα

μικρές εκρήξεις καταστρέφουν

το χθες

και δε λες

μόνο κλαις

λογική δίχως φρένα

ακούς βροντές

μιλάς για μένα/ μιλώ για σένα

πεθαμένες μουσικές

τρύπιες τροχιές

τρέφουν

αυταπάτες και ενοχές

μιλούν για σένα/μιλούν για μένα

(τα πάντα) Είναι θέμα ισοτιμίας

Greek Souvlaki

Το πιο σημαντικό πράγμα που μπορείς να αγοράσεις με λιγότερο από δύο ευρώ είναι μάλλον ένα σουβλάκι.

Καλό μήνα λέω στη ψυχή μου

Προσπαθώ να τρέξω ανάποδα, να γυρίσω πίσω, όμως ο χρόνος ακούραστος πάει μπροστά. Δεν σε περιμένει. Προχωράει. Αυτό το ανελέητο κυνηγητό με τον χρόνο το ονομάζουμε ζωή. Μια γραμμική αντιστοιχία στιγμών και αναμνήσεων που άπαξ και συνέβη δεν αλλάζει στον αιώνα τον άπαντα (όχι και ότι ενδιαφέρει κάποιον άλλο έξω από σένα να αλλάξει). Κάποιες φορές πέφτεις κατάκοπος στο καναβάτσο και ακούς φωνές να μετράνε αντίστροφα, ψυθηριστά στο αυτί σου. Σηκώνεσαι. Μια καινούρια μέρα σημένει μια καινούρια αρχή. Ένας καινούριος μήνας, ένα καινούριο κυνήγι της μοίρας. Ξεσκονίζεις την κουρελιασμένη σου όψη και μετά από μερικά δευτερόλεπτα σχηματίζεται χαμόγελο στα σαστισμένα σου χείλη και αρχίζεις από εκεί που είχες μείνει.

Έτσι είναι φίλοι μου, και είναι ωραία…

Για τον Κ. Γ.

Στον Δόγη έφεραν κάποτε μία τουρκάλα χανούμισσα για δώρο, λέει. Το είχαν έθιμο από παλιά να δίνουν οι Τούρκοι γυναίκες ως αντάλλαγμα μιας καλής διπλωματικής σχέσης. Για την άμοιρη την τουρκάλα όμως αυτό ήταν η καταδίκη της. Δεν ήθελε να φύγει για τις δυτικές χώρες. Όταν όμως είδε τον Δόγη αμέσως τον ερωτεύτηκε σφόδρα. Εκείνος μισούσε την τουρκάλα, γιατί μισούσε τους τούρκους. Πλάγιαζε στο κρεβάτι μαζί της βγάζοντας τις πιο μεγάλες του διαστροφές, χωρίς ποτέ να έχει καταλάβει τον μεγάλο έρωτα της χανούμισσας για αυτόν. Μία αλλόθρησκη, μια ξένη, που ομολογουμένως ήξερε τα μυστικά του κρεβατιού. Εκείνη απλά τον κοίταζε με τα κατάμαυρα μάτια της όταν τον έπαιρνε ο ύπνος και του χάιδευε τα μαλλιά και του ψιθύριζε λόγια αγάπης στη γλώσσα του, μήπως μπουν στα όνειρά του και μπορέσει να την αγαπήσει. Κάθε βράδυ. Μάταια. Έκανε μαζί της 7 παιδιά και τα 7 τα έστειλε στρατηλάτες στις πιο τρομερές μάχες, σε αυτές που ήξερε ότι ο στρατός του θα καταποντιστεί και τα παιδιά του τα ημίαιμα θα βρίσκαν φριχτό τέλος το δίχως άλλο. Νεκροί ή δούλοι στις πέρα χώρες της Αραβίας. Κάποτε όμως πέρασαν τα χρόνια. Η τουρκάλα πέθανε και θάφτηκε χωρίς καμία τιμή και γέρος πια ο Δόγης αποφάσισε να παραιτηθεί από τα αξιώματά του και να τα δώσει αλλού. Μια μέρα λοιπόν φώναξε τον γραφιά του παλατιού για να του υπαγορεύσει τα απομνημονεύματά του και αυτά να μείνουν για πάντα στην ιστορία, πράγμα καθώς πρέπει. Δεν του είπε για τη ζωή του, για τα κατορθώματά του. Του είπε μόνο για το βαθύ εγώ του και πως προσπάθησε να το πολεμήσει αλλά ποτέ δεν τα κατάφερε. Του είπε και για την ξένη γυναίκα που κοιμόταν μαζί της τόσα χρόνια, που του χάρισε 7 παιδιά- και τα 7 νεκρά, που κάθε μέρα άκουγε τα γλυκά της λόγια μα ποτέ δεν έδωσε μια απάντηση γιατί το μόνο που ερωτεύτηκε σε αυτήν ήταν η εικόνα που είχε φτιάξει εκείνη για τον ίδιο. Του είπε χαρακτηριστικά:

“ Το ήξερα πως εκείνη η γυναίκα περίμενε από εμένα να της δώσω κάτι που δεν ήθελα. Δεν προσπάθησα ποτέ να μπω στη θέση της, να καταλάβω πως νιώθει, δεν την πήρα ποτέ μια τρυφερή αγκαλιά. Οι συνθήκες με έκαναν σκληρό. Ο Δούκας ποτέ δεν πρέπει να είναι ένας αδύναμος κρίκος, δεν πρέπει να είναι ευάλωτος και όλοι ξέρουμε πόσο ευάλωτος είναι ο άντρας ο παθιασμένος από τον έρωτα για μια γυναίκα. Έπρεπε να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων για να μην χάσω την δύναμή μου. Και εκείνη η γυναίκα ήξερε να με κάνει να νιώθω δυνατός. Γι αυτό την κράτησα στην κάμαρά μου μέχρι τα βαθιά γεράματα. Γιατί από το τίποτα που της έδωκα πήρα μόνο αγάπη. Γι αυτό δεν την στεφανώθηκα ποτέ. Γιατί ήθελα να μιλάει μόνο για μένα χωρίς εγώ να δίνω λόγο. Γι αυτό δεν της ζητιάνεψα ένα φιλί. Γιατί τα φιλιά της μου τα έδινε από μόνη της, τέτοια φιλιά παθιασμένα που δεν μου ταίριαζαν, κι όμως τα ήθελα δικά μου. Γι αυτό δεν την έθαψα με τιμές. Γιατί έχασε μια ολόκληρη ζωή παραμένοντας πιστή πλάι μου, πράγμα που εγώ δεν το άξιζα. Έφαγα τη σάρκα της, μέχρι και τα κόκαλά της, ρούφηξα το αίμα της. Ξεδίψασα από τον ιδρώτα της. Λούστηκα με τα δάκρυά της. Ζωντάνεψα με το γέλιο της γιγαντώθηκα με τον οργασμό της, έγινα βρυκόλακας και τώρα φεύγω ταπεινωμένος. ”

Τέτοια λόγια είπε και έφυγε όντως ταπεινωμένος. Έκοψε την κορόνα του νομίσματα και τα μοίρασε στους δούλους του παλατιού. Πήρε μια αλλαξιά ρούχα, λίγο νερό και λίγο φαΐ. Καβαλίκεψε ένα γαϊδουράκι και έφυγε μακριά. Δεν τον ξαναείδε κανείς παρά μόνο ένας βοσκός τον βρήκε νεκρό, χλωμό, σαπισμένο να τον έχουν κατασπαράξει όρνια, ζώα και σκουλήκια με ένα σημείωμα στο χέρι του που έγραφε:

“Εγώ πέθανα, το εγώ μου όμως όχι.”

Έχασα 23 χρόνια από τη ζωή μου….

Τα γινομένα ροδάκινα είναι πολύ νόστιμα τελικά.

ΥποΣημείωση

Βροχή το καλοκαίρι. Κάτι σαν παγωτό το χειμώνα, αλλά πιο διασκεδαστικό. Κάτι απαγορευμένο που σε τραβάει προς το μέρος του με κλειστά τα μάτια και δεν θες να τελειώσει. Σαν όλα τα απαγορευμένα που δεν θες να τελειώσουν, που μετά θα ήθελες να μην έχουν γίνει ποτέ, γιατί όταν ξεπερνάς τα όριά σου μετά έρχονται οι σκέψεις που σου έχουν επιβληθεί και ζητούν λογαριασμό, σε ρωτάνε τα γιατί και τα πως. Μόνο στον εαυτό σου μπορείς να απολογηθείς για τις αμαρτίες σου. Μόνο σε αυτόν και ούτε. Καμιά φορά η αυτοτιμωρία αλλά γιατί; Επειδή απότρεψες την αυτολογοκρισία! Ζωή σαν τσίρκο λαμπερό, για έναν κλόουν θλιμμένο που έχει ψάχνει το δρόμο του. Ζωή μαγική, για όσο κρατήσει.

Περί δημιουργίας

Ο Θεός δημιούργησε πολλά πράγματα στο Σύμπαν. Το πιο όμορφο πράγμα που δημιούργησε ο Θεός είναι ο Ουρανός και πιο συγκεκριμένα η Νύχτα.

Ο Θεός δημιούργησε πολλά πλάσματα. Το σημαντικότερο πλάσμα που έπλασε ο Θεός είναι ο άνθρωπος και συγκεκριμένα το πιο όμορφο πλάσμα που έπλασε ο θεός είναι η γυνάικα.

Ο άνθρωπος με την σειρά του δημιούργησε πολλά πράγματα. Το πιο σημαντικό πράγμα που δημιούργησε ο άνθρωπος είναι το αλκοόλ. Ο πιο σημαντικός λόγος που έκανε τον άνθρωπο να ανακαλύψει το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο είναι μάλλον η μοναξιά.

Ο άνθρωπος δημιούργησε και κακά πράγματα. Το πιο κακό από τα κακά πράγματα που δημιούργησε ο άνθρωπος είναι το Κράτος. Και το Κράτος δημιούργησε τους μπάτσους. Ένα από τα πιο κακά πράγματα. Το πιο κακό πράγμα που δημιούργησε το Κράτος είναι ο πόλεμος.

ΥΓ. Τείνω να κάνω την ζωή μου σκατά αλλά έχει πλάκα……